سلاحی از جنس نور در مکتب روایت فتح
آذربایجان شرقی (پانا) - شاگردان مکتب آوینی آموختهاند که دوربین تنها ابزار ثبت نیست؛ عهدی است میان انسان و حقیقت، میان روایت و مسئولیت.
ما، مقلدان مکتب آوینی، آموختهایم که هر بار انگشتمان روی دکمه رکورد مینشیند، گویی بر صفحهای از تاریخ امضا میزنیم؛ امضایی که باید راست باشد، شجاع باشد و روشنی را گواهی دهد.
یاد گرفتهایم دوربین نه یک وسیلهی سرد و بیطرف، که سلاحی از جنس نور است؛ سلاحی که با آن میتوان جنگید و در عین حال میتوان روشن کرد. ما حقیقت را پنهان نمیکنیم؛ آن را آشکار میسازیم و اجازه نمیدهیم در هیاهوی بیپایان روزگار گم شود.
شاید راوی بودن آسان به نظر برسد، اما ما فهمیدهایم که قدم گذاشتن در این مسیر یعنی حرکت بر مرزی باریک؛ مرزی میان نور و تاریکی، میان حقیقت و هیاهو.
در این راه آموختهایم که ارزش یک تصویر، یک جمله و یک قاب، تنها در زیبایی آن نیست؛ در درست و راست بودن آن است.
به یاد شهید سیدمرتضی آوینی که در سالهای دفاع مقدس، با سلاحی متفاوت قدم به میدان گذاشت؛ نه با تفنگ، بلکه با دوربین و قلم. او حق را از باطل تشخیص داد و روایتش را بر کاغذ نشاند تا حقیقت خاموش نماند.
اکنون ما خبرنگاران نیز، در این روزگار پرآشوب، باید شایسته نام این مکتب باشیم؛ آوینیهای امروز. روایتگرانی که در هر شرایطی، امانتدار نور میمانند.
ارسال دیدگاه