بررسی یک لایحه ارسالی دولت به مجلس
خبرگزاری پانا:چند نکته درباره درخواست دولت برای ایجاد ۶ منطقه ویژه اقتصادی دیگر/ مجلس تعجیل نکند
اقتصادپرس نوشت:
با توجه به اینکه مطابق متن ماده یک قانون مناطق ویژه شرط ایجاد منطقه ویژه اقتصادی وجود استعداد و توان لازم برای تحقق اهداف است، به نظر میرسد به جای تعجیل در تصویب درخواست دولت برای ایجاد ۶ منطقه ویژه اقتصادی دیگر، کمیتههایی برای بررسی بیشتر موضوع و شناخت استعدادها و توان منطقه تشکیل و پس از اطمینان از ظرفیت هر منطقه به تصویب آن پرداخته شود.
چند نکته درباره درخواست دولت برای ایجاد ۶ منطقه ویژه اقتصادی دیگر/ مجلس تعجیل نکند
به گزارش خبرنگار اقتصادپرس، تاسیس مناطق ویژه یکی از راهکارهای توسعه کشورها با استفاده از استراتژی بروننگر و بهرهگیری از فرصتهای موجود در نظام اقتصاد جهانی است.
این مناطق دارای مقررات اقتصادی متفاوتی با دیگر نقاط سرزمین اصلی هستند تا این تفاوتها بتواند زمینه جذب سرمایه، ارتقای تولید، رونق تجاری و صادرات و در نتیجه افزایش رشد اقتصادی را فراهم آورد.
بر این اساس، دولت با ارائه لایحهای در قالب یک ماده واحده از مجلس اجازه خواسته است که در ۶ منطقه شهرستانها فسا، گناباد، ابرکوه، زنجان، گچساران و میبد منطقه ویژه اقتصادی ایجاد کند. این تقاضای دولت در حالی به مجلس ارائه شده است که تعداد مناطق ویژه کشور هماکنون ۶۰ منطقه است که در صورت تصویب این لایحه به ۷۱ منطقه میرسد.
اما موضوعی که وجود دارد، این است که آیا استراتژی بلندمدت توسعه کمی این مناطق از نظر تعداد و با توجه به آمایش سرزمین و برنامهریزی کلان صورت میگیرد یا صرفا انگیزههای منطقهای موجب رشد فزاینده تعداد این مناطق شده است؟ مسلما این مهم برعهده معاونت برنامهریزی و نظارت راهبردی و دبیرخانه شورای عالی مناطق آزاد و ویژه اقتصادی است که استراتژی کشور در خصوص توسعه این مناطق را ارائه دهند.
از سوی دیگر، ایجاد هر منطقه ویژه اقتصادی مستلزم برخورداری از اسناد، مدارک و شرایط قانونی زیر است:
- تعیین گرایش تخصصی غالب و امتیاز مکانیابی مناسب با گرایش اصلی منطقه شامل فاصله با ذخایر اصلی نفت و گاز کشور، فاصله ت سواخل و بنادر (گرایش نفت و گاز و پتروشیمی) و یا فاصله با ذخایر اصلی کانیهای فلزی و غیرفلزی کشور (سنگ آهن، زغالسنگ و...) و فاصله تا سواحل و بنادر (گرایش صنایع انرژیبر) و یا فاصله تا قطبهای اصلی کشاورزی و دامپروری کشور مطابق آمارهای رسمی و بازارهای هدف (گرایش صنایع تبدیلی و بستهبندی) و یا موقعیت نسبت به مرزها و کریدورهای ترانزیتی (گرایش ترانزیت و خدمات) و یا موقعیت نسبت به مرزهای کشورهای هدف (گرایش تجاری، صادرات و صادرات مجدد) و یا موقعیت نسبت به مراکز جمعیتی (صنایع سبز و صنایع کوچک و متوسط) و یا موقعیت نسبت به مراکز جمعیتی.
- تعیین سازمان مسوول خصوصی، دولتی، عمومی و یا تعاونی
- نظریه استانداری و تعهد برای حمایت
- مساحت محدوده پیشنهادی و موقعیت جغرافیایی (جهات اربعه و موقعیت نسبت به شهرهای اطراف)
- نقشه منطقه
- کروکی موقعیت منطقه ویژه نسبت به نزدیکترین شهرها و شریانهای ارتباطی
- وضعیت محدوده از لحاظ تملک (سازمان ثبت اسناد، سازمان اراضی و...) و نیز معارض داشت و یا نداشتن زمینها
- نظریه ادارهکل حفاظت محیطزیست
- نظریه گمرک (موافقت ادارهکل گمرک استان با تامین نیرو و امکانات گمرکی مورد نیاز منطقه)
- شرایط عمومی شامل اجماع نسبی مسوولان سیاسی و اقتصادی استان و شهرستان در مورد ضرورت وجودی و گرایش منطقه و نیز تعهد به تامین زیرساختها و استقبال صاحبان سرمایه و فعالان اقتصادی استان و شهرستان از ایجاد منطقه و تمایل برای سرمایهگذاری
- مسایل فنی مانند مقاومت خاک و مکانیک آن، جهت وزش باد، زلزلهخیزی منطقه، جهت و سرعت باد، شدت گرد و غبار، موقعیت منطقه به لحاظ احتمال بروز سیلاب
- همراستایی طرحهای منطقه با برنامههای کلان ملی و منطقهای
- وضعیت اراضی منطقه از لحاظ یکپارچگی، بلامعارض بودن، همواری زمین، مالکیت قطعی، نداشتن محدودیتهای زیستمحیطی برای گرایش مورد نظر، کاربری کشاورزی نداشتن، کاربری مرتع نداشتن و وسعت
- برخورداری از زیرساختها مانند آب، برق، گاز، خط آهن، مخابرات، بندر، فروگاه و راههای آسفالته اصلی و یا فاصله تا شبکههای زیربنایی خدماتی مانند مراکز جمعیتی و دانشگاهی، زیرساختهای اقتصادی و مراکز اقامتی و تفریحی و منابع تامین انرژی (برای صنایع انرژیبر)
در این میان، به طور قطع تمام این مناطق از ویژگیهای یکسان و مزیتهای واحد برخوردار نیستند. با توجه به اینکه مطابق متن ماده یک قانون مناطق ویژه شرط ایجاد منطقه وجود استعداد و توان لازم برای تحقق اهداف است، به نظر میرسد به جای تعجیل در تصویب این مناطق، کمیتههایی برای بررسی بیشتر موضوع و شناخت استعدادها و توان منطقه تشکیل و پس از اطمینان از ظرفیت هر منطقه به تصویب آن پرداخته شود.
همچنین از تصویب فهرستوار مناطق مختلف پرهیز و هر منطقه بعد از اثبات برخورداری از استعداد و توان منطقهای (شرایط قانونی) مورد نیاز برای ایجاد یک منطقه ویژه مورد تصویب قرار گیرد.
ارسال دیدگاه