قول مردانه ی خلبان ها در پایگاه هوایی

خبرگزاری پانا:چین های ریز کنار چشم فرمانده بلندتر و عمیق تر شد. صدای خنده پیچید تو سالن. او خودی بود و برای حفظ ظاهر سؤال کرده بود. هرچه می گذشت، انقلاب بیشتر ریشه می دواند و جان می گرفت. پرسنل پایگاه قرار گذاشتند از پایگاه تا شهر راهپیمایی کنند. خبر رسید به گوش خبر چین ها. دستور دادند: «هیچ کس حق همچی کاری را ندارد.»

کد مطلب: ۱۷۱۳۶۳
لینک کوتاه کپی شد

سایت جامع آزادگان نوشت:

خاطرات اسارت در کنار همه سختی ها و عذاب‌هایش برای آزادگان ما شیرینی خودش را هم دارد. لحظاتی که دور از خانواده و در سرزمینی غریب سپری شد اما شاهنامه ای بود که آخرش خوش درآمد. آنچه می خوانید بخشی از خاطرات خلبان آزاده هوشنگ شیروین می‌گوید:

تو شیراز کارم پرواز بود و خواندن کتاب های پروازی، ولی شب ها تنها بودم و تنهایی مرا وا می داشت به فکر کردن. گاهی وقت ها تا نصف شب بیدار بودم و فکر می کردم. به پدرم و به سختی هایی که کشیده بود، به مادرم، به تنهایی اش و به این که یک تنه از پس مشکل ها بر آمده بود.

وقتی خسته می شدم، عکس های هواپیما را از تو کیفم در می آوردم، می نشستم به تماشا. می دانستم از رده خارج شده اند، ولی نگاه کردن شان خاطره هام را زنده می کرد و به شب هام رنگ می داد. با علاقه ازشان نگهداری می کردم و مواظب شان بودم. بعضی وقت ها هم که دلم می گرفت، می رفتم سر مزار "حافظ" و "سعدی ". با آنها درد دل می کردم و سبک می شدم.

بهار سال پنجاه و هفت به بوشهر منتقل شدم. رفتنم به بوشهر با تظاهرات مردمی علیه رژیم پهلوی بود. تو پادگان فرماندۀ فهمیده و جا افتاده ای داشتیم. تو صحبت هاش از هیچ جناحی طرفداری نمی کرد، ولی بعد از سخنرانی او آدم های ضد اطلاعات می آمدند و علیه نهضت و امام حرف می زدند.

«کمونیست ها می خواهند مملکت را بدهند به شوروی.»

«مردم گول بیگانه ها را می خورند که از حکومت شاهنشاه عیب و ایراد می گیرند.»

«واپسگراها نمی گذارند ایران رشد کند و برای خودش قدرتی بشود.»

یک بار تو منزل یکی از دوست هام نوار امام را گوش کردم. از استقلال و لغو کاپیتولاسیون و استقلال صنعتی و فکری می گفت. راه جلو پام روشن شد و خیلی بیشتر سر از اوضاع و احوال در آوردم. حرف های امام در دلم نشست. طوری که نوارهای امام را می گرفتم و گوش می دادم. چند بار لباس شخصی پوشیدم و مخفیانه با دوستام رفتیم راهپیمایی. «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» را داد از ته دل داد می کشیدیم.

من خودم را مسلمان واقعی نمی دانستم، ولی حرف های امام برام گیرا بود و خوب عطر و بوی انقلاب تو پایگاه های نیروی هوایی پیچید و جا افتاد. کسی تو مراسم صبحگاه حاضر نمی شد. تو پایگاه ها پایه های نظام از هم پاشیده بود و کسی زیر بار نمی رفت.

یک روز تو گردان پروازی نشسته بودیم و با بچه ها صحبت می کردیم. فرماندۀ گردان آمد تو و یکی از افسرها را صدا زد. جلو بقیه پرسید:

«جناب سروان. تو مراسم صبحگاه نمی بینمتان.»

افسر جوان بلند جواب داد: «جناب سرگرد، من ننگم می آید اول صبح احترام به کسی بگذارم که ایران را فروخته به بیگانه.»

چین های ریز کنار چشم فرمانده بلندتر و عمیق تر شد. صدای خنده پیچید تو سالن. او خودی بود و برای حفظ ظاهر سؤال کرده بود. هرچه می گذشت، انقلاب بیشتر ریشه می دواند و جان می گرفت. پرسنل پایگاه قرار گذاشتند از پایگاه تا شهر راهپیمایی کنند. خبر رسید به گوش خبر چین ها. دستور دادند: «هیچ کس حق همچی کاری را ندارد.»

بچه های پایگاه مردانه پای قول شان ایستادند. مردم بوشهر هم آمدند استقبال شان و با نیروی هوایی یکی شدند. فرداش یک هوایپمای «سی۱۳۰» ارتش تو فرودگاه نشست زمین. مأمور ساواک و گارد ریختند پایین، همه را جمع کردند تو میدان صبحگاه. یکی از مافوق ها رفت پشت بلندگو، بخشنامه ای را خواند. کل بخشنامه تو همین خلاصه می شد: «فریب خورده ها وکسانی که این بلوا را راه انداخته اند، محکوم به اعدامند.»

و بچه هایی را که از قبل نشان کرده بودند، گرفتند و بردند. به جرم تحریک و راه انداختن شورش. مدتی گذشت تا فهمیدیم آنها را به خاش تبعید کرده اند. چیزی نگذشت که تلاش مردم نتیجه داد و انقلاب پیروز شد. تبعیدی ها و زندانی ها برگشتند و آفتاب و زندگی رنگ و بوی دیگری پیدا کرد.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار