یادداشت/

مهر، بی تردید از راه می رسد

مهرماه بزودی از راه می رسد؛ با کیف و کفش نو و خوش آب و رنگ. و خش خش یادگاریش را نه بر برگ برگ زرد و خشک پاییزی که بر صفحات قلب ما، در کوچه باغهای رنگارنگ مدرسۀ خاطراتمان می نگارد.

کد مطلب: ۳۹۸۸۶۵
لینک کوتاه کپی شد

یادداشت های "بوی ماه مهر"

شهریور آخرین روزهایش را سپری می کند. انگورها رسیده است. خوشه های رنگارنگ و شیرین و آبدار انگور که سر سبد میوه های تابستانی را پرکرده دهان آدم را آب می اندازد. اما بیش از انگورها و بیشتر از شهریور، این بوی مهر است که ذهن و ضمیرِ آدمی را تحریک می کند.

مهرماه بزودی از راه می رسد؛ با کیف و کفش نو و خوش آب و رنگ. و خش خش یادگاریش را نه بر برگ برگ زرد و خشک پاییزی که بر صفحات قلب ما، در کوچه باغهای رنگارنگ مدرسۀ خاطراتمان می نگارد.

مهر، بی تردید از راه میرسد. مدرسه ها باز می شوند و زنگ مدرسه پساز یک تابستان گَردگرفتگی؛ دوباره به صدا در می آید و قلبهای مشتاق هزاران کودک و نوجوان را به تاپ تاپ می اندازد.

برای ما بزرگترها امّا، کمتر و بیشتر، تجدید خاطره هاست. خاطره های کم و بیش تلخ و شیرین گذشته مان که با مدرسه ها و کوچه و محل عصر گذشته پیوند خورده است که اگر قرار باشد روزی کتابی نوشته شود و تن پوش زیبای خاطرات ما گردد؛ آنوقت خواهیم دید که آن مثنوی هزار رنگ و هزار تو، چقدر خواندنی خواهد بود.

حالا تا آنوقت ولی، آنچه مرا برآن داشته تا به بوی مهر و یاد مدرسه بنویسم، نه خاطرات کلاس اول -که برایم بسیار رنج آور است- بلکه بخاطر کلاس دوم و کلاس آخر است که همچنان پس از این همه سال جام وجودم را از عطر خوش، دل انگیز و روح بخشش آکنده و سرشار کرده است.

معلم مهربان و صبور کلاس دوم که نامش هر چه بود در قلب من و همه بچه های کلاس شناسنامه ای نوشت که نام اوّل و آخر و نام پدر و جد و آبادش: مهربان بود.آن سال ها من با همۀ اشتیاق سعی داشتم که همۀ حرکات و سکنات و حتی لباسهایم را تا آنجا که میسّر بود به او شبیه کنم. و این خود ناگفته پیداست که تا چه اندازه بی توفیق بودم.

بعدها که بزرگتر شدم و عقلم به جاهایی رسید، بسیار ایشان را جستجو کردم. ولی ظاهراً خیلی دیر شده بود و هرگز نتوانستم نشانی از او بیابم.

معلم کلاس آخرم امّا، مربوط به دوران بزرگسالی است، در مدرسه ای از اینجا دور؛ که ناگزیر -بنا به عللی که آنهم ناگفته پیداست- رهایش کردم. معلمی نجیب و با محبت، آگاه و زبان شناس که نام و آیینش هرگز از صفحه ضمیرم رخت برنخواهد بست.

می بینید که مهر من -با وجود این که نسبت به ساحت همه معلمان عزیزم عشق می ورزم- بیشتر امّا با این دو معلم پیوند خورده و در آمیخته. بنحوی که گاهی گمان می کنم دیدار از این دو عزیز کم کم به آرزوهایی بزرگ بدل می شود. چرا که زیارتشان برایم بسیار مغتنم و نوید آن اَلحانی خوش و خبری فوق العاده است. گاهی فکر می کنم که آیا کسی هست که بتواند(همانگونه که من روزی چنین آرزویی را برای عزیزی برآورده کردم) آمال من را نیز به جامه ای بیاراید.

بی تردید آن روز، هر زمان که باشد، همان اول مهر است.

محمدکاظم دهقانی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار