حسن نصرالله با اشاره به خطرات پیش روی منطقه؛

لبنان بخشی از طرح بزرگ تکفیری هاست

خبرگزاری پانا: سید حسن نصرالله دبیر کل حزب الله لبنان گفت : رژیم صهیونستی و تروریسم تکفیری خطری هستند که همه کشورهای منطقه را تهدید می کنند .

کد مطلب: ۱۸۹۰۶۳
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، سید حسن نصرالله در سخنانش در مراسم سالیانه سالگرد رهبران شهید حزب الله اظهار داشت خطر دوم (تروریسم تکفیری) که باید به آن اشاره کنم و پیشتر نیز درباره آن سخن گفته ایم خطری است که همه کشورهای منطقه را تهدید می کند مانند اسراییل که خطر بزرگی است و همه منطقه ، کشورها و مردم منطقه را تهدید می کند.

دبیرکل حزب الله لبنان افزود : امروز این خطر نیز همه ملت ها و کشورهای منطقه را تهدید می کند و آن خطر تروریسم تکفیری است. مشکل در این است زمانی که آنان تکفیر می کنند قبول نمی کنند دیگری که از لحاظ فکری ، مذهبی و عقایدی و حتی سیاسی با آنان اختلاف دارد با آنان ( تکفیری ها ) باشد. به طور مستقیم به سوی مباح کردن گام می نهند. راه دومی نزد آنان وجود ندارد. ریختن خون ها ، آبروریزی و دارایی های مخالفان را مباح می کنند.

مخالف را طرد ، لغو و حذف می کنند. این برای همه معروف است و زمان اجازه نمی دهد بیشتر درباره آن صحبت کنم. اصلا نیازی ندارد زیرا چیز معروفی است. تروریسم تکفیری امروز در همه منطقه وجود دارد. از گروه های مسلح موجود در اکثر کشورهای منطقه بلکه در همه کشورهای منطقه تشکیل می شود. این جریان ها یا گروه ها شیوه و منش تکفیریها را که مبتنی بر طرد و حذف دیگری است و همه غیر از خود را مباح می دانند دنبال می کنند. این یک موضوع مربوط به سنی ها یا غیر سنی ها یا مسلمانان و مسیحیان نیست. مسیحیان حتی در دایره اسلام قابل فهم و درکند. شیعیان ، علوی ها ، دروز و اسماعیلی ها ، زیدی ها و هر کسی غیر از اهل سنت است پایان یافته و تمام شده است و زمانی که به اهل تسنن می رسیم هر کسی غیر از آنان در اهل سنت است در دایره تکفیر قرار دارد. اگر بدانند شخصی شیعه است او را کافر و مرتد می دانند. آیا تا چند هفته قبل داعش بر جبهه النصره حکم نمی کرد.؟ داعش که همان جبهه النصره است. افکار و عقاید دو طرف یکی است. شیوه یکی است. در قالب یک سازمان هستند. امیرشان یکی است. بیعتشان یکی است. هم نفس هستند. اخلاق شان یکی است. در همه چیز یکی هستند.

در لباس ، شکل و قیافه ، منطق ، زبان ، ادبیات و همه چیز یکی هستند. وقتی بر سر یک موضوع سیاسی اختلاف پیدا کردند ، زمانی که بر سر کنترل چاه نفت در سوریه اختلاف پیدا کردند و زمانی که بر سر تقسیم غنیمت ها اختلاف یافتند این جاست که کفر و ارتداد بر آنان حکمفرما شد. خیلی ساده دشمن یکدیگر شدند. اگر با دیگری که جزئی از آنان بوده است بر سر موضوع تشکیلاتی ، سیاسی و یا مالی اختلاف پیدا کنند ، حکم کفر و مرتد را برای آن صادر می کنند و آن را از بین می برند. آن چه که مدتی است از جنگ سخت و شدید میان داعش از یک سو و جبهه النصره و دیگر گروه های مسلح از سوی دیگر در سوریه می گذرد ، باید در این خصوص بسیار تامل و درنگ کرد. باید از آن درس عبرت گرفت. سازمان دیده بان حقوق بشر سوریه وابسته به مخالفان اعلام کرد که درگیری بین مخالفان مسلح سوریه در چند هفته گذشته بیش از دو هزار کشته برجا گذاشته است. در چند هفته گذشته دو طرف (مخالفان سوری) دهها عملیات انتحاری علیه یکدیگر انجام داده اند. خودروها بمب گذاری شده در مناطق مسکونی یکدیگر منفجر کردند به هیچ کسی رحم نمی کنند. زنان را اسیر می کنند. کودکان را قتل عام و ذبح می کنند.

روستاها را تخریب و نابود می کنند. علیه همدیگر (تروریستها) دست به عملیات انتحاری می زنند و بدون هیچ ترحمی اسرا و بازداشتی ها را قتل عام می کنند. کشتار جمعی و نسل کشی نیز از جمله اقدامات آنان است. بر سر چی اختلاف پیدا می کنند.؟ این ها که تفکری واحد ، شیوه ای واحد ، مذهب واحد ، گرایش واحدی و سرکرده واحدی دارند پس بر سر چی اختلاف دارند.؟ بر سر موضوع سیاسی. بر سر تشکیلات سازمانی یا بر سر چاه نفت اختلاف دارند. این یک نمونه است. تامل کنید و ببینید که چه عقلی بر سرکرده و سران این گروه ها حکومت می کند. این یک چیز جدیدی نیست. غافلگیر کننده نیز نیست. ما پیشتر نیز دیده ایم و تجربه کرده ایم. ما نمی گوییم که بیشتر از دیگران می دانیم. جهل و نادانی در این خصوص بسیار عجیب است. نگاه کنید به افغانستان و تجربه افغانستان را ببینید. گروه های جهادی افغان با یکی از قویترین ارتش های جهان جنگیدند.

منظورم ارتش جماهیر شوروی سابق است. ارتش شوری را در افغانستان شکست دادند. بعد از آن که ارتش شوروی خارج شد همه گفتند خیر است انشاء الله. برای این که در میان برخی از گروه های جهادی فعال در افغانستان تفکر تکفیری خشونت طلب و خونبار وجود داشت - برخی از گروه های افغان به عملیات ذبح معروف شده بودند و به آنان می گفتند برای ذبح کردن آمده اید. این در دین اسلام و دین خدا و هیچ یک از ادیان انبیاء الهی جایی ندارد- باعث شد میان آنان درگیری های خونبار و شدیدی رخ دهد. محله ها ، خانه ها ، روستاها و شهرها که در جریان درگیری میان گروه های جهادی در افغانستان رخ داد. کشتارهایی که رخ داد و افرادی که زخمی شدند. ارتش شوروی چنین کاری را نکرد. الان افغانستان کجاست.؟ در چه جایگاهی قرار دارد.؟ از روزی که ارتش شوروی از آن خارج شد تا امروز ، یک روز در افغانستان وجود نداشت که در آن حادثه ای رخ ندهد ، کسی زخمی نشود. خرابی صورت نگیرد و سختی زندگی نباشد. افغانستان یک روز آرام و راحتی نداشته است. به علت حضور تکفیریهای تروریست در آن. در الجزایر نیز چنین بود. گروه های مسلح با مردم الجزایر چه کار کردند.؟ خود با یکدیگر چه کار کردند. سرکرده های یکدیگر را کشتند و درگیری های شدیدی میان آنان رخ داد. بنابراین این چیزی است که در مقابل چشمان ما رخ داده است و ما باید از آن درس عبرت بگیریم.

