یاد باد آن روزگاران یاد باد
خبرگزاری پانا:نمی دانستم. هیچ چیز نمیدانستم و نمی دانستم که نمی دانم
به گزارش خبرگزاری پانا یاد خاطرات مدرسه همه ساله با بازگشایی مدارس در ذهنمان رژه می روند. نمی دانستم . هیچ چیز نمیدانستم و نمی دانستم که نمی دانم،اما تو می دانستی و می توانستی و همین بس بود که دستهایم را بگیری و در کلاس مهربانیت بنشانی و نخستین حرفهایم را برایم هجی کنی . ازآن به بعد در کلاس تو - که به اندازه همه خوبی ها وسعت داشت - می نشستم و از پنجره نگاهت
آسمانی را می دیدم که آرزوهایم را چون خورشیدی روشن در بر گرفته بود . چه خوب بودی تو. چه ساده،چقدر مهربان ! و من در چشمهایت مهری می دیدم
که بوی دامن مادر را می داد، وقتی که ریحان می چید و بوی دستهای پدر را، وقتی که خسته از کار بر می گشت، وضو می گرفت، و در گوشه ایوان نماز می خواند . آن قمری قشنگ که همیشه پشت پنجره می نشست و خبرهای خوب کلاس را برای مادرها می برد هنوز هست !
و آن کلاغ پیر که خبر چین بدیها بود . من از کتاب چه می فهمیدم!؟من از شعر،چه می دانستم؟من داستان ندیده بودم ! من خاطره نچشیده بودم !
من با همه اینها در کلاس تو دوست شدم و با تو در کلاس مهربانی . یادت هست نوشتی : ابر ... باران بارید ! نوشتی:آب ... سیراب شدم !
نوشتی:بهار... درخت ها برخاستند ! نوشتی:رود ... دریاها موج برداشتند ! و من فهمیدم که دانستن آغاز توانستن است . افسوس نماندی
تا برگهای دفتر خاطراتم را بخوانی حرفهایم را بشنوی و غلط های دیکته زندگیم را درست بنویسی . هنوز در خاطره آن روزم
که همبازی کودکی هایم شدی تا از پله های نوجوانی بالا بیایم و جوانی ام را به تماشا بنشینم . هنوز حرفهایت پرده های دلم را می نوازد
و صدایت در کلاس خیالم می پیچد : " آن مرد،با اسب آمد . آن مرد در باران آمد ." هنوز چشم انتظار آن روزم که آن مرد با اسب بیاید و در باران اشکهایم،تن بشوید و راه چون تو شدن را، به من بگوید ای معلم خوبی ها .....
آسمانی را می دیدم که آرزوهایم را چون خورشیدی روشن در بر گرفته بود . چه خوب بودی تو. چه ساده،چقدر مهربان ! و من در چشمهایت مهری می دیدم
که بوی دامن مادر را می داد، وقتی که ریحان می چید و بوی دستهای پدر را، وقتی که خسته از کار بر می گشت، وضو می گرفت، و در گوشه ایوان نماز می خواند . آن قمری قشنگ که همیشه پشت پنجره می نشست و خبرهای خوب کلاس را برای مادرها می برد هنوز هست !
و آن کلاغ پیر که خبر چین بدیها بود . من از کتاب چه می فهمیدم!؟من از شعر،چه می دانستم؟من داستان ندیده بودم ! من خاطره نچشیده بودم !
من با همه اینها در کلاس تو دوست شدم و با تو در کلاس مهربانی . یادت هست نوشتی : ابر ... باران بارید ! نوشتی:آب ... سیراب شدم !
نوشتی:بهار... درخت ها برخاستند ! نوشتی:رود ... دریاها موج برداشتند ! و من فهمیدم که دانستن آغاز توانستن است . افسوس نماندی
تا برگهای دفتر خاطراتم را بخوانی حرفهایم را بشنوی و غلط های دیکته زندگیم را درست بنویسی . هنوز در خاطره آن روزم
که همبازی کودکی هایم شدی تا از پله های نوجوانی بالا بیایم و جوانی ام را به تماشا بنشینم . هنوز حرفهایت پرده های دلم را می نوازد
و صدایت در کلاس خیالم می پیچد : " آن مرد،با اسب آمد . آن مرد در باران آمد ." هنوز چشم انتظار آن روزم که آن مرد با اسب بیاید و در باران اشکهایم،تن بشوید و راه چون تو شدن را، به من بگوید ای معلم خوبی ها .....
ارسال دیدگاه