جهان را رها كنید تهران را اداره كنید
خبرگزاری پانا:وقتی نخبگان نظر میدهند، میگوییم اینها خائن، جاسوس یا مریض هستند.
قانون نوشت:
عبدالحسین مختاباد عضو شورای شهر تهران گفت:
وقتی نخبگان نظر میدهند، میگوییم اینها خائن، جاسوس یا مریض هستند
شهرداری دو دهه دچار مشكلات عدیدهای شد و اكنون وارث آن عصر هستیم
۸۰ درصد مدیران فرهنگی كشور مهندس بودهاند و از مهندسی به اینجاها آمدهاند
این پیامی است به سازمان فرهنگی هنری كه شما مسئول امور فرهنگی جهان اسلام نیستید
۶۰ درصد گرفتاریهای مردم ناشی از حضور دولت در تهران است
دیگر نباید در تهران اتوبان ساخته شود و ظرفیت شهر برای خودرو همین قدر است
یكی از كارهای شورا این خواهد بود شورایاریها را تقویت و آنان را از شهرداریی جدا كند
گروه مدیریت شهری، مرتضی گلپور- در دوران انتخابات، بسیاری مخالف حضور هنرمندان و ورزشكاران در شورای شهر بودند. اما گفتوگو با عبدالحسین مختاباد، به عنوان هنرمند شناخته شده عضو شورا، نشان داد كه وی بسیار بیشتر از آنچه تصور میشده است، درباره شهر تهران و مدیریتش، حرف دارد و جدیت. مختاباد در بیان حرفهایی كه گفتنش را ضروری میداند، نه ابایی دارد، نه ملاحضهای. زیرا به باور او، معیاری به نام قانون وجود دارد كه همه عملكرد خود را براساس آن تنظیم میكنند. با مختاباد از هر دری سخن رفت و فقط به حوزه هنری و فرهنگی شورا و شهرداری تهران اكتفا نشد. هرچند وی در حوزه اخیر بسیار جدیتر از حوزههای دیگر است.
قبلا به عنوان یك هنرمند به شهر تهران نگاه میكردید، اما اكنون عضو شورای شهر هستید. چه تفاوتی میان این دو منظر هست و به عنوان هنرمند عضو شورا، چگونه به تهران نگاه میكنید؟
شهر تهران ظرفیت بسیار خوبی داشت كه با یك اقدام همگانی به وضعیت ناهنجاری تبدیل شده است كه اكنون میبینیم. یعنی شهری كه مشكلات ترافیكی عجیبی دارد، مشكلات ساختوساز دارد، بافتهای فرسوده و آلودگی دارد. اینها دست به دست هم داده كه تهران به جای اینكه شهر مثالزدنی در ابعاد خوب باشد، دارد در ابعاد منفی الگو میشود. وقتی قبلا در تهران قدم میزدم، نگاه دیگری به این شهر داشتم. اما اكنون با خود میگویم چرا تهران نباید مانند شهری مانند استانبول باشد؛ مثلا در نگاه هنری، ساختوسازها یا جادهسازی. هم افسوس هست و هم مسئولیتهای ما افزونتر میشود كه چطور بتوانیم وضعیت را در همین جا متوقف كنیم و فاجعه بیشتر از این نشود.
چطور شد كه به اینجا رسیدیم؟
مجموعهای از عوامل باعث شد. بالاخره مملكت انقلاب شد و ۸ سال جنگ بود. وضعیت، وضعیتی بود كه حتی اگر حاكمیت میخواست برخی مسائل را رعایت كند، جامعه در یك تشتت فكری به سر میبرد كه رعایت آن مسائل امكان نداشت. به خاطر اینكه تهران پایتخت بود، بسیاری از توجهات به این سمت بود و اشخاص برای پیدا كردن پست، مقام و اصلا پیداكردن خود، چارهای نداشتند جز اینكه به تهران بیایند. وقتی عدالت فرهنگی اجتماعی و اقتصادی در سطح ملی گسترده نباشد، گسیل به سمتی است كه این امكانات در آن بیشتر است. به همین دلیل در یك دوره ۳ دههای جمعیت تهران تقریبا ۳ برابر شده است. طبیعی است كه چنین امری چه فاجعهای را به دنبال دارد.
جواد طباطبایی در حوزه فرهنگ سیاسی معتقد است كه ما دچار یك انحطاط شده ایم و تا این انحطاط را نپذیریم، هیچ تحول و پیشرفتی ممكن نیست. اكنون در حوزه شهری، آیا شورای شهر و مدیریت شهری پذیرفتهاست كه تهران دچار یك وضعیت آنومیك است تا براساس این پذیرش، حركت اصلاحی خود را آغاز كند؟
این اصلا نیازی به توضیح ندارد. چون در همه زمینهها دچار خلأیی شدهایم و باید یك اجماع ملی ایجاد شود تا این خلأها را پر كند. یك سوی قضیه، كار روشنفكر و خبرگان، این است كه همیشه ایراد كار را بگیرند. به عنوان مثال همانطور كه به پزشك و نظر او احترام میگذاریم، باید به نظر یك كارشناس و خبره فرهنگی هم احترام بگذاریم. به طور كلی در علوم پایه، تابع محض هستیم. اما وقتی مسائل به علوم اجتماعی و فرهنگی میرسد، به شدت مقاومت به خرج میدهیم و این مقاومتها باعث میشود كه حجم بیماریها افزوده شود و زمانی به دكتر برویم كه وی بگوید متاسفانه شما سرطان دارید آقای عزیز.
این مقاومت از سوی جامعه است یا از سوی حاكمیت؟
فرقی ندارد؛ از سوی مدیریت سیاسی یا جامعه. این اشكال بزرگی است كه فكر میكنیم نخبه، فقط نخبه علوم پایه است و نخبه اجتماعی را به رسمیت نمیشناسیم. یعنی برای خوردن یك قرص تببر ساده، اگر همسایه ما پزشك باشد، حتما از او مشورت میگیریم. حتی وقتی میخواهیم یك لامپ را عوض كنیم، ترجیح میدهیم از متخصص بپرسیم، ولی حاضر نیستیم درباره مسائل و بحرانهای اجتماعی و سیاسی جامعه این كار را بكنیم. تا وقتی نخبگان نظر میدهند، میگوییم اینها خائن، جاسوس یا مریض هستند. برای همین، حجم انباشتهها به اینجا منتهی میشود كه این اندیشمند اجتماعی میگوید كه ما دچار بحران و عقبگرد هستیم و این واقعیتی است. اكنون خودم در حال تدریس در دانشگاهها هستم. یك سوی قضیه آمارهایی است كه میدهند و میگویند دانشگاههای ما چه است و چه نیست. از طرف دیگر، از ۲۰ تحقیقی كه از دانشجویان میخواهم، ۱۹ تحقیق اصلا قابل خواندن نیست. همهاش كپی پیست از اینترنت است وضعیت تحقیق در علوم انسانی در دانشگاهها به صفر رسیده است. ریشههایش این است كه اندیشمندان در جامعه به بازی گرفته نمیشوند و حتی اگر به بازی گرفته میشوند، در حد یك پز است.
آیا میشود چنین معضلاتی را در شهر تهران هم سراغ گرفت؟ مثلا اینكه مدیریت شهر تهران و اساسا خود این شهر، دچار بیماری سوداگری است و همه در هر كاری فقط به سوداگری و سود خود فكر میكنند؟
وقتی تقسیم كار وجود نداشته باشد و وقتی مدیریت فرهنگی دچار چالش شود، این اتفاقات میافتد. شهرداری در دهه ۷۰ خوب كار میكرد و جلو میآمد، بعد ناگهان اتفاقی افتاد و مسائل سیاسی وارد بافت شهرداری شد و شهرداری برای دو دهه دچار مشكلات عدیدهای شد كه اكنون وارث بیتوجهی آن عصر هستیم. وقتی استراتژی فرهنگی داشته باشیم، اما آدمهایی كه باید این استراتژی را اجرا كنند، نداشته باشیم، هیچ فرقی در اصل ماجرا ندارد. مثل این میماند كه یك خودروی خیلی شیك خود را به كسی بدهید كه گواهینامه نداشته باشد. در همین حال آن فردی را كه ۲۰ سال تجربه رانندگی دارد، به خاطر اینكه مرا قبول ندارد، پس میزنیم. برای همین در این مملكت تا زمانی كه مدیریت فرهنگی به عنوان یك تخصص و حرفه به رسمیت شناخته نشود و هركسی در هر جایی كه هست، در مسائل فرهنگی انا رجل بزند، این اتفاق میافتد. این مطلببه نقل از یكی از بزرگان علوم دینی است، او میگفت در ایران، شما اگردر یك جمعی باشید و كسی از شما بپرسد كه سوخت موشك فلان چیست، همه سكوت میكنند و میترسند جواب بدهند. اما اگر از یكی بپرسید فرهنگ چیست، همه دست را بالا میكنند و ساعتها صحبت میكنند. درحالی كه
در دنیا قضیه برعكس است. مسائل فرهنگی، مسائل به شدت تخصصی هستند كه هركسی نباید به خود اجازه دهد كه در این حوزه اظهارنظر كند. ۸۰ درصد از مدیران فرهنگی كشور همه مهندس بودهاند و از دانشگاههای مهندسی به اینجاها آمدهاند، آدمهایی كه در طول زندگی خود شاید ۱۰ ساعت فیلم ندیدهاند و شناختی از روابط فرهنگی نداشتند. هنوز هم این چرخه معیوب ادامه دارد كه یك عدهای به اسم مهندسی به كار فرهنگی میآیند. آن وقت اندیشمندان علوم فرهنگی همیشه گوشهای تماشاچی باشند. شما در یك مملكتی به سر میبرید كه صنف نانواها میتوانند رایگیری كنند و برای خودشان رئیس را انتخاب كنند، اما دانشگاهها نمیتوانند برای خودشان رئیس دانشگاه انتخاب كنند.
در حوزه مدیریت فرهنگی شهرداری به تازگی تغییراتی رخ داده است. اما ما از رئیس جدید سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران شنیدیم كه موسیقی به من ربطی ندارد و كسانی كه میخواهند در فرهنگسراها كار موسیقی انجام دهند، بروند از وزارت ارشاد مجوز خود را دریافت كنند. نظرتان در این باره چیست؟
آقای شهاب مرادی و دوستانی كه این مسئولیت را قبول كردند، از قبل باید ببینند كه این پست چه قواعدی برای ایشان دوخته است و ایشان حق ندارد قواعدی را تعریف بكند. مشكل ما این است كه هر مدیری كه میآید، فكر میكند باید قواعد جدیدی را برای مجموعه تعریف كند. مجموعه دارای ضوابط و اساسنامهای است كه مدیر باید آن را پیگیری كند. اگر اساسنامه مشكل دارد، باید به مجاری قانونی برگردد و اصلاح شود. این پیامی است به این سازمان كه شما مسئول امور فرهنگی هنری ایران نیستید، شما مسئول امور فرهنگی جهان اسلام نیستید و اگر قبلا به عنوان