بنابراین این چیزی است که اکنون در مقابل ما رخ داده است و ما باید از آن عبرت بگیریم. در مناطقی از لبنان انفجارهایی رخ داد. در عملیات انتحاری مردم هدف قرار گرفتند. کودکان و زنان هدف قرار گرفتند. گروه های تروریستی بازارها و مردم عادی را نیز هدف قرار دادند. در این زمینه جنایاتی رخ داد. برخی در ابتدای هیاهو کردند چه کسی در پس حملات بود. چگونه.؟ برخی گفتند احتمالا نظام سوریه یا اطلاعات این کشور بوده یا عوامل موساد در پس آن قرار داشتند. ما نیز متهم شدیم. در واقع کسی که در پس عملیات انتحاری و حوادث انفجاری در لبنان قرار دارد گروه های تکفیری و خشونت طلب هستند.

قطعا اسراییل بر این گروه ها سلطه و نفوذ دارد. بدون تردید اسراییل از این گروه ها استفاده و بهره وری می کند. آمریکایی ها قطعا از این گروه های تکفیری استفاده می کنند. مدت طولانی از این گروه ها در عراق و غیر از عراق استفاده کردند. اسراییل و آمریکا این شبکه های تروریستی را مدیریت می کنند. اسراییل و آمریکا هستند که این اقدامات انتحاری و انفجاری را در لبنان مدیریت می کنند. بعد از آن که این حوادث تروریستی و انفجاری رخ داد بحث و جدل هایی در لبنان ایجاد شد. برخی گفتند اگر دخالت نظامی حزب الله در سوریه نبود این عملیاتهای انفجاری و انتحاری رخ نمی داد.

باید همواره خطر صهیونیسم را برای کل منطقه یادآوری کرد

سید حسن نصرالله در مراسم سالیانه سالگرد رهبران شهید حزب الله اظهار داشت: باید همواره خطر صهیونیسم را برای کل منطقه یادآوری کرد.

سید حسن نصرالله دبیرکل حزب الله لبنان در آغاز مراسم سالیانه سالگرد رهبران شهید حزب الله یاد شهدا را گرامی داشت، رهبران شهید حزب الله ، شهدای لبنان، شهدای همه کشورهای اسلامی، خانواده های شهدا و شهدایی که برای دفاع از کشور خود جنگیده اند.

سیدحسن نصرالله همچنین برای مجروحان درخواست شفای عاجل کرد و یاد خانواده های مجروحان و کسانی را که اهل بصیرت و فداکاری اند گرامی داشت.

سید حسن نصرالله گفت: ای خواهران و برادران، ما به وقت زیادی نیاز داریم زیرا موضوعات مهمی پیش رو داریم. سه موضوع اساسی هست که باید درباره آنها بحث کنیم. نخست موضوع اسرائیل که ارتباط با مقاومت و شهدای مقاومت دارد و نیز چالشهای کنونی. موضوع دوم درباره تحولات سوریه و لبنان و منطقه و خطری که متوجه آن است و چالشهای امنیتی و مشکلاتی که در این زمینه وجود دارد. موضوع سوم درباره دولت جدید در لبنان که اندکی درباره آن سخن می گویم.

موضوع نخست یعنی گرامیداشت رهبران شهید، ابتدا درباره موضوعی بدیهی سخن می گویم که متاسفانه خیلی از مردم آنرا از یاد برده اند و آن اسرائیل است. ما هنگامی که از شیخ راغب، سید عباس، حاج عماد و شهدای مقاومت سخن می گوییم، باید از طرحی سخن بگوییم که آنان در برابر آن ایستادند و با آن مقابله کردند. باید از دشمن یعنی اسرائیل سخن بگوییم، از خطر آن و طمع ورزیها و تهدیدهای آن. خطر آن برای همه کشورها در منطقه، همه ملتهای منطقه، عربی و اسلامی. ما از استفاده حداکثری اسرائیل از همه فرصتهای ممکن سخن می گوییم تا از تحولات منطقه به نفع خود استفاده کند، البته با حمایت کامل دولت آمریکا.

من از خطراتی که فلسطین و لبنان را تهدید می کند سخن می گویم زیرا فرصت نیست تا از خطر طرح صهیونیستی برای کل منطقه سخن بگوییم، اما درباره آنچه به لبنان و فلسطین مربوط می شود که نیاز به دقت و یادآوری دارد. باید درمورد خطر اسرائیل برای فلسطین بیش از پیش دقت کرد، خطر اسرائیل برای مقدسات اسلامی و مسیحی، برای مردم فلسطینی داخل فلسطین و نیز فلسطینیان پناهنده در اردوگاهها.

سید حسن نصرالله دبیر کل حزب الله لبنان در ادامه سخنانش در مراسم سالیانه سالگرد رهبران شهید حزب الله تاکید کرد اگر مقاومت نبود، لبنان هم اکنون در اشغال اسرائیل بود.

سید حسن نصرالله در سخنرانی خود ادامه داد: سخن گفتن از خطر اسرائیل از بدیهیات است که مردم دهها سال است درباره آن سخن می گویند، اما امروزه این موضوع غایب است. امروزه مردم هر منطقه و کشور، به مسائل منطقه و کشور خود مشغولند و برخی از این کشورها، وارد جنگهای خونینی شده اند، رویاروییهای نظامی شدید. با تاسف شدید، به مرحله ای رسیده ایم که هیچکس نمی خواهد از فلسطین سخن بگوید و هیچکس نمی خواهد از دشمن یعنی اسرائیل سخن بگوید. من از برخی مردم انتظار دارم که هم اکنون بگویند ای آقا، تو کجایی، جهان کجا است و ما از چه سخن می گوییم.

این تعبیری از واقعیت کنونی است. این دقیقا همان چیزی است که آمریکا و اسرائیل می خواهند که مردم منطقه به آن برسند و این بعد از همه پیروزیها و موفقیتهایی است که مقاومت به آن دست پیدا کرده است. از فلسطین به لبنان، به سوریه و به ایران، مطلوب آنان این است که ما از این اهداف بازگردیم و فراموش کنیم. هدف آنان این است که فلسطین و جنگ با دشمن اسرائیلی نه تنها از دایره اولویتها خارج شود، بلکه از دایره توجه خارج شود، بلکه از دایره عقل و قلب و عاطفه، تا به مرحله ای برسیم که به فکر فلسطین نباشیم، این چیزی است که می خواهند جهان اسلام و کشورهای عربی به آن برسند، لبنان، سوریه، مصر، عراق، اردن و همه کشورهای اسلامی و عربی.

مطلوب آنان این است که این موضوعات حتی از عقل و قلب ما خارج شود و گویی فلسطین در کره دیگری است، در جهان دیگری است. البته این به مسئولیت فلسطینیان هم مربوط می شود. باید اعتراف کرد که آنان در این مورد، به موفقیت بالایی رسیدند. اما زمان برای جبران کردن از دست نرفته است. همچنان زمان و فرصت کار فراهم است و اتخاذ گزینه ها امکانپذیر است تا این موضوع را جبران کنیم. فشار پی در پی آمریکا و پیگیریهای مستمر جان کری، وزیر خارجه آمریکا، به این منظور است که در طول چند ماه، موضوع فلسطین را به طور کامل و به زعم خودشان حل و فصل کنند و فیصله دهند. البته نباید فریب سر و صداهای اسرائیلیها را خورد که درباره اقدامات آمریکا داد و بیداد می کنند، بلکه هدف آنان این است تا وانمود کنند که آمریکا میانجی پاک و عادلی است که همه طرفها را در نظر می گیرد.

هم اکنون دولت آمریکا و صهیونیستها تلاش می کنند موضوع فلسطین را حل و فصل کنند و به آن فیصله دهند. چرا چنین است؟ زیرا در کشورهای عربی هیچ کس در این باره چیزی نمی گوید و بر همین اساس، از طرح صلح، از طرح صلح عربی و از شروط و ضوابط و قید و بندهای آن سخن می گویند. هم اکنون نه فقط کشورهای عربی بلکه همه کشورهای جهان به مسائل خود مشغول اند و هدف فلسطین از یاد رفته است. واقعیت کشورهای عربی این است که نه تنها به اسرائیل فشار نمی آورند، بلکه به خود فلسطینیان فشار می آورند، زیرا هر کدام درگیر مشکلات خود هستند، هر چند که به زیان موضوع فلسطین تمام شود و بر همین اساس، در مورد قضیه فلسطین در برابر آمریکاییها کوتاه می آیند تا از قدرت خود حمایت کنند یا به قدرت سیاسی خود دست پیدا کنند. متاسفانه خود فلسطینیان هم دارای اختلافات فراوانی هستند و به چند دستگی دچار شده اند، دولت رام الله، دولت غزه.

فلسطینیان زیر فشارهای مختلف بین المللی و عربی قرار دارند و با قتل، زندان و محاصره روبرو هستند و اینها چالشها و تهدیدهای پیش روی ما هستند که اسرائیل به چشم فرصت به آنها نگاه می کند. این واقعیت زمان ماست. اسرائیل و آمریکا از این فرصت استفاده می کنند تا قضیه فلسطین را حل و فصل کنند و به آن فیصله دهند. می خواهند از این فرصت بهره برداری کنند و شروط خود را به فلسطینیان تحمیل کنند تا به راه حلی که مناسب منافع آمریکا و اسرائیل باشد برسند. باید در چارچوب کشور لبنان یادآوری کرد که اسرائیل دشمن لبنان و خطری برای آن است، خطری برای همه چیز در لبنان، برای سرزمین لبنان، مردم لبنان، آبهای لبنان، نفت لبنان، امنیت و حاکمیت لبنان و همه باید این را به خوبی بفهمند. مشکل ما در گذشته در لبنان تشخیص این خطر بود. شناخت دشمن و پی بردن به این طرح در دهه های گذشته، امام موسی صدر و رهبران دینی، سیاسی و ملی از همه مذاهب و گروهها از دهه پنجاه قرن گذشته و پس از آن تا امروز این فریاد بلند را سر دادند، برای هشدار دادن و دعوت کردن برای آمادگی و مقاومت و رویارویی با خطرهای اسرائیل. این ماموریت پس از تجاوز سال ۱۹۸۸برای شیخ راغب حرب، برای سید عباس، برای همه برادران آنان در جنبشها و گروههای مختلف بود، همچنین فریادهای بلند برای نجات دادن مردم و پذیرش مسئولیت و دعوت به مقاومت و در آن زمان لبنان به جنگی داخلی و فتنه ای داخلی گرفتار بود، در حالی که باید به سوی دشمن حمله می کردند. با تاسف بسیار در آن زمان، تصور خیلی از مردم این بود که مشکل اسرائیل در تجاوز سال۱۹۸۸ ، مشکل لبنان نبود، مشکل مردم لبنان نبود و می گفتند اسرائیل با ما مشکلی ندارد، بلکه مشکل آن با فلسطینیان است، با سازمان آزادی بخش فلسطین است، با مقاومت فلسطین است و اگر به لبنان تجاوز کرده است، برای اخراج فلسطینیها از لبنان است و گرنه اسرائیلیها مردمی هستند که نه طمعی به لبنان دارند و نه می خواهند آنرا اشغال کنند، نه در پی استعمار هستند، نه چشم طمع به آبهای ما دارند، نه به نفت ما و نه کاری به تصمیمهای سیاسی ما کاری دارند، نه به حاکمیت ما، نه به کشور ما، نه به موجودیت ما به هیچ وجه. عده ای گفتند اسرائیل خطر و تهدیدی برای ما لبنانیها نیست. باید این موضوع را گفت زیرا نسلهای جوان امروز در لبنان و کشورهای عربی در آن زمان زندگی نمی کردند. اما پس از این چه اتفاقی افتاد؟ سازمان آزادی بخش فلسطین و گروههای فلسطینی از لبنان خارج شدند و در برخی اردوگاههای فلسطینیان مانند صبرا و شتیلا ، بدترین و فجیع ترین جنایتها را مرتکب شدند، اما اسرائیل همچنان در لبنان باقی ماند، ارتش اسرائیل در لبنان باقی ماند و سرزمین ما را اشغال کردند و می خواستند که سلطه سیاسی بر لبنان هم داشته باشند و خواست سیاسی خود را بر لبنان تحمیل کنند، می کشتند، زندانی می کردند و هزاران جوان لبنانی و فلسطینی را در زندانها نگه داشتند و اگر باقی می ماندند، مستعمره هایی در جنوب لبنان می ساختند آنگونه که خود آنها بعدها گفتند. اگر مقاومت با همه گروهها و دسته ها و قدرتها آغاز نمی شد و اگر جنگی که لبنانیهای پایدار وارد آن شدند نبود، جنگ با نیروهای اشغالگر، همه می دانیم که اسرائیلیها از بیروت، جبل، صیدا، سور، نبطیه و بنت جبیل خارج نمی شدند. اما اسرائیل تا نوار مرزی خارج شد و در آن زمان مقاومت تهدیدی استراتژیک و تهدیدی واقعی برای رژیم صهیونیستی نبود، به هیچ وجه، اما چرا آنها نیاز داشتند که در نوار مرزی بمانند، زیرا طمع باقی ماندن و اشغالگری و تغییر دادن واقعیات را داشتند، البته اگر استمرار مقاومت پس از ۱۹۸۵ نبود. بنابر این اگر مقاومت نبود، اسرائیل در لبنان باقی می ماند و در آن صورت کسانی که در توهم به سر می برند، مطمئن می شدند که اسرائیل دشمن است و طمعهای بسیار دارد و خوابهای فراوانی برای لبنان دیده است و می خواهد بر لبنان مسلط شود و هیچ فرقه و مذهبی و طایفه ای را مستثنی نمی کرد و نه منطقه ای از مناطق مختلف لبنان را. لبنانیها همواره باید تجربه ها را به یاد آورند، مسیحیان، شیعه، سنی، دروزیها و همه، باید تجربه های رویارویی با اسرائیل را به یاد آورند، در جبل، در بیروت، صیدا، نوار مرزی و آخرین آن، ارتش آنتوان لحد، این تجربه ها همواره باید در خاطره ها بماند. هم اکنون اسرائیل همچنان دشمن است، همچنان خطر است، همچنان طرح خود را دارد، همچنان تهدیدی است که باید به آن توجه کرد. اسرائیل در چند هفته گذشته همچنین تلاش کرد با توجه به اوضاع لبنان، از فرصت استفاده کند تا جنگ روحی و روانی شدیدی را برضد مقاومت و محیط مقاومت به راه اندازد و به همین علت، ما در چند هفته گذشته شنیدیم از تهدیدها، بمباران، ویران کردن، البته برخی در لبنان به این تهدیدها گوش ندادند، زیرا از دایره توجه به لبنان خارج هستند و اسرائیل این فرصت را غنیمت شمرد، از اختلافات در لبنان، از جنگ و درگیری در سوریه و فضای حاکم بر منطقه. آنها گفتند از این فرصت استفاده کنیم و به مقاومت هجوم آوریم، از نظر روحی به آن فشار آوریم و از برخی فرصتها برای برخی کارهای ستیزه جویانه استفاده کردند، اما شکی نیست که چشم اسرائیل به سرزمین ما، به آبهای ما، به نفت ما است و همانگونه که در کنفرانسهای اخیر این رژیم مشاهده شد و رئیس دشمن اسرائیلی و فرماندهان ارتش و سران پیشین دستگاههای اطلاعاتی اسرائیل در این کنفرانسها آنها سخن گفتند، همچنان به حزب الله به عنوان بزرگترین خطر برای خود در منطقه نگاه می کنند. البته این از سوریه و ایران جدا نیست، اما همزمان مقاومت را به عنوان بزرگترین خطر برای منافع، طمع ورزیها، بلند پروازیهایشان و طرحهایشان می دانند. به طور قطع در سالگرد رهبران شهید، من مایلم به دوست و دشمن بگویم که دشمن می داند که نمی تواند ما را بترساند و نمی تواند اراده ما را تحت تاثیر قرار دهد و نمی تواند فکر و عزم ما را از بین ببرد، پس از این همه تجربه های طولانی بین ما و بین خود و موفقیتهای بزرگ که مقاومت در رویارویی با دشمن به دست آورده و آنرا متحمل شکستهای بسیار کرده است.

