در مراسم تجلیل خانواده شهدا از حاتمی کیا:
جرات کردم درباره چمران فیلم بسازم/ برایم مهم است گزارش جشن در تاریخ ماندگار شود
خبرگزاری پانا: ابراهیم حاتمیکیا کارگردان شناخته شده سینمای دفاع مقدس ایران در مراسم تجلیلش توسط فرزندان شهدا گفت: من خیلی جرات کردم که در مورد چمران فیلم ساختهام و اصولاً واقعههایی در انقلاب رخ داده که بسیار پیچیده است، من سعیم را کردم و تیرم را رها کردم اما نمیدانم چه اتفاقی میافتد.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، مراسم تقدیر از ابراهیم حاتمیکیا فیلمساز دفاع مقدس با حضور خانواده و فرزندان شهدا در سازمان هنری رسانهای اوج برگزار شد.
ابراهیم حاتمیکیا در بخشی از این مراسم پس از سخنان فرزندان شهدا گفت: واقعیت این است که بسیار سخت است در این فضای کاملاً حسی سخن گفتن و من میخواستم نوشتهای را آماده کنم تا از روی آن بخوانم اما احساس کردم جایش نیست و باید دلی صحبت کنم.
وی به ذکر خاطره ای پرداخت و افزود: این خاطره را قبلاً هم گفتم و شاید هم تکراری باشد اما در عملیات بدر و در منطقه هویزه من بعنوان مسئول گروه فیلمبرداری همراه با گروه با قایق عازم دشت هویزه شدیم که منطقهای بسیار قشنگ و زیبا بود و من حتی صدای بلبلهای وحشی را هم میشنیدم و اگر کسی نمیدانست در این منطقه جنگ است تصویر بسیار شاعرانهای برایش بود، دشتی بسیار زیبا که برای عکس قاب قشنگی بود و من دیدم ستونهای کوچکی از دور دارند میآیند و این نقطهها دائم نزدیک و نزدیکتر میشوند و کم کم دیدم افراد را میتوانم ببینم که عدهای زخمی هستند و عدهای سالم و به زخمیها کمک میکنند تا اینکه به من رسیدند و هرکس چیزی به من گفت. اولین نفر گفت دیر آمدی برادر، یکی دیگر گفت بهت توصیه میکنم جلوتر نروی، دیگری گفت چرا جرأت نداشتی دیشب با ما باشی و همه داشتند تصویری از جلو میدادند که یک خوفی به جان همه ما افتاده بود و اولین حرکت از این خوف هلیکوپتر عراقی بسیار غولپیکری بود که بالای سر ما ظاهر شد و خیلی راحت داشت تیراندازی میکرد و من یک لحظه احساس کردم دقیقاً روبروی ما است و از آتش راکت آن فهمیدم که ما را نشانه گرفته و با فریاد من هرکدام به سمتی پرت شدیم که این راکت بزرگ بین ما فاصله انداخت و زمین را کاملاً شخم انداخت.
وی اضافه کرد: این راکت منفجر نشد و من حیرت زده به آن نگاه میکردم و این نقطه عطفی بود بر میدانی که به این زیبایی که دیده بودم نیست و به این نتیجه رسیدم که جلو رفتن فایدهای ندارد و در نهایت برگشتیم به دژی که دیشب آن را فتح کرده بودیم اما دیدم گلولهها دیگر از روبرو نمیآید و از سمت چپ و راست هم میآید. یک عقبنشینی آغاز شد به مقصدی که نمیدانستم باید کجا برویم، من بودم و پسر عمویم که عکاس جنگ است و دستیار فیلمبردار و هرکدام باید از مسیرهایی گذر میکردیم که برای من جهانی دیگر بود و در عبور از این مسیرها من تشییع جنازه خود را دیدم، تنها بچهام را که آن زمان داشتم دیدم و حتی دیدم که زن عمویم یقه من را گرفته که چرا محمود را با خودت نیاوردی و خمپارهها نیز هر لحظه قدرت بیشتری میگرفت، نهایتاً به یک سنگر عراقی پناه بردی سنگری که عراقیها در آن کار خرابی کرده بودند و ما مجبور بودیم دور آن بنشینیم و از بیرون هر لحظه خبر میآمد که عقب نشینی سخت است و در این بین سردار به نام عباس کریمی بود که آرپیجی پیدا میکرد و با وجود هشدارهای بچهها دائم میگفت بچههای من آن جلو هستند، در حین عقبنشینی رزمندهای که تا کمر در آب بود ناگهان پای من را گرفت و از من درخواست کمک کرد که هنوز جای دست او را پای خودم احساس میکنم.
حاتمیکیا یادآور شد: عزیزان ما همان موقع قرارمان این نبود که در این مسیر بیاییم و عشق سینما ما را به این عالم نکشیده بود و خیلی سینما مسئله من نبود، من در همین ساختمان که متعلق به سپاه تهران بود حضور داشتم و برای بسیاری از عملیاتها از همین ساختمان اعزام شدم و این ساختمان (محل سازمان هنری رسانهای اوج) برای من بسیار خاطرهانگیز است و خوشحالم که شما در صحبتهایتان حرمت نگه میدارید و با اشارت ظریفی از فیلمهایی که شاید دوست ندارید صحبت میکنید.
وی تاکید کرد: هنرمند اگر به یک اجباری بیفتد برای آنچه باید بگوید اثر خوبی نمیسازد، من هم در همین جامعه زندگی میکنم و طغیان بشریت را میبینم، من هم فرزند دارم و من هم این طغیانها را میبینم و دوست دارم در مورد آنها کار کنم.
کارگردان آژانس شیشهای تصریح کرد: ممکن است گزارش جشن بسازم و برایم مهم است این گزارش در تاریخ کشور ماندگار باشد، خیلی خوشحالم که آقای کشوری فیلمساز است و خیلی امیدوارم تا زنده باشم و فیلمهای ایشان را ببینم، شما راست میگویید واقعاً دیر هنگام این نشست شکل گرفته اما من بی تقصیرم خیلیحرفها و حرفهای بسیار عمیقی را میشود از درون همین خانوادههای انقلابی زد اما فکر میکنم لایههای تکراری و دیکته شده جلوی آنها را میگیرد.
حاتمیکیا خاطرنشان کرد: من خیلی جرات کردم که در مورد چمران فیلم ساختهام و اصولاً واقعههایی در انقلاب رخ داده که بسیار پیچیده است، من سعیم را کردم و تیرم را رها کردم اما نمیدانم چه اتفاقی میافتد و شما من را کمک کنید، خدا نکند که من در بستر آفیت بمیرم و اصلاً قرار ما هم این نبود.
ارسال دیدگاه