روحانی، موقعیتی داشتید و سخنرانی میكردید، اكنون مدیری هستید كه ضوابطی بر شما مترتب هست كه ممكن است شما این ضوابط را قبول نداشته باشید. اما باید اجرا كنید و اگر این ضوابط را قبول ندارید، باید استعفا بدهید. شما مسئول امور فرهنگی شهر تهران هستید و نباید حرفهای جهان اسلامی و تغییر دنیا، همین حرفهایی كه آقای احمدینژاد میزد و میخواست دنیا را عوض كند بزنید. ما در عصری هستیم كه باید جهانی بیندیشیم و محلی عمل كنیم. شما جهانی فكر كن، اما تهران را درست كن. یعنی شما به عنوان مسئول فرهنگی هنری شهر تهران، به
فرودگاه تشریف ببر و ببین كه در مجاری ورودی این كشور و در عوارضی مسیر، برخی در حال گدایی هستند و این چهره شهر را آلوده كرده است. شما باید اینجاها باشی و برای آنان برنامهریزی كنی و اگر برنامهریزی نكنی، مشكل داری. آقایی مدیركل فرهنگ و ارشاد مازندران بود كه میگفت من از موسیقی بدم میآید. به او گفتم كه چرا مدیركل ارشاد شدی؟ شما باید میرفتی و موزه قرآن را اداره میكردی. وقتی مدیركل ارشاد اسلامی یك استان شدی، كنسرت موسیقی و گسترش موسیقی درست، بخشی از وظیفه قانونی توست. تو قانون را دور میزنی و آن را قبول نداری؟ پس معلوم میشود این حقوقی كه داری میگیری حرام و این شغل به تو حرام است. مشكل سازمان فرهنگی هنری شهر تهران چند عامل است. اصلا در ارتباط با كار فرهنگی در شهرداری، همین امر هست كه مدیری كه در این نهاد هست، فكر میكند كه یك مدیر جهانی است. نخیر! ما از شما نخواستیم كه جهان را اداره كنید، بیایید این شهر را كه این همه دچار روانپریشی درباره مسائل فرهنگی و هنری است، این را به سامان برسانید. به قول شاعر: از صحن خانه تا به لب بام از آن من، از بام خانه تا به ثریا از آن تو. ما نمیخواهیم كه شما برای كهكشانها
برنامهریزی كنید، شما نقشه تهران را جلوی خودت بگذار و به نقاط آسیبدیده این شهر نگاه كن و برای آن برنامهریزی كن.
اكنون تقریبا نیمی از اعضای شورا اصولگرا هستند و نیمی دیگر اصلاحطلب. از آن طرف شهردار اصولگراست و معتقد است و به حق هم معتقد است كه شورا نباید در حوزه اجرا دخالت كند. اما شهردار اصولگرا، مدیریت اصولگرایی به دنبال خواهد داشت و انتصابها و رویكردها نیز اصولگرایانه خواهد بود. اما سوال این است كه نظرها و دیدگاههای نیمه اصلاحطلب شورا كه آنان هم نماینده مردم این شهر هستند، چطور باید در حوزه اجرا دخالت داده شوند؟ شورا چطور میتواند این تعادل در اجرا را پیاده كند؟
شورا در كار اجرایی دخالت نمیكند. همچنان كه آقای قالیباف وقتی خواست یك مدیر را انتخاب كند، مگر از كسی پرسید؟ ما هم اصراری نداریم كه ایشان از ما بپرسد. ولی شورا نظارت میكند. همچنان كه شورا باید در مسائل شهری نظارت كند، باید در كار فرهنگی هم نظارت كند. بودجه فرهنگی شهر تهران متشكل از سازمان فرهنگی هنری و معاونت اجتماعی شهرداری امسال به ۱۲۰۰ میلیارد تومان خواهد رسید كه برابر با بودجه ۲ تا۳ وزارتخانه است. بودجه سالانه سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران ۱۰۰ میلیارد تومان است، اما بودجه موسیقی این مملكت سالی ۶ میلیارد