دشمن همچنین می داند که مقاومت از آمادگی بالایی در هر زمان و حتی در این زمان برخوردار است، با وجود اتفاقاتی که در لبنان و سوریه می افتد، دشمن می داند همه ترسی که از توان و امکانات و آمادگی مقاومت دارد، همچنان مقاومت پایدار و در حال گسترش است. دشمن می داند که مقاومت هر چند شهیدانی در سوریه می دهد و به آنان افتخار می کند، با این حال تجربیاتش، توانش و شایستگی اش برای رویارویی های بزرگ تر و مهمتر از همه رویاروییهای پیشین با دشمن، بیشتر می شود، باید این واقعیت را پذیرفت که این سران دولت و مردم دشمن اسرائیلی هستند که باید نگران این موضوع باشند، همانگونه که همیشه روی مردان و امکانات و توان و طرفداران مقاومت حساب بسیار می کردند، امروزه نیز باید در همین حالت باشند، مبادا توهم کنند یا مرتکب محاسبه اشتباه شوند به سبب قرائت نادرست اوضاع لبنان یا منطقه. من امروزه بار دیگر همه لبنانی ها را فرا می خوانم که به تهدیدات و خطرهایی که اسرائیل نماینده آن است توجه کنند، خطر و تهدید همه چیز در لبنان و مسئولیت ملی خود را در همه زمینه ها بپذیرند.

من در جشن پیروزی الهی در ۲۰۰۶ گفتم که ما آرزو می کنیم که زمانی برسد که دولتی قوی و توانا داشته باشیم تا از لبنان دفاع کند و از لبنان در برابر دشمن اسرائیلی حمایت کند، تا ما آسوده شویم و به خانه ها و مدارسمان و جامعه و مزرعه های خود برویم، امروز در سالگرد رهبران شهید، همان خواسته های سال ۲۰۰۶ را تکرار می کنیم تا دوباره بگوییم که ما هم می خواهیم و آرزو می کنیم که روزی بیاید که ارتش لبنان، این سازمان ملی، تنها قدرت توانمند برای حمایت از لبنان شود و تنها قدرتی که مسئولیت دفاع از لبنان را بپذیرد و ما به خانه ها و حوزه ها و مدارس و جماعات و مزرعه هایمان برویم. و این چالش واقعی است، ما با همه چیزی که ارتش را نیرومند کند موافقیم، چه از نظر تجهیزات و تسلیحات عادی و پیشرفته و امکانات و نیروها، تا بتواند از لبنان در برابر تهدیدهای اسرائیل حمایت و حفاظت کند و در هر حال اتفاقات روزهای آینده مشخص خواهد کرد که آیا اراده ای هست تا به ارتش لبنان سلاحی از انواع سلاحهای پیشرفته بدهد یا خیر، اگر این خواست و این حمایت و پشتیبانی تحقق یابد، ما از همه کسانیکه به لبنان، عنصری از عناصر قدرت را بدهند تشکر می کنیم.

تمام هم و غم ما در سالگرد رهبران شهید، در بیش از سی سال گذشته این بوده است که از لبنان، از مردم، از بزرگی، از حاکمیت، از عزت، از اراده و خواست لبنان دفاع کنند، نه اینکه به حال خود رها شود، در گذشته لبنان به حال خود رها شده بود و امروزه نیز همچنان به حال خود رها شده است، ما امیدواریم که اراده ملی همگانی تحقق یابد تا دولتی داشته باشیم که به فکر وجب به وجب خاک لبنان باشد، به فکر همه مردم لبنان، به فکر همه مناطق لبنان و به فکر سرنوشت همه لبنان، و ارتشی قوی بسازد و توانی داخلی برای رویارویی با همه این خطرات را داشته باشد.

