وداع با دانشمندی که بی‌صدا برای وطن زیست

آن روز، خیابان‌ها پر از مردمی بود که آمده بودند تا با یکی از فرزندان فداکار این سرزمین وداع کنند. اندوه در چهره‌ها موج می‌زد، اما در پس این اندوه، احساسی عمیق از افتخار نیز دیده می‌شد؛ افتخار به مردی که زندگی‌اش را وقف سربلندی وطن کرده بود.

جمعیت آرام و با احترام گام برمی‌داشت، گویی هر قدمشان ادای دِینی بود به سال‌ها تلاش خاموش او. در میان این جمع، خانواده‌های شهدا با صبری ستودنی ایستاده بودند؛ داغدار، اما استوار؛ غمگین، اما سربلند. حضوری که خود درسی از ایثار و ایمان بود.

شهید دکتر ذکی از آنان بود که بی‌ادعا زیستند و بی‌صدا برای آینده این سرزمین کوشیدند. مردی که در میان دشواری‌ها و موانع، هرگز از راهی که انتخاب کرده بود بازنگشت و تا واپسین لحظه عمرش، جان و اندیشه‌اش را وقف پیشرفت کشورش کرد.

و چه مظلومانه که این راه به شهادت انجامید؛ شهادتی که او را در کنار دخترش به آسمان برد و نامش را در دفتر فداکاری‌های این سرزمین جاودانه کرد.

شهید عزیز؛  تو گمنام زیستی، اما نامت در دل مردم این سرزمین ماندگار شد.  

تو بی‌ادعا خدمت کردی، اما خونت فریاد عزت و سربلندی ایران شد.  

بدان که راهت، راه علم، ایثار و افتخار است؛  راهی که با رفتنت پایان نیافت و تا رسیدن به قله‌های سربلندی این سرزمین ادامه خواهد داشت.