تومان است، یا بودجه تئاتر ۸ میلیارد. به عنوان نمایندگان مردم باید بدانیم بودجه كجاها خرج میشود و نتیجه چیست. روز معارفه رئیس جدید سازمان فرهنگی هنری دیدم كه آقای قالیباف در سخنرانی خود نسبت به همه ما نسبت به شكست طرحهای فرهنگی و هنری در تهران رادیكالتر صحبت كردند. معدل این سخنرانی میگوید ما در كار فرهنگی هنری شهرداری تهران شكست خوردیم. الان جامعه هنری در شهر تهران باید بداند سازمان فرهنگی شهرداری دارد با این بودجه چه كار میكند و خانه هنرمندان با جامعه هنری در تهران چه كار میكند؟
این نظارت چگونه باید اعمال شود؟ وقتی شما به عنوان عضو شورای شهر اعتراض داشتید كه وقتی در دوره آقای خوراكیان به این سازمان رفتید، به شما احترام گذاشته نشد؟ یعنی مدیران بیشتر خود را به شهردار پاسخگو میدانند، تا به نهاد نظارتی مانند شورا ؟
بحث نظارت شورای چهارم بر شهرداری كاملا جدی است. ما با كسی دعوا نداریم، در كنارش با كسیهم شوخی نداریم. اگر شما به عنوان مدیر فرهنگی از من چند میلیارد پول میگیرید و كار فرهنگی انجام میدهید، باید به من جواب بدهید. و اگر به من جواب ندهید، بار دیگر ما این بودجه را تصویب نخواهیم كرد. هیچ ترسی هم نداریم كه این سازمان را ببندیم و بدهیم به بخش خصوصی و هیچ ایرادی ندارد. برای اینكه اینها بیتالمال است و باید مجاری تصمیمسازی و مجاری خرج این بودجهها مشخص باشد و اگر نباشد، ما اطلاعرسانی میكنیم.
یعنی مهمترین ابزار نظارتی شورا بودجه است؟
بله، غیر از بودجه، در طول مسیر هم وضعیتی ایجاد شد كه مدیران فرهنگی شهرداری تهران باید هر دو سه ما یك بار به كمیسیون فرهنگی بیایند و گزارش بدهند و به روز گزارش بدهند.
شما از مدافعان حضور شهردار تهران در جلسههای هیات دولت هستید. استدلال شما چیست، با توجه به اینكه شهردار اصولگراست و جهتگیری سیاسی شما متفاوت است؟
از همان روزی كه آقای قالیباف رای آوردند، شهردار همه مردم تهران هستند. ایشان دیگر نه اصولگرا هستند، نه اصلاحطلب. ایشان شهردار و یك مدیر اجرایی است. بیش از ۶۰ درصد گرفتاریهای مردم تهران ناشی از حضور دولت در این شهر است. اگر دولت نتواند در یك ارتباط چهره به چهره با شهردار تهران كه درگیر مشكلات شهر است، قرار بگیرد و بخواهد از طریق شخص ثالثی در جریان مشكلات قرار بگیرد، نمیتواند مشكلی را حل كند. حل مشكل آلودگی هوا فقط از عهده شهرداری برنمیآید و به یك عزم ملی و دستور فراقانونی لازم دارد. نمیدانم كه آیا دولت اجازه دارد به یك شهروند بگوید كه شما حق ندارید از خودروی خود استفاده كنید؟ دولت چنین اجازهای ندارد، اما همه مجبور به رعایت آن هستند، اما این حتی یك مسكن هم نیست. لذا شهردار باید در هیات دولت شركت كند. آقای روحانی هم رئیس جمهور مملكت است و نباید بگوید من اصولگرا هستم یا اصلاحطلب و باید مشكلات كشور را حل كند؛ صرف نظر از دیدگاهها. اختلافات باید باشد، اما اصل را نباید فراموش كنیم كه شهردار باید در هیات دولت شركت كند. شروعكننده این كار آقای خاتمی بود و اشتباه بود. بعد هم كه آقای احمدینژاد هم این
اشتباه را تکرار كرد و حالا دوباره دارد تكرار میشود.
