چگونه موشکهای ˝یاخونت˝ موازنه قدرت را به نفع حزبالله و سوریه تغییر داد
خبرگزاری پانا:فناوری موشک ˝یاخونت˝ به گونهای است که اسرائیل به رغم برخورداری از فناوری پیشرفته قادر به اخلال در عملکرد آن نیست و یاخونت ۱۵ کیلومتر قبل از رسیدن به هدف، در ارتفاع ۱۵ متری از سطح دریا حرکت میکند و بدین ترتیب رادارها قادر به رهگیری آن نیستند.
باشگاه خبرنگاران نوشت:
موشک یاخونت با کد SS-N-۲۶ یک موشک کروز ضدکشتی مافوق صوت هوا به زمین و سطح به سطح تک کلاهکه ساخت روسیه بوده که در نمونههای هوا پایه، دریاپایه و زمین پایه توسعه داده شده است.
سایت تخصصی نظامی در اینباره نوشته است که کار بر روی یک موشک فوق پیشرفته ضد کشتی برای کشتیهای کوچک جنگی در اواخر سال ۱۹۷۰ توسط دفتر طراحی Mashinostroyeniye آغاز شد. در نظر بود سیستم جدید نه تنها بر روی کشتیهای جنگی بلکه در زیر دریاییها، واحدهای دفاع ساحلی و جنگندهها نیز استفاده شود.
از جمله اقدامات انجام گرفته در این نمونه میتوان تجهیز به سیستم ماورا دید افق (OTH)، انجام تمام خودکار(شلیک و فراموش کن)، استفاده از چندین خط سیر مختلف (پایین- پایین، بالا- پایین و غیره ) و استفاده از فناوری پنهان کاری اشاره کرد.
این سیستم در ادامه روند تولید سیستمهای موشکی (SS-N-۱۹ (Shipwrek) , SS-N-۹(Sirin و(SS-N-۲۶(Sunburn به عنوان یک نمونه سبکتر در نظر گرفته شده بود. در نهایت این موشک در سال ۱۹۹۳ به معرض دید جهانیان گذاشته شد.
"یاخونت" نمونه صادراتی موشک "آنیکس"
نمونه صادراتی"آنیکس" (Oniks) با نام "یاخونت" ( (Yakhont شناخته میشود. موشکOniks با طول ۸.۹ متری با قطر ۶۷۰ میلی متری دارای وزنی معادل ۳۰۰۰ کیلوگرم به هنگام پرتاب است. موشک دارای ۴ باله مثلثی شکل در میانه و ۴ باله مثلثی شکل کوچکتر برای کنترل پرواز در انتها است.
نیروی محرکه آن توسط یک تقویت کننده اصلی سوخت جامد و یک موتور "رمجت" تأمین میشود. هدایت موشک تا میانه مسیر برعهده سیستم ناوبری داخلی (INS) و در بخش پایانی بر عهده سیستم راداری فعال/غیرفعال تعبیه شده در موشک است. "آنیکس" قابلیت انتخاب یک کشتی از یک گروه را به عنوان هدف دارا است (حتی در شرایط ضد الکترونیک).
موشک "یاخونت" دارای سرعت کروز۲.۶ ماخ درارتفاع پروازی بالا و ۲ ماخ در ارتفاع پایین است. کمینه برد آن ۵۰ کیلومتر و بیشینه بردش ۳۰۰ کیلومتر (بالا- پایین) و ۱۲۰ کیلومتری (پایین- پایین) است.
در فاصله ۶۰-۸۰ کیلومتری هدف، رادار موشک روشن شده و به دنبال هدف میگردد و پس از یافتن هدف بر روی آن قفل راداری میکند.
پس از آنکه موشک بر روی هدف قفل کرد، در فاصله حدوداً ۲۵-۳۰ کیلومتری هدف، رادار از حالت فعال به حالت غیر فعال تغییر وضعیت میدهد.
برای جلوگیری از شناسایی، علاوه بر استفاده از حالت غیر فعال راداری، موارد خاص دیگری نیز اندیشیده شده است، از جمله استفاده از مواد جاذب امواج راداری در سطح بدنه موشک و نیز کاهش ارتفاع پروازی در فاز پایانی (معمولاً در ارتفاع ۵-۱۵ متری از سطح دریا).
موشک "یاخونت" دارای یک رادار پیش اخطار است که در صورت قفل راداری بر روی موشک، موشک را در حالت اجرای مانورهای سریع و تند قرار میدهد. کلاهک حمل شده توسط "آنیکس" دارای وزنی معادل ۳۰۰کیلوگرم و از نوع ضد زره است.
نمونه دفاع ساحلی "یاخونت" با نام "بسشن" (SSC-۵ (Bastion شناخته میشود. موشک به کار رفته در این سیستم دقیقاً همان موشک دریاپایه بوده که تنها در لانچر پرتاب آن تغییراتی داده شده است.
در سال ۱۹۹۱ خبرهایی حاکی از ساخت یک نمونه هواپایه از موشک "آنیکس" با نام آلفا(Alpha) منتشر شد. موشک "آلفا" با برد ۳۰۰ کیلومتری (پرتاب از ارتفاع بالا) و۲۰۰ کیلومتری (پرتاب از ارتفاع پایین) توانایی حمل کلاهکی به وزن ۲۰۰ کیلوگرم را داراست.
آزمایش پروازی این موشک در سال ۲۰۰۴ انجام شد و احتمالاً موشک قادر به بارگذاری بر روی جنگندههای MIG-۲۹، جنگنده های خانواده فلانکر و بمب افکنهایی نظیرTU-۱۴۲ وTU-۱۶۰ است. نمونه صادراتی این نمونه(آلفا) با نام "یاخونت- ام" Yakhont-M شناخته میشود.
نمونه قابل پرتاب از زیردریایی "آنیکس" در سال ۱۹۹۳ طراحی و ساخته شد و احتمالاً در زیردریایی کلاس تهاجمی "یاسِن" مدل ۸۸۵ که توانایی حمل ۲۴ فروند از این نوع موشک را داراست، مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
در سالیان اخیر موشک "یاخونت" مورد بهینه سازیهای فراوانی قرار گرفته که از این میان میتوان به افزایش سیستمهای هدایت موشک از جمله استفاده از سیستم ناوبری ماهوارهای و همچنین افزوده شدن یک جستجوگر تصویربرداری مادون قرمز در نمونه زمین پایه آن اشاره کرد.
بنا به اظهار برخی از سایتها و منابع خبری، نمونه صادراتی اصلی دیگر موشک "آنیکس" Oniks که با نام "یاخونت" Yakhont شناخته میشود، به ایران تحویل داده شده که احتمالاً ایران آن را برای استفاده در زیردریاییهای کلاس کیلوی خود خریداری کرده است.
موشک "یاخونت" برای حمله به اهداف دریایی بهخصوص گروه ناو هواپیمابر طراحی شده است. بخش قابل توجه این موشک كه در واقع امتیاز این موشک بوده، نرم افزاری است كه كنترل وهدایت موشک را زیر نظر دارد.
معمولاً این موشك به صورت گروهی بسوی گروه ناو هواپیمابر پرتاب میشود. پس از پرتاب، موشک برای پنهان ماندن از رادار دشمن تا ۱۴۰۰۰ متری اوج میگیرد و در ۳۵ كیلومتر هدف با شیرجهای تند ارتفاع پرواز را به پانزده متر كاهش میدهد.
شاهكار مهندسی موشک از این لحظه آغاز میشود. موشکهای در حال شیرجه برای مقابله با سیستم پدافندی ناوهای آمریكائی (CIWS-System )(Close-in weapon system) اهداف را بین خود تقسیم میكنند و تنها پس از مورد اصابت قرار گرفتن ناو هواپیمابر، بقیه موشکها كشتیهای همراه ناو هواپیمابر را مورد اصابت قرار میدهند.
سرعت مرحله حمله این موشک كه در اثر شتاب حاصله از شیرجه از ارتفاع ۱۴۰۰۰ متری تا ۱۵ متری است سرعت باور نكردنی ۶.۵ كیلومتر در ثانیه گزارش شده است.
این موشك میتواند از روی عرشه كشتی، از مخزن اژدر زیردریائی، توسط هواپیما و یا از ساحل به سوی هدف پرتاب شود.
نیروی محركه موشک در مرحله اول شتاب گیری، موتور راكت سوخت جامد و در مرحله دوم موتور جتی است كه از سوخت بنزین استفاده میكند.
ارسال دیدگاه