ایلایا منفرد:

موسیقی تنها به بخش خاصی از جامعه ارتباط ندارد / بهترین اسپانسر روحی من پدر شهیدم بود

خبرگزاری پانا: ایلیا منفرد خواننده؛ آهنگساز و ترانه سرا موسیقی پاپ که اثر گل ارکیده او در ذهن بسیاری از مخاطبان موسیقی است با اشاره به شهادت پدرش گفت: پدرم به شدت موسیقی را دوست داشت و در واقع یکی از اسپانسرهای روحی من خود او بود و تا زمانی که زنده بود ؛ پدر اولین کسی بود که در مورد ساخته های من نظر می داد و همیشه نظرهایشان کارشناسی شده هم بود.

کد مطلب: ۲۰۵۰۳۱
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ ایلیا منفرد یکی از خوانندگان پاپ کشور درباره حضورش در موسیقی و خصوصیات این شغل گفت: .من بجز موسیقی تحصیلاتم در سینما بوده و در دانشگاه هم سینما درس می دهم و کار اصلیم فیلمسازی است. موسیقی برای من کار تفریحی نیست اما مردم بیشتر من را به عنوان خواننده می شناسند.
وی در ادامه به چگونگی شکل گرفتن ترانه گل ارکیده اشاره کردو افزود: در ایران اینکه کدام ترانه گل می کند قصه خودش را دارد. از آن لحظه ای که دستگاه میکس و مسترینگ خاموش می شود و کارش تمام می شود دیگر آهنگ دست خواننده نیست. اسفند ماه ۱۳۹۳ ، ۱۷ سال می شود که از عمر این ترانه می گذرد. جالب است به شما بگویم تهیه کننده اول آلبومم مخالف قرارگیری این آهنگ در آلبومم بود اما تهیه کننده دوم از این آهنگ حمایت کرد و خوشبختانه بین مردم هم با استقبال روبرو شد و معروف ترین کار من شد. خود من تصور موفقیت ۳۰درصد برای این آهنگ می کردم و موفقیت این آهنگ برای من بیش ازحد تصور بود.

منفرد در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به این مطلب که برای او لذت کار موسیقی تا زمانی است که یک اثر را بسازد ؛ اظهار کرد: من وقتی یک موسیقی می سازم دیگر آن را گوش نمی دهم. یعنی همه لذت من زمانی است که مشغول ساخت و خواندن و تنظیم یک قطعه موسیقی هستم. بعد که کار ضبط می شود و تمام می شود دیگر آن را گوش نمی دهم. باید بگویم خیلی وقت ها شده که آنقدر درگیر کار ساخت یک قطعه موسیقی شده ام که حتی خوردن ناهار و شام را فراموش کرده ام.

این خواننده با اشاره به این مطلب که بسیاری از موسیقی هایی که تا کنون ساخته از ترانه تا آهنگسازی را خودش انجام داده است؛ گفت: این عامل هم خوب است و هم بد. اصولاً اینکه وقتی یک کاری خوب باشد همیشه خوب است ، حال کار را یک نفر انجام داده باشد یا یک تیم. خوبی تنها کار کردن من این است که به قول معروف شعر من لحاف چهل تیکه نیست و حرفی که آن را در غالب شعر می زنم حرف دل خود من است که می خواهم آن را بخوانم و من کار را براساس صدایی که دارم و ترانه را خوانده ام آهنگ را تنظیم می کنم. همه کارها بر اساس سلیقه خودم صورت می پذیرد و از این جهت تنها کار کردن خوب است. اما این خوبی به شرطی مطلوب خواهد بود که پارامترهای خوب بودن را داشته باشد. نه اینکه فرد برود در زیرزمین خانه اش کاری را بسازد و بخواند و بگوید این کاری که من کردم ۱۰۰درصد درست است.

وی اضافه کرد:اصراری به تک کاری کردن ندارم و اگر ترانه و آهنگ خوبی از کس دیگری به دستم برسد حتماً از آن استفاده خواهم کرد. اگر کاری را از شخص دیگری بگیرم باید خط فکری او با من یکی باشد و به نوعی با هم همدل باشیم.


وی با بیان اینکه از هفت سالگی به سمت موسیقی گرایش پیدا کرده است ادامه داد: الان ۳۷ سالم است و در این سی سال هم نواختن سازهای مختلفی را تجربه کرده ام. از ویولن و کمانچه شروع شد ، به سازهای کوبه ای رسید ، بعد پیانو و کیبورد و گیتار که در واقع گیتار ساز تخصصی من شد اما در کنارش سازهای دیگر را هم همچنان می زنم.شاید برای اینکه بتوانم حرف هایم را به گوش دیگران برسانم به سمت موسیقی رفتم.


منفرد در پاسخ به این که کدام ترانه اش را خودش بیش از همه دوست دارد گفت: واقعاً اگر بخواهم صادقانه بگویم من بعد ازاینکه کار ساخت آهنگی به پایان می رسد آن را فراموش می کنم و تمام دغدغه ام می شود ترانه بعدی ای که باید بسازم و بخوانم.


وی همچنین با اشاره به ترانه ای که برای پدرش خوانده ؛گفت: آن ترانه قصه خاصی نداشت بلکه به نظرم باید ادای دینی به پدرم انجام می دادم. خیلی دوست داشتم پدر این ترانه را بشنود و وقتی من مرداد ماه پارسال در کنسرتم در برج میلاد این ترانه را خواندم پدر در کما بودند و چند ماه بعدش هم به شهادت رسیدند و هیچ وقت قسمت نشد آن کار را خودشان بشنوند. به نظر من روح پدر در این قطعه جاری بوده به این دلیل که من تمام لحظاتی که با پدر بودم و خاطراتی که با او داشتم سعی کردم در این کار بیاورم. بعد از آن کنسرت به همراه مدیر برنامه هایم تصمیم گرفتیم یک فیلم مستندی را بسازیم تحت عنوان "این ترانه واقعیست" که قسمتی از زندگی من و حضور پدرم در فیلم هست و در واقع بخشی قصه زندگی من و وحضور پدرم قبل از شهادتش در این فیلم هست.

