نگاهی به ˝سیزده˝ هومن سیدی
˝سیزده˝؛ استانداردی هنری در حدود نیاز جامعه
خبرگزاری پانا: سیدی از همان تیتراژ آغازین فیلم به تماشاگر میفهماند که با سینمایی متفاوت روبروست. سپس در تمهید یک دقیقه طلایی شوک بزرگی به مخاطب وارد کرده و با یک صانحه رانندگی وحشتناک، تمرکز مخاطب را شش دانگ جلب فیلم میکند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ سیدی از همان تیتراژ آغازین فیلم به تماشاگر میفهماند که با سینمایی متفاوت روبروست. سپس در تمهید یک دقیقه طلایی شوک بزرگی به مخاطب وارد کرده و با یک صانحه رانندگی وحشتناک، تمرکز مخاطب را شش دانگ جلب فیلم میکند.
این ویژگیهای خاص، تازه شروع شده و سکانس بعدی اولین آگاهی را از دنیای بزرگ "بمانی" نوجوان داستان ارائه میدهد. او در حمام، سر به زیر آب وان کرده و در تخیلاتش شنای عمیق میکند. موسیقی از همین اپیزود خودنمایی کرده، تدوین، منطق ویژهای را برای تمهیداتش یافته، بازیگری عالی به کارکترها جان داده و اینگونه است که فیلم قبل از اینکه کاملاً شروع عالی خود را داشته باشد، معرفی میشود!
تصاویر چه از حیث قابها و چه از لحاظ متریال تصویری که از آن پر شده و به خصوص در چیدمان و انتخاب المانها در سطح حرفهای سینما ظاهر شده و حکمت نماها برای مخاطب سینماشناس به خوبی حاکی روایت و مضمون فیلم است.
فن خوبی که به درستی در این فیلم و به کرات استفاده شده سکوت دادنها به تصاویر است. تماشاگر در این فضای فانتزی ایجاد شده با جنبهی بصری فیلم به خوبی فهوای دنیای نوجوانی با تصورات و تخیلات، بازیگوشی، عادات رفتاری و مناسبات افکاری تیپ اینگونه از نوجوانان را درک میکند. ضمن اینکه موسیقی هست نه سکوت صرف و همان موسیقی هماهنگی که حتی برای نشان دادن ذکاوت نو مردانهی "بمانی" که پشت به دوربین است، کاملاً دقیق و بی کم و کاست اقدام دارد. در این بخشها هم مثل کل فیلم شاهد ریتمی سیال و دلچسب و اجزاء صحنه و دکوپاژی جذاب هستیم که برای روایت ماجرا، اساسی انتخاب شدهاند.
دیگر نقاط مثبت این فیلم استفاده مفیدی از جریانات جدید الوقوعی چون ورزش پارکور، سبک موزیک رپ و... است؛ یا مواد مخدر و محرک جدید؛ نشان دادن دو روایت از دو حالت و دو ضربآهنگ متفاوت در یک سکانس یک دقیقهای (وقتی بین سامی و دوست ولگردش، صحبت از عشق میشود)، تعریفی سینمایی از لمپنها و ارازل امروزی، استفاده عالی و به موقع از دوربین سردست، به کارگیری استاندارد از هر عنصری در فیلم (این فیلم با اینکه فضای کمیک زیادی دارد، حتی یک نمای هجو ندارد) و نهایتاً بازیگران که عالی ظاهر شدهاند؛
وقتی حمید جعفری و ریما رامینفر نقش خوبی ایفا کنند، تعجبی ندارد (آنها کار طبیعیشان را کردهاند)؛ امتیاز بازیگری این فیلم بیشتر به هنرمند نوجوان آن و سپس سه کاراکتر ولگرد متوجه است به خصوص بازیگر نقش سامی که از بیان تئاتری ویژهای استفاده میکند!
جدای امتیازات تکنیکی فراوان معناگرایی منحصر به فرد این فیلم نیز جالب توجه است؛ خاکستریهای پدری از اهالی ایران، تنهایی و ناگفتههای نوجوانی از اهالی تهران، ارازلی در همین نزدیکیها و ماجرایی هرچند عجیب ولی آشنا!... پدر (جعفری) دقیقاً جایی را نشانه میگیرد که هدف نیست، مادر دقیقاً چیزی را صلاح میبیند که نیاز نیست، و نوجوان از همان ابتدا غریب و غریبه است با دنیای والدینش؛ او تنهاست! و دقیقاً در سنی که تنهایی همنشین بدی است؛
بمانی در تحلیل شخصیت به وضوح، یک ظرف پر از خلاء عاطفی است تا اندازهای تهی و تشنه که ابتدای فیلم، یک زن و سپس هر زنی جای خالی وجودش را به طرفۀالعینی پر میکند. گدایی محبت آن هم از روش و راهی که اصلاً سلامت و مطمئن نیست؛ ولی به هر حال برای او تنها راه موجود است! به اصطلاح میگویند "جاذبههای مرگبار"
هومن سیدی به عنوان نویسنده به خوبی روانشناسی نوجوانان را میداند؛ (از لیبیدو گرفته تا همه احساسات غریزی و طبیعی) حالات و روحیات یک نوجوان در قامت و پرداخت کاراکتر "بمانی" و به عنوان فیلمساز بهترین اقدامات را برای فیلم سینمایی سیزده انجام داده و تمامی همان چه از تئوری گفته شده در عملیات فیلم دیده میشود.
در جشنواره امسال با این مضمون، آثار دیگری هم داریم ولی فیلم سیدی از لنز هنری هم رتبه بالایی دارد و فقط به صرف مضمون، متمایز نیست. این یک فیلم کاربردی در راستای تربیت و راهنمایی جامعه است و ای کاش هر چه بیشتر جماعت ایرانی از دیدن اینگونه آثار برخوردار شوند. در راستای رسیدگی به فرزندان، انگار میگوید "خیلی زود دیر میشود" پ سید محمد حسین حسینی
ارسال دیدگاه