/یادداشت /
واژگانی کوچک برای انسان هایی بزرگ
خبرگزاری پانا: معلمان جامعه انسان های بزرگ با اندشه های بزرگ هستند که واژگان در مقابل آنان کم می آورند.
به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، توصیف مقام معلم سهل و آسان نیست اما به اندازه وسع خود به عنوان یک شاگرد کوچک برایش می نویسم.
به تو که می رسم واژه تمام می شودو نفس به شماره می افتد نمی دانم چگونه و چطور و با کدام جمله عظمت و شکوه تورا وصف کنم؟
تورا که قلم به دستم دادی و بار دیگر با این کار معجزه ای دیگر خلق کردی در اقیانوسی از کلمات غرق وگیج وگنگم به دنبال کلمات روان می گردم تا به ذهن برسند و بر قلم جاری کنم.
یاد می آورم روزهای کودکیم را صدای استوار قدم هایت که از راهرو عبور میکردی تا به کلاس برسی گویا تلنگری بود برایمان تا سکوت کنیم در میان همهمه ی ما درس شروع میشد شیطنت های کودکانه مان را می دیدی و فقط سکوت می کردی گویی این سکوت فریادی بلند درگوشمان بود که اینک آن را می شنویم.
از تو نوشتن ساده نیست باید در وجود مطهرت غرق شد تا تو را فهمید و برایت نوشت هنوز صدای تک سرفه هایت را بعداز نوشتن با گچ می شنویم گرد وغبار گچ روی لباست و این جمله ی تکراری که"بچه ها فهمیدید"وما نیز مثل همیشه "بعله".
معلم خوبمان بودی و تمام اشتباهاتمان را اصلاح می کردی دیگر در زمانه کسی مثل تو نیست چگونه می شود که کسی از جان شیرینش وقف کند که تو کردی.
بشنود و ببیند ودم نزند تا زمانش برسد تا بداند که اکنون زمان سخن گفتن است به کودکی چون من تا بر دل نشیند وبی شک می نشست سخنت بر دلم که از دل برمی خاست.
یاد نیمکت های کلاست که چه ساده روی آنها می نشستیم تا درسمان دهی کاش دوباره زمانه به عقب بر می گشت و دوباره با جملاتی ساده به ما درس زندگی می دادی هرگز تو را و کلاست را فراموش نکرده ام فقط در روزمرگی ها گم شده ام.
بی گمان برای بزرگداشتت هفته ها نیز کم است اما روز شهادت معلم مطهر را بهانه قرار می دهیم برای تویی که پروانه شدن را به ما آموختی برای از تو نوشتن باید چون تو مست بود و نوشت چرا که راستی در مستی است .
به راستی قامتت که در زیر بار این رسالت عظیم خم شد و دم نزدی قسم، که هنوز در هر جا که باشیم شاگردت هستیم و بر دستانت بوسه می زنیم ای اقیانوس بیکرانه ای دشت برگل ای سرو قد برافراشته بر افلاک وای پیامبر زمانه روزت مبارک .
/زهرا شعبانی/
ارسال دیدگاه