«بابای مدرسه»، باغبان مهربانی در حیاط آموزش

روایت ما، روایت گلدان‌هایی است که نه با آب، که با «مهر» قد کشیده‌اند. در گوشه‌ای از آذربایجان شرقی، در روستای «کلیان» سراب، مردی از تبار سادگی و سخاوت، دیوارهای سنگی دفتر مدرسه را با نجوای سبز برگ‌ها آشتی داده است. 

 «بایرام ظریفی» که دانش‌آموزان او را به حرمت سال‌ها خدمت خالصانه، «بابای مدرسه» می‌خوانند، چندین سال است که آفتاب و آرامش را به فضای اداری آموزشگاه دعوت کرده است. او با پشتکاری ستودنی، دفتر مدرسه را به گلخانه‌ای روح‌بخش تبدیل کرده؛ فضایی که امروز فراتر از یک محیط اداری، به قلب تپنده نشاط و انگیزه همکاران و دانش‌آموزان بدل شده است.

این اقدام خودجوش، تنها یک آراستگی ظاهری نیست؛ بلکه تبلور عینی آموزشی است که در آن، محیط مدرسه بر روح و جان آینده‌سازان اثر می‌گذارد. دانش‌آموزانی که دیروز از کنار گلدان‌ها می‌گذشتند، امروز خود با شوقی وصف‌ناپذیر، همیار عمو بایرام در آبیاری و تیمار گل‌ها شده‌اند. برای این نوجوانان، مدرسه دیگر تنها محل درس و مشق نیست؛ بلکه خانه‌ای است سرشار از زندگی که خاطرات شیرین رشد کردن در کنار گیاهان را در ذهن‌شان حک می‌کند.

تلاش‌های بی‌ادعای آقای ظریفی، الگویی درخشان از مشارکت مؤثر عوامل اجرایی در ارتقای کیفیت فضای آموزشی است. او ثابت کرد که با دستانی خالی اما دلی لبریز از عشق، می‌توان حتی در دوردست‌ترین روستاها، بهاری ماندگار خلق کرد و فضایی پویا و الهام‌بخش برای نسلی فراهم آورد که قرار است فردای این سرزمین را با همین سبزی و طراوت بسازند.

بی‌شک، عطر این گل‌ها، یادگاری ماندگار از باغبانی است که درس مهربانی را پیش از هر کتابی، در صحن مدرسه تدریس کرد.