یادداشت/
به احترام فوتبال ایرانی کلاه از سر بردارید
خبرگزاری پانا: نمایش خیره کننده ی فوتبال ایران مقابل آرژانتین چشم ها را به خود خیره کرد و از این آوردگاه هر چند امتیازی نصیب ما نشد اما سربلند بیرون آمدیم.
سید مجتبی سیدی- همیشه فوتبال ایران در روزهایی که هیچ امیدی به نتیجه گیری آن نیست، نام خود را بر سر زبانها می اندازد. درست زمانی که همه تیغ تیز انتقاد را به سمت پرجاذبه ترین و پرطرفدارترین رشته می گیرند، چشم ها را خیره می کند و کار سخت و ناممکن را ممکن و میسر می سازد.
از تساوی ۲ بر ۲ تاریخی سال ۱۹۹۷ مقابل استرالیا و صعود به جام جهانی ۹۸ فرانسه گرفته تا پیروزی در ۳ بازی پایانی انتخابی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل و مهم تر شکست کره جنوبی در سئول. جایی که همه ی ایرانیان چشم انتظار معجزه بودند، اما این فوتبالیست ها کاری کردند کارستان. تمام غیر ممکن ها را ممکن کردند و نشان دادند که مرد روزهای سخت هستند.
و حالا درست زمانی که تیم ملی نمایشی دفاعی مقابل تیم نه چندان قدرتمند نیجریه در اولین گام جام جهانی داشت و باز هم منتقدان لب به انتقاد بگشایند و ایران را محکوم و از پیش بازنده ی دیدار تاریخی با آرژانتین دانستند، تیم ملی نمایشی داشت در سطح جهانی و تحسین برانگیز.
کی روش با یک تغییر نسبت به بازی مقابل نیجریه به مصاف آلبی سلسته رفت و شجاعی را از ابتدا به جای حیدری در ترکیب قرار داد. تغییری که در ظاهر هیچ فرقی در نحوه ی بازی دفاعی ایران مقابل آرژانتین نداشت اما وقتی سوت آغاز بازی دمیده شد، نمایش بی نظیر ملی پوشان فوتبال هم استارت خورد. شاید تنها ۲۰ دقیقه ی اول بازی بود که تیم حریف توپ و میدان را در اختیار داشت اما رفته رفته یوزهای غیور ایران بازی روان و ضد حمله های بی نظیری روی دروازه حریف خلق کردند.
این نمایش قدرتمند فوتبال ایرانی مقابل یاران مسی نیمه ی اول را با تساوی بدون گل به پایان رساند تا این که نیمه ی دوم دو تیم وارد بازی شدند. مهار مسی، هیگوئین، آخرو و دی ماریا در قالب تیمی نه مامور مستقیم، نمایشی خیره کننده برای شیران پارسی رقم زد تا جایی که شاید نامی از این ستاره های فوتبال آرژانتین در زمین نبود. حتی یوزهای ایرانی در ضد حملات هم موقعیت های به مراتب بهتر و بیشتری نسبت به حریف داشتند اما دروازه بان آرژانتین مانع فروپاشی دروازه آلبی سلسته شد.
شاید مهمترین صحنه ی بازی که داور از ما گرفت، خطای زاباله تا روی دژاگه بود که پنالتی محرز مدافع آرژانتین دیده نشد. دوندگی، جنگندگی، تکل های بی نقص، ضربات سر اول، عکس العمل های تماشایی حقیقی در درون دروازه ی ایران، ضربه ی سر قوچان نژاد و دژاگه و همه و همه نمایشی از فوتبال ایرانی بود با هدایت مرد پرتغالی تیم ملی یعنی کی روش.
کی روش هم وقتی از رو کردن سورپرایز در جام جهانی سخن گفته بود، کسی باور نکرد. ما باورمان نشد که سورپرایزی در کار باشد اما سورپرایز واقعی همین زمین گیر کردن ستاره های آرژانتینی در برزیل آن هم در بزرگترین رویداد ورزشی دنیا بود.
ما به آرژانتین نه، به هنر مسی باختیم اما این شکست چیزی از ارزش های غیورمردان ایرانی کم نمی کند. حالا کسانی که به کی روش و سورپرایزهای او و به توانایی فوتبال ایرانی شک داشتند، باید حرف خود را پس بگیرند. نه فقط منتقدان بلکه همه ی ما ایرانی ها باید در مقابل این نمایش عالی و تحسین برانگیز یوزپلنگ های ایرانی مقابل آرژانتین در سرزمین قهوه به خود ببالیم و افتخار کنیم و با غرور سر خود را بالا بگیریم.
حالا تیم ملی فوتبال ایران به تیمی تبدیل شده است که می تواند ۹۰ دقیقه مقابل تیمی مثل آرژانتین با آن همه ستاره، بهترین نمایش را داشته باشد و حتی مستحق پیروزی هم باشد. شاید ما مقابل چنین تیم های بزرگی خیلی چیزها به لحاظ سخت افزاری و نرم افزاری کم داشته باشیم و از سیمای کلی فوتبال در نظر بگیریم، فاصله ی زیادی با آنها داشته باشیم ولی ما فاکتورهایی داریم به اسم غیرت ایرانی، عِرق به پرچم، از خودگذشتگی، غرور و ایستادگی مقابل دشواری ها که مقابل هر تکنیک و تاکتیکی و هر ابزار قدرتمندی برنده تر است.
پس لطفا به احترام تیم ملی فوتبال ایران بایستید و کلاه از سر بردارید.
ارسال دیدگاه