وی یادآور شد: به جرات می توانم بگویم که تمام موزیسین های ایرانی که تا بدین لحظه برای جنگ اثری خلق کرده اند در این فیلمی که مشغول ساخت آن هستم حضور دارند.کارگردان فیلم آقای علی بیک زاده است و تهیه کننده فیلم هم مدیربرنامه های من یعنی آقای اشکان اقوامی.

وی تصریج کرد: اتفاقات عجیب و غریبی در این فیلم افتاده و وقتی تصمیم گرفتیم که فیلمی را به شکل مستند برای جنگ بسازیم ، این بحث مستند بودنش انقدر در فیلم برای ما جدی شد که خیلی از صحنه های واقعی جنگ را ما در این مستند گنجاندیم. ما زندگی یک جانباز یعنی پدر من و به کما رفتن و شهادت ایشان را لحظه به لحظه در فیلم داریم.

این خواننده خاطرنشان کرد: همچنین بخش هایی از همان کنسرت مرداد ماه سال گذشته هم در این فیلم وجود دارد. واقعاً سعی کردیم فیلم حسی واقعی از جنگ داشته باشد و امیدوارم پس از آنکه مراحل تدوین فیلم تمام شد بتوانیم آن را در شبکه نمایش خانگی در اختیار مردم قرار دهیم. تلاش بر این است که مراسم رونمایی از این فیلم نیز داشته باشیم و برای این منظور رایزنی هایی با تالار وحدت انجام داده ایم.

این خواننده و آهنگساز در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به این مطلب که هنر تنها به بخش خاصی از جامعه ارتباط ندارد؛ اظهار کرد: متاسفانه یک شائبه نادرستی ایجاد شده بود که هر کسی که سمت هنر می رود و هنرمند می شود قاعدتاً باید از یک طبقه خاصی از اجتماع باشد که توانسته وارد هنر شود و حتی دانشجوی دانشکده هنرهای زیبا شده. من خیلی برایم مهم بود که فرزند یک سرلشکر هستم و با تمام پشتیبانی خانواده ام و بخصوص پدر شهیدم به سمت هنر و موسیقی رفتم. خود پدر به شدت موسیقی را دوست داشت و در واقع یکی از اسپانسرهای روحی من خود پدر بود و تا زمانی که زنده بود اولین کسی بود که در مورد ساخته های من نظر می داد و همیشه نظرهایشان کارشناسی هم بود.چرا نباید بگویم که فرزند شهید هستم؟ جای پدرم الان در زندگی من خیلی خالی است.

وی تاکید کرد: من افتخار می کنم که در خانواده ای بزرگ شده ام که دین خود را به خاکش ادا کرده است و هشتاد ماه پدر من در جبهه بوده و فرمانده لشکر ۸۱ زرهی بودند.ما بدلیل اینکه در هر چهار ماه فقط ۴ روز می توانستیم پدر را ببینیم مجبور بودیم در دوران جنگ در کرمانشاه زندگی بکنیم آن هم در زمان اوج موشک باران.شما در تهران ابتدا آژیر قرمز داشتید بعد آژیر زرد و بعد هم آژیر سفید. من اصلاً یادم نمی آید در کرمانشاه که بودیم چیزی به اسم آژیر زرد از رادیوی کرمانشاه پخش شود و تمام آژیر ها قرمز بود. فاصله بین دو حمله هوایی از سوی عراق به کرمانشاه به دو ساعت هم نمی کشید.

این خواننده در ادامه به دوران کودکی اش اشاره کردو افزود: یکی از تفاوت هایی که من با کسی که کودکی خود را در تهران یا شمال و شرق ایران گذرانده دارم این است که آنها کلکسیون تمبر جمع می کردند من کلکسیون ترکش. در خیابانهای کرمانشاه پر از پوکه ها و ترکش ها بود.
منفرد مجدداً به توضیح در خصوص مستند "این ترانه واقعیست" پرداخت و گفت: ما برای ساخت این مستند ، دست به تحقیقات میدانی و واقعی زدیم و حتی بیش از پیش نسبت به مسائل جنگ بخاطر این مستند آگاه شدیم. ارتباط شدیدی با جنگ برقرار کردم. بخصوص که یکی از لوکیشین هایمان در این مستند آسایشگاه ثارالله بود و خیلی برای ما آن فضا تاثیرگذار بود. واقعاً آسایشگاه ثارالله یک حال و هوای عجیبی دارد. الهام زیادی از آدم های آنجا گرفتیم و می توانم بگویم مسیر فیلم ما را تغییر دادند. جا دارد اینجا از همه جانبازانی که به ما در ساخت این مستند کمک کردند تشکر کنم.

وی در پایان سخنان خود؛ یادآور شد: این جانبازان با عقاید مختلف راه و مسیرشان یکی بود و همه می خواستند از میهن خودشان دفاع کنند و همین همدلی و همراهی باعث شد تا در دوران جنگ یک وجب از خاک ایران دست دشمن نیفتد. اینها اسطوره اتحاد هستند. قرار بود فیلم ما یک مستند کوتاه باشد اما این موضوع آنقدر کشش داشت که تبدیل شد به یک فیلم مستند ۱۰۰ دقیقه ای که حالا مخاطب عام هم می تواند با آن برقرار کند.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار