گروه اجتماعی پانا :
اجرای طرح مدام فرصتی برای معلم شدن
خبرگزاری پانا :اجرای طرح ˝ مدام ˝ در آموزشگاه ها فرصتی مناسب برای معلم شدن و نشانه مشارکت دانش آموزان در امور مدرسه است.
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پانا از درمیان؛ شاید معلمی و آموزش کودکان، آرزوی هر دانش آموزی باشد که در اجرای طرح مدام این آرزو برای یک روز هم که شده ، تحقق می یابد و دانش آموزان به کسوت معلمی در آمده و از نزدیک با ظرافت های این هنرآشنا می شوند تا شاید در آینده معلمانی جوان و ارزشمند برای دانش آموزان این مرز و بوم شوند .
طرحی که هدف از انجام آن در مدارس آشنایی هر چه بیشتر با مشکلات مدرسه ، مسئولیت پذیری و شرکت و هم فکری در حل مشکلات و تمرینی برای زندگی اجتماعی است
در طرح مدام یک روز کاری مسئولیت آموزشی ، مدیریتی و ایجاد نظم و امنیت در مدرسه به عهده دانش آموزان سپرده می شود . در اجرای طرح مدام دانش آموزان آموزشگاه پروین اعتصامی شهر اسدیه مدیریت مدرسه در زمینه های آموزشی ، پرورشی ، اجرایی و تدریس در کلاس های درس را بر عهده گرفتند .
دانش آموزان مدرسه راهنمایی پروین اعتصامی هم دست به دست یکدیگر دادند و با یاری و کمک یکدیگر توانستند مسئولیت های خود را به نحو مطلوب و قابل رضایت انجام دهند و توانستند هر یک از دانش آموزان اعم از مدیر ، معاونین و معلمان با وظایف خود آشنا شوند و آنها را به بهترین روش انجام دهند .
در روزی که اداره ی کامل مدرسه به دست دانش آموزان سپرده شد، هر یک سعی داشتند وظیفه ای را که بر عهده گرفته بودند، به خوبی انجام دهند .
اما پا به عمل که رسید برخی کمیتشان می لنگید، آن هایی که تا تقی و توقی می خوردو بلافاصله پیش مدیر بودند، فهمیدند که رسیدگی به امور انضباطی دانش آموزان فقط گوشه ای از کارهایی مدیر است.
اول صبح هریک درخیال خود معلم، مدیر، ناظم و دفتر دار بودند و شاید گمان می کردند که کار بسیار ساده ای است اما پای عمل که به میدان آمد تازه فهمیدند که چقدر کار پر شمقت و پر مخاطره ای است.
زنگ اول که تمام شد، دانش آموزانی که نقش معلمی بر عهده داشتند خسته و کوفته آمدند و گفتند، از کت و کول افتاده اند، آخه گروه ازدانش آموزان شیرین کاری و مزه پرانی را پیشه کرده بودند، گروهی اصلا به درس گوش نمی دادند و گروهی هم هرچه به آنها درس می دادی اصلا متوجه نمی شدند و خواستار دوباره ی تدریس و تکرار مطالب گفته شده بودند.
خلاصه کمتر دردسرتان دهم، خستگی، سردرد، سرسام و عطش و خشکی دهن از جمله عارضه هایی بودند که معلمان دانش آموز به آن مبتلا بودند. وضعیت مدیر و معاون و ناظم که از همه بدتر شده بود، یکی می آمد که دفترم را فراموش کرده ام و مرا به دفتر فرستاده اند، دیگری از دوست خود شکایت داشت و گریه می کرد، یک نفر هم به دلیل غیبت های مکرر از کلاس اخراج شده بود تازره این ها به کنار جواب سوالات و خواسته های اولیاء، تأمین هزینه های فوق برنامه مدرسه و جواب بخشنامه های رنگ و وارنگ و با تاریخ های متفاوت اداره به کنار.
تازه فهمیدم آنچه که مدیر، معاون،دفتردار و معلمان راوادار می کند که رنج کسافرت به درمیان و گذشتن از خود و خانواده را به جان بخرند جز عشق و ایمان به سرنوشت من که به اصطلاح آینده ساز این نظام هستم نیست.
این جا بود که من و دوستام از خودمان کمی از اخلاق و نمراتمان خجالت کشیدیم و تازه دریافتیم که چرا به معلمی شغل انبیا می گویند.
اما هرچه بود امروز هم مثل همه روزای دیگه تموم شد و ما ماندیم و هزاران راه نرفته و میلیون ها تجربه که هر کدام می تواند آینده ای زیبا و پر امید برایمان رقم زند.
نویسنده خبر : محیا هرمزی
ارسال دیدگاه