درست است كه میزان ورود خودروها به شهر تهران در مدیریت شهرداری نیست، اما به نظر میرسد شهرداری با ساخت پلهایی مانند صدر، درصدد تسهیل حركت خودروهاست تا مدیریت آن. به همین دلیل در تهران، همیشه كفه خودروها نسبت به عابران سنگینتر است. پیادهراه سازی هم كم است، اما میبینیم كه با صرف هزینههای كلان، به نوعی شهروندان به استفاده بیشتر از خودروها دعوت میشوند.
برنامه شورای چهارم توسعه ناوگان حملونقل عمومی است. دیگر نباید در تهران اتوبان ساخته شود كه بخواهد در آن خودرو حركت كند. به ما ربطی ندارد كه خودروهای این شهر بخواهند زیاد شوند. ظرفیت این شهر برای تردد خودروها همین قدر است. باید مترو را توسعه داد. همان طور كه گفتید، تهران شهر پیادهرو نیست. در بهترین خیابان تهران كه خیابان ولیعصر است، نمیتوانید حتی ۲۰۰ متر پیادهروی كنید. برای اینكه یا كندهاند، یا مغازهدار و دستفروش وسایل خود را ریخته اند در خیابان. معتقدم تهران یك شهر بیقواره است. باید برای این معضل فكر جدی بشود و فضا باید به سمتی برود كه آوردن خودرو در خیابانها برای افراد هزینهبر باشد؛ هم از نظر فكری و هم از نظر اقتصادی.
در دوران انتخابات، بحثی مطرح شد مبنی براینكه كارشناسان شهری، مثلا شهرسازان باید وارد شورا شوند، و نه هنرمندان یا ورزشكاران. البته در دوره گذشته ورزشكاران وارد شورا شدند و این دوره هم شاهد حضور هنرمندانی چون شما هستیم. نظر شما نسبت به این دیدگاه چیست با توجه به زمانی كه از حضور شما در شورا گذشت؟
عمر شورای شهر در ایران ۱۰۰ ساله نیست، بلكه عمر ۱۰ تا ۱۲ساله دارد و عمر شورا باید افزایش یابد تا به شاخصهای خود برسد. رفتار شورا مانند كسی است كه ۱۲ سال دارد و باید بزرگ شود. تخصصهای مختلف باید احساس كنند كه باید در مدیریت شهر نظر بدهند. وقتی به عنوان عضو شورا فعال شدم، صنوف مختلف باید به سراغ من بیایند و به من فكر و رای بدهند. چون به هر حال از دست من مختاباد برنمیآید كه درباره مسائل شهر عظیمی مانند تهران، به تنهایی برنامهریزی كنم. مگر چقدر میتوانم وقت بگذارم؟ این است كه چشم و گوش ما باید مردم باشند، متخصصان در حوزههای مختلف باید حس كنند كه اینجا یك نماینده دارند.
قبلا گفته بودید كه اگر مردم مشكلی را میبینند، بیایند به ما منتقل كنند. آیا سازوكار این كار هست یا به شورایاریها اكتفا میشود؟ چون خود شورایاریها چندان نمیتوانند مسائل انتقادی را مطرح كنند، زیرا شهرداری بر این نهاد مسلط است و خاصیت انتقادی را از شورایاری گرفته است. كسانی بودند كه مشكلاتی را درباره ساختوسازها در ارتفاعات شهر به ما گزارش دادند، اما خواستند كه اسمشان منتشر نشود تا مشكلی برایشان ایجاد نشود.
یكی از كارهای شورای شهر این خواهد بود كه شورایاریها را تقویت كند و آنها را از بدنه اجرایی شهرداری جدا كند. باید به گونهای شود كه آنان حقوق خود را به جای شهرداری، از شورای شهر بگیرند. یعنی آنان باید چشم و گوش مردم و شورای شهر در تهران باشند، نه شهرداری. چون شهرداری یك نهاد اجرایی است و طبیعی است كه دوست دارد كارهای خودش جلو برود. این نهاد دوست دارد اتوبان خود را بسازد و كاری به این ندارد كه به ۱۰۰ شهروند ضرر میرسد یا خیر. بنابراین شورایاری باید احساس كند كه وامدار یك مدیر نیست. آنان نمایندگان مردم تهران هستند و موظفند هرگونه خلاف و مشكل در شهر را گزارش بدهند. اما این اتفاقاتی كه اكنون در تهران افتاده است، خیلی بد است كه یك شهروند احساس كند اگر اظهارنظر و انتقادی كند، نانش بریده میشود.
باز میخواهم برگردم به سوال قبلی. شخصا برای من پذیرفتن این امر دشوار است كه فقط با ابزار بودجه بتوان نظارت را اعمال كرد. باوجود این، فكر میكنید كه شهرداری به سمت دموكراتیكتر شدن حركت خواهد كرد؟
قطعا حركت خواهد كرد. اكنون درباره پروژه بابك زنجانی، شورای شهر این پروژه را معلق اعلام كرده است. خیلی از آقایانی كه در تهران برجسازی میكنند، همه گذرنامههای آمریكایی و كانادایی دارند. چرا به این كشورها نمیروند و برجسازی نمیكنند؟ برای اینكه قرار نیست شما در این كشورها، ساختمانی با هزار تومان بسازی و از آن یك میلیون تومان دربیاوری. شما هزار تومان خرج میكنی و نهایتا میتوانی تا هزار و ۲۰۰ تومان بفروشی كه از این هزار و ۲۰۰ تومان، ۱۰۰ تومان سود شماست. این طوری نیست كه شما بتوانید یك پروژه را ۵ میلیارد بسازی و از آن ۳۰ میلیارد دربیاوری. چنین پولهایی در هیچ جای دنیا خیرات نمیكنند، برای اینكه قانون و نظم وجود دارد. اینجا هم قانون برای این وجود دارد كه كسی با كسی كلفت صحبت نكند كه ما پولدار هستیم. ما به شما احترام میگذاریم و در یك نقطه خوب تهران به شما فرصت میدهیم كه طرحهای شغلآفرین احداث بكنید. این هنر نیست كه شما كاری انجام بدهید كه فقط منافع شخصی عدهای را تامین كند و در كنارش به منافع ۱۰۰ شهروند آسیب بزند. چند وقت پیش، پیش آقای ناطق نوری بودم. ایشان عنوان میكردند كه زمینی را چند سال پیش در جایی
خریده بودند و از شهرداری استعلام رسمی كرده بودند. شهرداری گفت كه منطقه ویلایی است و یك تا ۳ طبقه مجوز ساخت داده میشود. ایشان گفت ما در این زمین خانه ساختیم، ناگهان دیدیم كه یك ساختمان ۲۰ طبقه در شرق ساختمان ما و یك ساختمان ۲۰ طبقه در غرب ما رفته بالا. شهردار گفت كه ما برخورد میكنیم. ایشان گفتند چه برخوردی؟ طرف ساخته و كارش تمام شده است و شما دیگر چكار میتوانید بكنید؟ ببینید! حالا من آقای ناطق را میشناسم، ولی یك شهروند عادی كه شما زندگی ایشان را به هم میزنید، مسئولیت آن به عهده كیست؟
چه ضمانتی وجود دارد كه صدور چنین مجوزهایی بار دیگر تكرار نشود؟
قطعا تكرار نخواهد شد و این را مطمئن باشید با كمك كمیسیونهای مختلف شورای شهر، جلوی این اتفاقات گرفته میشود. من به كسانی كه همین طوری رفتند و مجوز گرفتند، هشدار میدهم كه اگر ساختند، فردا برایشان مشكل ایجاد نشود. بسیاری از پروژهها را در شهر تهران رصد كردیم كه به زودی در صحن علنی شورا مطرح میشود و جلوی آنها گرفته خواهد شد. زیرا این پروژهها ضررهای جدی از نظر بافت شهری و ترافیكی به تهران و شهروندان وارد میكند.
ارسال دیدگاه