سید حسن نصرالله در ادامه سخنانش اظهار داشت : من به موضوع دوم می پردازم. با این حال ارتباطی بین این موضوع با موضوع قبلی هست که باید به آن اشاره کنم و من امیدوارم که نسلهای جدید به این موضوع توجه کنند. از سال ۱۹۸۲ تا سال ۲۰۰۰ و حتی تا سال ۲۰۰۶ عده ای در لبنان بودند که همواره مقاومت را مسئول تجاوزات دشمن می دانستند، برای مثال اگر اسرائیل به لبنان تجاوز می کرد، لبنان را بمباران می کرد، خانه ها را ویران می کرد، مردم را می کشت و باز به نوار مرزی باز می گشت، باز هم شهرها را بمباران می کرد و شهیدان و مجروحانی بر جای می ماند، همواره کسانی بودند که می گفتند مسئول آن، مقاومت است و می گفتند چرا شما برضد اسرائیل عملیات می کنید، چرا به مواضع اسرائیل حمله می کنید، چرا عملیات شهادت طلبانه انجام می دهید در بیروت یا در جبل یا در صیدا در صور و در دیگر مناطق.

حتی برخی مردم تا سال ۲۰۰۰و حتی تا امروز از کلمه شهید برای شهدای مقاومت استفاده نمی کردند و حتی از کلمه دشمن استفاده نمی کردند، انگار دایره خشونتی و مبارزه ای موقت است و از آن، ویژگیهای ملی و مقاومت و شرافت را می گرفتند. حتی برخی مسئله را اینگونه مطرح کرده اند که چگونه بهانه ها را برطرف کنیم، چگونه سیاست کنار زدن بهانه ها را پی گیریم، اما نتیجه این منطق این می شد که لبنان تحت اشغال باقی می ماند، این نتیجه چنین منطقی است.

اگر به این منطق گوش می دادیم، اسرائیل تا امروز در بیروت و جبل می ماند و چه بسا به سوی شمال و طرابلس و بعلبک می رفت و چه بسا مناطق مستعمره می ساخت و دولت تعیین می کرد و کشور را اداره می کرد و تصمیمات سیاسی می گرفت و ما لبنانیها را وادار می کرد که از حق خود عقب نشینی کنیم، فلسطین نیز که تحت اشغال است و اگر اسم نفت هم می آمد، درآمد نفتی به مردم نمی دادند و همه چیز برای اسرائیل بود، اگر به چنین منطقی گوش می دادیم، چنین سرنوشتی در انتظار ما بود، کسانیکه تصور می کردند تجاوزهای اسرائیل به لبنان، روستاها، شهرها، خانه ها، مردان و زنان لبنانی، صرفا واکنش طبیعی دشمن اسرائیل است، زیرا شما در مقاومت برضد آن عملیات می کنید، آیا اسرائیل در این صورت همچنان در لبنان حضور نداشت؟ و عده ای هم هشدار سیاسی می دادند، کار فرهنگی می کردند.

اما مقاومت و مردان مقاومت و بسیاری از لبنانیها و بخش بزرگی از مردم لبنان، به این منطق گوش ندادند و آنرا نپذیرفتند، بلکه راه را ادامه دادند و کار را ادامه دادند، با قربانی دادن، با شهید دادن، با زندان رفتن، با تحمل سختیها، با هجرت کردن، نه یک بار و دو بار، بلکه دهها بار، تا این افتخار را آفریدند، یعنی آزاد کردن سرزمین لبنان که ما آنرا هر سال جشن می گیریم و همه مردم لبنان آنرا نعمت می دانند، چه کسانیکه بهای آنرا دادند و چه کسانی که ندادند.

لبنان بخشی از طرح بزرگ گروه های تکفیری است

سید حسن نصرالله اظهار داشت : در لبنان پس از وقوع انفجارها و اقدامات انتحاری بحثهایی درگرفت و عده ای گفتند که اگر حزب الله در سوریه دخالت نظامی نکرده بود این انفجارها هم در لبنان رخ نمی داد. اما این سخنان در واقع منطق توجیه این اقدامات بود و همچنان هم گفته می شود.

دبیرکل حزب الله لبنان در ادامه سخنانش افزود : اما واقعا اگر حزب الله در لبنان دخالت نکرده بود انفجارها در لبنان رخ نمی داد؟پس در مورد انفجارها در مناطق مسیحی نشین و هدف قرار دادن ارتش چه پاسخی باید داد؟ در برابر این منطق فقط دو فرضیه وجود دارد، یا این انفجارها با دخالت ما در سوریه مرتبط است یا نیست. یعنی یا دخالت ما در سوریه علت این انفجاهاست یا ربطی به آن ندارد. منطق ما می گوید لبنان هدف این گروههای تکفیری بوده و هست و این مساله را می توان در سخنانشان یافت. اما امروز لبنان در اولویت آنها نیست بلکه بعد از اتمام کار در سوریه به سراغ لبنان خواهند آمد. این واقعیت را در اینترنت و تلویزیونها و دیگر وسایل ارتباطی می توان بخوبی دید.

