حسین(ع)؛ خریدار هیچ‌های عالم

بسیاری از ما در فراز و فرود زندگی، لحظه‌هایی را تجربه کرده‌ایم که خود را تهی، ناتوان و بی‌سرمایه دیده‌ایم؛ لحظه‌هایی که گمان کرده‌ایم چیزی برای عرضه نداریم. اما مکتب حسین بن علی(ع) روایت دیگری دارد. او به ما آموخت که ارزش انسان تنها به داشته‌هایش نیست؛ گاهی یک دل شکسته، یک اشک صادقانه و یک نگاه امیدوار به سوی آسمان، از هزاران سرمایه دنیایی ارزشمندتر است.

عاشورا سرزمین امید است. جایی که انسان لازم نیست کامل باشد تا پذیرفته شود. لازم نیست چیزی در مشت داشته باشد تا خریده شود. کافی است صادقانه به سوی حسین(ع) قدم بردارد. او کریمانه دست خالی را رد نمی‌کند و دل شکسته را بی‌پاسخ نمی‌گذارد.

راز ماندگاری عاشورا نیز شاید همین باشد؛ اینکه هرکس با هر میزان از توان، ایمان و سرمایه، جایی در این خیمه دارد. حسین(ع) به انسان می‌آموزد که حتی «هیچ» بودن نیز می‌تواند آغاز یک «همه چیز» باشد؛ اگر در مسیر عشق و معرفت قرار گیرد.

و این همان رازی است که پس از قرن‌ها، هنوز دل‌ها را بی‌اختیار به سوی کربلا می‌کشاند؛ زیرا همه ما در عمیق‌ترین لایه‌های وجودمان به جایی نیاز داریم که بتوانیم با تمام نداشته‌هایمان پذیرفته شویم؛ جایی که «هیچ» بودنمان نه مایه طرد شدن، که آغاز کرامت و معنا یافتن باشد.

آری؛ حسین(ع) خریدار هیچ‌های عالم است و همین، بزرگ‌ترین امید انسان امروز است.