پانا گزارش میدهد؛
«عصبانی نیستم» چه کسانی را عصبانی کرد؟!
خبرگزاری پانا: حرفهای قابل تاملی از گوشه و کنار جشنواره فیلم فجر به گوش میرسد؛ شنیدههای مبنی بر اینکه مدیران ارشد عرصه فرهنگ و هنر از عوامل «عصبانی نیستم» خواستهاند که انصراف دهند! و اگر این انصراف اتفاق نمیافتاد پای استیضاح به میان می آمد!
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا سی و دومین جشنواره بینالمللی فیلم فجر در حالی شامگاه گذشته به کار خود پایان داد که تغییر مدیریتی محسوسی را نسبت به سال گذشته در این جشنواره شاهد بودیم. تغییراتی که موجبات اتفاقات خوشایندی را برای اهالی سینما و رسانه فراهم کرد.
نمایش چندین فیلم توقیفی و نظم و انضباط حاکم در جشنواره بخشی از این تغییرات خوشایند بود اما در آخرین روز جشنواره امسال به دلیل جلوگیری از بروز حاشیههایی، ساعت نمایش فیلم «عصبانی نیستم» در کاخ جشنواره تغییر کرد و نیز در شهرستانها اکران آن متوقف شد.
اما این تمام ماجرا برای فیلمی که در پنج بخش نامزد دریافت سیمرغ بلورین شده است نبود و علاوه بر اینکه نشست خبری این فیلم در کاخ جشنواره نیز برگزار نشد، برخی نمایندگان مجلس و چهره های سیاسی نیز وارد گود سینما شده و به انتقاد از اکران آن در جشنواره به دلیل آنچه که آن را فیلم حامی فتنه ۸۸ میخواندند پرداختند و در ادامه نیز طی یک اتفاق غیرمنتظر و شبهه برانگیز «رضا درمیشیان» و گروه او از میان کاندیدهای دریافت سیمرغ انصراف دادند و این اتفاق سوالاتی را برای ما ایجاد کرده است.
سوالاتی همچون اینکه «عصبانی نیستم» که به گفته تمام داوران و افرادی که این اثر را دیدهاند بسیار شریف و قدرتمند است چرا باید به چنین سرنوشتی دچار شود؟ این در حالی است که این اثر بهعنوان تنها نماینده ایران در جشنواره برلین حضور دارد و عوامل آن شب گذشته بیآنکه در جشنواره فیلم فجر حضور پیدا کنند راهی برلین شدند.
بنابراین گزارش در حالی که خبرنگاران با تعجب از یکی از مسئولان در راس جشنواره درباره این اتفاق پرسیدند وی با عصبانیت و رفتار توهینآمیز از خبرنگاران خواست تا ضبط خود را خاموش کنند. خبرنگارانی که در تمام مدت جشنواره برای پوشش خبری این رویداد زحمت کشیده بودند تنها برای شفاف سازی این ماجرا از سوی مدیران در راس جشنواره چنین توهینی را متحمل شدند.
اما حرفهای قابل تاملی از گوشه و کنار جشنواره سی و دوم به گوش میرسد شنیدههای مبنی بر اینکه مدیران ارشد عرصه فرهنگ و هنر از عوامل «عصبانی نیستم» خواستهاند که انصراف دهند! و اگر این انصراف اتفاق نمیافتاد پای استیضاح به میان میآمد!
چه شد کار به این مهم ختم شد؛ هوچیگری برخی رسانههای افراطی؛مغرض و تحت فشار قرار دادن مسئولان جشنواره را شاید بتوان مهم ترین مساله این مهم دانست؛ باید سوال کرد این سیاسی بازیها و رفتارهای غیراخلاقی تا کی ادامه دارد؟ و مدیران سینمایی چرا در مقابل فشار جریان های افراطی که بر علیه این فیلم که عنوان سیاسیترین فیلم تاریخ سینمای ایران را دارا نیست ایستادگی نکردند؟ فیلمی که تنها قصه دختر و پسری جوانی را روایت می کند قصد ازدواج با یکدیگر را دارند، اما ستاره دار شدن و اخراج پسر جوان از دانشگاه تهران به دلیل اتفاقات سال ۸۸ مسیر زندگی اش را تغییر داده و او دیگر قادر به برآورده کردن توقعات پدر نامزدش نیست.
نگارنده در حال حاضر جای مدعی العموم و وکیل فیلم «عصبانی نیستم» قرار نگرفته اما بسیاری از منتقدان، مخاطبان، سینماگران و اهالی رسانه با کنجکاوی های بسیار سوال دارند که چگونه می شود یک خط فکری که با راه و اعتدال دولت تدبیر و امید مخالف است و همیشه علاقه دارد که برای همه تصمیم گیری کند؛ آنقدر به مدیران فشار می آورد که برای آنها راهی باقی نمی گذارد مگر اینکه با خضوع و فروتنی که پیش از این نیز در بسیاری از موارد شاهد بودیم از حاشیه ها جلوگیری کند.
سوال دیگر ما این است؛ آیا آقای رضاداد که بیان میکرد: «من به عنوان دبیر جشنواره باید پاسخگو فیلم هایی جشنواره فجر و تمام حاشیه های بعد از آن هستتم» خودش انتخاب فیلم «عصبانی نیستم» پس از انتخاب هیات انتخاب قبول نداشته؛ که به یقین اینگونه بوده است. پس اگر قبول داشته چرا پشت این فیلم نایستاد و اجازه داد، که آنقدر فشار بر روی کارگردان و تهیه کننده اثر آورده شود که او در یک نامه نیم خطی فیلمش را از داوری کردن کنار بکشد؟ و در آخر باید گفت؛ نتیجهی این بازیهای سیاسی چیزی نیست جز تضرر شدن جوانان هنرمندی همچون درمیشیان و نوید محمدزاده و ... و محروم شدن مردم از دیدن اثری خوش فکر و تامل بر انگیز تنها به این علت که گروهی اندک که خود را قیم مردم می دانند تماشای این فیلم را به صلاح آنها نمی دانند و به جای مردم تصمیم میگیرند و قضاوت میکنند و...
مریم احمدی
ارسال دیدگاه