اکنون اولویت آنها سیطره بر مناطق مرزی لبنان است و مساله فقط مساله وقت است. آنها دیر یا زود به سراغ لبنان خواهند آمد. لبنان بخشی از طرح بزرگ گروههای تکفیری است و بی شک آمریکا و اسراییل از آنها حمایت می کنند چرا که آنها خواهان تقسیم منطقه هستند بخصوص اینکه در لبنان هم مانند سوریه فرهنگ مقاومت وجود دارد و این فرهنگ بزرگترین تهدید برای طرحهای اسراییل در منطقه است. اما در مورد منطق دوم با جدل پیش می رویم و می گویم ای مردم لبنان شما در حال پرداخت هزینه دخالت حزب الله در سوریه هستید. اما سئوال اول، بر فرض که این فرضیه درست باشد، آیا دخالت حزب الله در سوریه ارزش پرداخت چنین هزینه ای را دارد؟ ما در قصیر و دمشق و مناطق حساس می جنگیم و همچنین در مناطق مرزی، هرچند دمشق هم برای ما منطقه مرزی است چرا که اگر خدایی ناخواسته دمشق سقوط کند همه مناطق مرزی لبنان تحت کنترل گروههای مسلح قرار می گیرد. اما آیا این اقدامی که ما انجام می دهیم نسبت به هزینه ای که پرداخت می کنیم ارزش دارد؟ روزگاری هم می گفتند اگر شما به پایگاههای اسراییلی حمله نکنید آنها هم به لبنان حمله نمی کنند. مسلما این سخنان توجیه و بهانه تراشی است و اکنون عین آن در مورد این گروهها مطرح می شود. ما در موضعمان در مورد حضور در سوریه هیچ تغییری انجام نمی دهیم و برای آن دلیل داریم. مسئله را از آخر شروع می کنیم. همه کشورهایی که در کمک مالی و تسلیحاتی و بازگذاشتن مرزهایشان و اعزام افراد مسلح به سوریه دست داشته اند امروز از ترس و نگرانی و وحشتشان از خطرات این افراد در صورت پیروزی آنها در سوریه و بازگشتشان به کشورهای خود سخن می گویند. این بحثی نیست که من از خودم بگویم بلکه اظهارات آنها در خبرها وجود دارد. آیا دستگاههای اطلاعاتی منطقه ای و غربی جلسه برگزار نمی کنند تا در مورد اینکه باید چه کار انجام دهند تصمیم گیری کنند؟ اگر خدایی نکرده این گروهها پیروز شوند، سوریه از افغانستان بدتر خواهد شد و بعد به سراغ آنها خواهند رفت و اگر هم شکست خوردند و از سوریه خارج شدند باز هم به سوی کشورهایشان می روند. این همان چیزی است که خود، خلق کردند. تعدادی از کشورها قوانینی تصویب کردند و به اتباعشان در مورد سفر به سوریه و جنگ در آن هشدار دادند. مثل تونس که از ابتدا اقداماتی که در سوریه صورت می گرفت را حمایت می کرد. چرا؟ به این دلیل که اگر این افراد به تونس بازگشتند جامعه تونس، ملت و آینده سیاسی تونس را به خطر می اندازند و آنها طعم اقدامات این گروهها را خواهند چشید. تونسی ها عقل و شجاعت داشتند و چنین اقدامی را پیشاپیش انجام دادند. عربستان هم در هفته های اخیر چه اقدامی انجام داد؟ اول تبلیغات وسیع رسمی علیه شیوخ سعودی که جوانان را تحریک به رفتن به سوریه می کردند انجام شد. دوم اقدامی حقوقی صورت گرفت و گفتند هر کس در خارج از کشور بجنگد اگر شهروند عادی بود از ۳ تا ۲۰ سال حبس و اگر نظامی بود از ۵ تا ۳۰ سال حبس در انتظار او خواهد بود. آیا عربستان سیاست و استراتژی خود در قبال سوریه را تغییر داده؟ مسلما خیر. عربستان همچنان در زمینه سیاسی ، پولی، نظامی و رسانه ای از گروههای مسلح حمایت می کند و در همه جبهه ها با سوریه وارد جنگ شده است. اما یک تدبیر در این کار نهفته است مبنی بر اینکه جوانان سعودی حق ندارند برای جنگ به سوریه بروند. اقدام دیگر عربستان این بود که به سفارتخانه ها در اردن، ترکیه و لبنان اعلام کرد که از جوانان سعودی برای بازگشت به کشور استقبال کنند. چرا؟ برای اینکه آنها می دانند که در خلال ۳ سال شیوخ سعودی، رسانه ها ، اینترنت و حتی دستگاه اطلاعاتی عربستان جوانان سعودی را تجهیز می کردند و به سوریه می فرستادند تا بجنگند. امروز حکومت سعودی متوجه شده است که این افراد زمانی که بازگردند مصیبتی برای عربستان خواهند بود همانگونه که بعد از جنگ افغانستان رخ داد. جوانان مجاهد سعودی زمانی که از افغانستان و پاکستان بازگشتند دست به قتل، انفجار و عملیات انتحاری زدند، آیا اینها را فراموش کرده ایم؟ حکومت سعودی فهمیده است که ادامه این سیاست به معنای آن است که جوانان سعودی در سوریه ، تجربه کسب می کنند و به عربستان باز می گردند تا به جنگ و کشتار در سعودی بپردازند. این اقدامات برای حمایت از حکومت سعودی انجام شده است نه برای جلوگیری از خونریزی و توقف خشونت و کشتار در سوریه. ا

لبته همین هم خوب است، هر چه بنزین کمتری بر آتش ریخته شود بهتر است. اکنون از لبنانی ها می پرسم که چرا آمریکا، فرانسه، انگلیس، بلژیک، کانادا و همه کشورهای جهان از جمله عربستان و تونس که فاصله زیادی از سوریه دارند حق دارند از حضور جوانانشان در خاک سوریه نگران باشند اما ما لبنانی ها که همسایه سوریه هستیم از آینده و امنیت و زندگی مان که مرتبط به تحولات سوریه است، نگران نباشیم؟ چرا ما نباید آماده باشیم و اقدامات پیشگیرانه انجام دهیم؟ دولت لبنان که ما هم جزیی از آن هستیم چه اقدامی در این زمینه انجام داد، به جز خودداری از هرگونه اقدام؟ این یعنی سرمان را زیر برف فرو کنیم.

سی هزار لبنانی مسلمان و مسیحی در قصیر حضور داشتند که به آنها تعرض شده بود، برخی ربوده شدند، برخی کشته شدند و زنان لبنانی مورد تجاوز قرار گرفتند، اما لبنان چه اقدامی انجام داد؟ آیا ما حق نداشتیم در سوریه دخالت کنیم تا از قتل و غارت و تجاوز به ۳۰ هزار لبنانی حاضر در قصیر جلوگیری کنیم؟ آیا این اقدام در منطق مخالفان ما به هزینه هایش نمی ارزد؟ آیا شما تهدیدات گروههای مسلح را نشنیدید که می گفتند با حضور در مرز لبنان و کنترل شهرهای مرزی یک ساعته شهرهای ما را به کنترل خود در می آورند؟ ما برای اینکه خطر را از مردم مان در بعلبک و هرمل دور کنیم در سوریه دخالت کردیم، آیا هزینه هایی که شد ارزشش را نداشت؟ سئوالی دیگر ، اگر خدایی ناخواسته گروههای مسلح بر تمام سوریه سیطره پیدا می کردند چه تحولاتی در سوریه رخ می داد؟ همان وقایعی رخ می داد که در نقاط تحت کنترل گروههای مسلح شاهد آن هستیم، همان وقایعی که در افغانستان پس از خروج شوروی رخ داد.

چه کسی بر سوریه حکمفرمایی می کرد؟ رییس ائتلاف معارضان یا شورای ملی در استانبول؟ چه کسی؟ آینده سوریه چه می شد؟ این موارد بسیار مهم هستند. بسیاری از کسانی که در تظاهرات علیه نظام سوریه شرکت داشتند متوجه شدند جانشین دولت کنونی، آنچه که دموکراسی و آزادی خوانده می شود نخواهد بود بلکه کسانی حاکم می شوند که مردم را تکفیر می کنند.

ما از انتخابات در سوریه هراس نداریم، بیایید و انتخابات برگزار کنید، رییس جمهور سوریه را باید مردم سوریه انتخاب کنند. اگر خدایی ناخواسته گروههای مسلح بر کل سوریه و یا مناطق مرزی لبنان سیطره پیدا می کردند، آیا این گروهها نمی گفتند که اکنون وقت جهاد در لبنان فرا رسیده است؟ آنگاه ما چه کار می کردیم ؟ در همه جبهه ها با آنها وارد جنگ می شدیم در حالی که سرتاسر مرزهایمان بر روی آنها باز بود؟ اگر امروز چند خودرو منفجر شد و تعداد زیادی کشف شد، در آن زمان چه اتفاقی می افتاد؟

تکفیریها با عناوین مختلف به مقدسات اسلامی حمله می کنند

سید حسن نصرالله در ادامه سخنان خود اظهار داشت تکفیریها با عناوین مختلف به مقدسات اسلامی حمله می کنند، هر چند تکفیریها اسمهای مختلف دارند اما جوهره آنها یکی است. اگر این تکفیریها بر منطقه مسلط شوند، لبنان را هم جزئی از دولت عراق و شام می دانند.

دبیرکل حزب الله لبنان خاطرنشان کرد : این سئوال هم اکنون مطرح است که با این تکفیریها چه باید کرد؟ تکفیریها همه را تهدید می کنند، نه فقط شیعه را، بلکه شیعه، سنی، دروزی، مسیحی، همه را تهدید می کنند. اگر گروههای مسلح تکفیری پیروز و بر لبنان مسلط شوند، آیا آینده ای برای لبنان قابل تصور است؟ هیچ چیز برای لبنان باقی نمی ماند و نمونه و دلیل آن، سوریه، افغانستان، عراق، پاکستان، سومالی و غیره است. این خطری است که در مرحله نخست همه لبنانیها را تهدید می کند.

البته دشمنی اسرائیل همچنان باقی است و با این حال قضیه تکفیریها هم خطری برای لبنان و منطقه است. این خطر برای سالها است که در بسیاری از کشورهای عربی و اسلامی وجود دارد و صدها هزار قربانی در الجزایر، عراق، افغانستان، پاکستان، سومالی و سوریه گرفته است. این بلایی است که هم اکنون به منطقه ما رسیده است و باید با آن مقابله کنیم. در این میان باید چند نکته را رعایت کرد. ما اولا باید به شهیدان انفجارهای تروریستی و خانواده های آنان ارج بگذاریم. ثانیا باید به طمأنینه و حفظ آرامش آگاهانه خانواده های این شهیدان بزرگ در واکنش به این انفجارهای تروریستی توجه کنیم و از آن درس بگیریم. سوم اینکه در این رویارویی، نیاز به صبر و تحمل داریم، زیرا زنان و کودکانی که در انفجارها به شهادت رسیده اند، همانند جوانانی هستند که در سوریه به شهادت می رسند، زیرا آنان جزئی از جنگ هستند و باید مقاومت کرد تا همه کودکان و مردم و زنان ما کشته نشوند و خانه هایمان ویران نشود، بنابر این شهیدان انفجارهای تروریستی جزئی از جنگ هستند.

کسانی که می گویند اگر شما از سوریه عقب بنشینید و خارج شوید، در لبنان با شما کاری ندارند، دروغ می گویند، این سخن دروغ است زیرا اگر تکفیریها بر مرزها مسلط شوند، سیل خودروهای بمب گذاری شده است که وارد لبنان خواهد شد، در همه مناطق، آنان همه جهان را نابود خواهند کرد، از هر طایفه و دین و مذهبی. برخی می گویند اگر حزب الله از سوریه خارج شود و زندانیان گروههای مخالف سوری در لبنان آزاد شوند، دیگر کاری به لبنان ندارند، یعنی همان زندانیانی که افسران ارتش لبنان را کشته اند، آیا می توان این سخن را پذیرفت؟ چهارم اینکه همه مردم به این باور برسند که ما به یاری خداوند پیروز خواهیم شد، زیرا ما از آنچه برای پیروزی لازم است برخورداریم، با این حال نیاز به زمان دارد، هر چند نتیجه آن پیروزی است.

پنجم جلوگیری از تحقق اهداف گروههای تکفیری از جمله به راه انداختن جنگ مذهبی و فرقه ای، جنگ شیعه و سنی، آنان می خواهند جنگ شیعه و سنی را در لبنان به راه اندازند همانگونه که در سوریه به راه انداختند و ما باید با پیروی از پیامبر اسلام ص و ائمه بزرگوارمان ع از این فتنه مذهبی دوری کنیم. همچنین یکی از اهداف آنان ایجاد جنگ و دشمنی بین اردوگاههای فلسطینی است که هدفی اسرائیلی است که گروههای تکفیری مجری آن هستند. آنان می خواهند اردوگاهها را به جان هم بیاندازند و باید مراقب این توطئه باشیم. ششم پذیرش این حقیقت است که همه ما هدف توطئه هستیم پس باید وظیفه ملی خود را بدانیم و در برابر تکفیریها بایستیم و کار فرهنگی کنیم، دانشمندان به مردم آگاهی بدهند به ویژه دانشمندان اهل سنت.

جزئی از توطئه دشمن، ایجاد اختلافات سیاسی و ایجاد خطرات امنیتی است و البته دستگاههای امنیتی باید مواظب باشند و در روزهای اخیر کارهای مهمی صورت گرفته است و ما تاکید می کنیم که از ارتش و دستگاههای امنیتی به طور کامل حمایت می کنیم. ما از تلاش ارتش و دستگاه امنیتی ارتش تشکر می کنیم و امیدواریم با همکاری و همراهی همه دستگاهها، به پیروزی برسیم و کشور خود را از خطرات دور نگه داریم. موضوع آخر مربوط به تشکیل دولت جدید لبنان است. ما معتقدیم که همه می توانند دیدگاه خود را مطرح کنند و ما از آن حمایت می کنیم. اختلاف در این باره طبیعی است و ممکن است برخی احساسات خشم آلود هم در این زمینه بروز یابد. ما موافق مشارکت ملی هستیم.

آیا در طول سالیان گذشته کسی به یاد دارد که ما با تشکیل حکومت توسط جریان المستقبل یا کتائب یا فردی از چهارده مارس مخالفت کنیم؟ ما هیچگاه نگفته ایم که با مشارکت این یا آن در دولت مخالفیم، به هیچ وجه. ما هرگز نگفته ایم که با جریان خاصی بر سر یک میز نمی نشینیم، بلکه همواره گفته ایم که از مشارکت ملی، از گفتگو و از مذاکره حمایت می کنیم. البته عده ای مانع تشکیل دولت شده اند تا از مشارکت حزب الله در آن جلوگیری کنند.

آل خلیفه با خشونت اعتراضات مسالمت آمیز مردم بحرین را سرکوب می کند

دبیرکل جنبش حزب الله لبنان در ادامه سخنانش اظهار داشت ، تشکیل دولت لبنان ده ماه است به تعویق افتاده است زیرا گروه چهارده مارس تشکیل دولت سیاسی در لبنان را رد می کند. گروه مارس در طول ده ماه گذشته خواستار تشکیل یک دولت بی طرف در لبنان شده است. گروهی که خواستار دور بودن حزب الله از هرگونه دولت سیاسی است. بنابراین روز اول موضوع تشکیل دولت سیاسی از شخصیتهای بی طرفی که سیاسی نیستند و به حزب خاصی وابسته نیستند مطرح شد. همین امر باعث تعطیلی در تشکیل دولت شد.

سید حسن نصرالله افزود : مشکل تعویق در تشکیل دولت تنش بر سر سمت های وزارتی مانند وزارت نفت و غیره نبود. هرگز. اگر مشکل این موارد بود که طی دو ، سه هفته ای حل می شد. متاسفانه همان گروهی که باعث تعویق تشکیل دولت شده است ما را به تعطیلی دولت متهم می کند. مدعی هستند که تصمیم از ایران برای تعطیلی دولت صادر می شود. ما برای حضور در دولت احساس سختی نمی کنیم. دستاوردهای ملی محقق شده است. با همه احترامی که برای همه قائلم ولی باید بگویم که دو جنبش امل و حزب الله عامل اصلی محقق شدن این دستاوردها بودند. ما در را به روی این دستاوردها گشودیم.

حال ما را به تعطیلی دولت متهم می کنند. شرایط سیاسی کنونی ما در عرصه داخلی ، منطقه و بین المللی در طول چند سال گذشته در بهترین حالت قرار دارد. در صورتی که دولتی بی طرف یا سیاسی تشکیل شود طبعا مشکلاتی نیز در پی خواهد داشت. ما توافق کردیم به راه حلی دست یابیم و از برخی از خواسته های خود عدول کنیم تا دولت تشکیل شود. تضمین هایی که ما می خواهیم و آن را طلب می کنیم می توانیم به صورت دیگری کسب کنیم. ما فضا را فراهم کردیم ما در یک لحظه منطقه ای و بین المللی و بعد از ده ماه مخالفت و اعتراض برای حضور در دولت جدید پذیرفته شدیم. این خیلی خوب است و اشاره به گام مثبتی دارد. هیچ طرفی نباید دیگری را سرزنش کند. اگر ما بر دولت ۹-۹-۶ اصرار می کردیم هرگز تشکیل نمی شد. برخی امتیازاتی دادند و ما بیشترین امتیازات را دادیم. ما اصلا از سمت و منصب خاصی صحبت نکردیم زیرا همه هم و غم ما تشکیل دولت بود. بنابراین این ما بودیم که زمینه را برای تشکیل دولت فراهم کردیم و در را به روی آن گشودیم. ما تا این لحظه به هیچ سمت و منصبی اشاره نکرده ایم. مصلحت کشور در تشکیل دولت است. چیزی که برای ما مهم است نتیجه است این که عملیات سیاسی ملی در کشور نتیجه بدهد. تشکیل دولت بی طرف برای کشور خطرناک است دولت سیاسی امر واقع نیز برای کشور خطرناک است. بنابراین یک گزینه باقی می ماند و آن تشکیل دولت سازش (مصلحت ملی) است. بهترین وجه تسمیه دولت مصلحت ملی است. ولی بهتر است در وجه تسمیه های دیگر تجدید نظر شود زیرا این دولت ، فراگیر نیست و دولت وحدت ملی نیست زیرا برخی در آن حضور ندارند. من این دولت را فراگیر نمی دانم و آن را دولت وحدت ملی نمی دانم. زیرا گروه های مهمی هستند که در آن حضور ندارند. بلی این یک دولت سازش است. دولت مصلحت ملی است. این درست است. بنابراین ما به این دولت خوشبین هستیم. از آن می خواهیم دولت دیدارها و ملاقاتها باشد. ما برای ایجاد مانع تراشی در این دولت حضور نداریم. ما برای عداوت و دشمنی با دیگران در آن شرکت نمی کنیم. بلکه با همه جدیت امشب و در سالگرد شهدای رهبران مقاومت خطاب به مردم لبنان می گویم که با نیت خصومت ورزی و مانع تراشی در دولت جدید وارد نمی شویم. ما امیدواریم که یک دولت گفتگو ، دیدار و تفاهم و برداشتن مشکل از خیابان ها ، کاهش بحران در کشور تشکیل شود و از حدت و شدت اختلافات سیاسی در کشور بکاهد. این چیزی است که همه از آن حمایت می کنند و ما نیز آنچه را همه می خواهند می خواهیم. ما خواستار کاهش تنش و بحران و تقویت اوضاع لبنان در زمینه مقابله با فتنه ها هستیم. همانگونه که شخص نخست وزیر نیز گفت اولویت دولت محقق کردن مقدمات قانونی آینده و در راس آن قوانین ریاستی است. همه باید همکاری کنند. این یک گامی تشویق کننده است تا رییس را انتخاب کنیم و دولت جدید را تشکیل بدهیم و دیگر به سوی خلاء سیاسی گام برنداریم. با انواع تروریسم مقابله کنیم و دولت و در راس آن نخست وزیر تحت نظارت رییس جمهور به طور جدی و حقیقی با تروریسم مقابله کند. بنابراین اولویت نخست آماده سازی قانونی ، دوم مقابله به هرگونه فعالیت تروریستی است. ما امیدواریم که دولت به این موضوع اقدام کند. همه دستگاه های ذیربط مانند وزارت کشور و دادگستری و ارتباطات و اطلاعات باید در این زمینه با دولت همکاری و مشکلات اقتصادی را حل و فصل کنند. امیدواریم همه در این زمینه به مسئولیت خود عمل کنند. برخی مردم و متحدان ما نگرانیهایی دارند و سئوال می کنند که آیا دولت عمر الاطرش یا نعیم عباس را آزاد خواهد کرد.؟ وقتی که یک نفر به جرم و جنایاتش اعتراف کرده و محکوم است و گفته است از خودرو بمب گذاری شده استفاده کرده است. آیا وزیر دادگستری می تواند آن را آزاد کند. یا همان موضوع نعیم عباس یا زنان انتحاری که بازداشت شده اند.

این ها موضوعات و مواردی نیست که این وزیر یا آن وزیر بخواهد و بتواند درباره آن تصمیم بگیرد. من خطاب به کسانی که نگرانی دارند می گویم ما هستیم. حضور داریم . متحدان ما و همپیمانان ما حضور دارند. آگاه و هوشیاریم. بنابراین جای نگرانی نیست. ما از همه زوایا امور را رصد می کنیم. هیچ کسی نگران نباشد. ما باید احساس مسئولیت کنیم و به خاطر کشور امور را رتق و فتق کنیم. ما وارد وضع جدیدی برای مصلحت کشو

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار