یک روانشناس:
خوششانسی، دستاورد تفکر افراد است
خبرگزاری پانا: یک روانشناس گفت: خوششانسی و یا بدشانسی هر فرد میتواند دستاورد تفکر و اندیشه هر شخص درباره خویشتن باشد
به گزارش سرویس خبر پانا ، "محمدکاظم سلامت" در گفتگو با خبرنگاران پانا، با بیان این مطلب، اظهار کرد: شانس و اقبال واژهای است که بیشتر مردم با آن آشنا هستند و تا اندازهای به آن اعتقاد دارند و در صحبتهای روزمره خود و یا دیگران از این کلمه استفاده میکنند . اصل واژه "شانس"، فرانسوی و به معنای فرصت است، اما در میان مردم شانس عموماً رویدادی تعبیر میشود که علت آن معلوم نمیباشد، لذا وقوع آن رویداد به شانس نسبت داده میشود.
وی افزود: ریشه این اعتقاد به گذشتههای دور برمیگردد. در تاریخ گذشتگان تمدنهایی چون مایاها و اینکاها وجود داشتهاند که به ارتباط مستقیم بین تشریفات مذهبی و آیین پرستش خود و شانس معتقد بودند. در این فرهنگها قربانی کردن انسانها راهی برای راضی کردن خدایان بوده و مایاها معتقد بودند هدیه خون به خداوند، باعث دوری بدبختی و بدشانسی از زندگی و شهر آنها میشود. توجیه این اعتقادات شاید ناشی جهل و یا عدم توانایی برای فهم درست مسایل بوده است. به نظر این اعتقاد به شکل یک ناهوشیاری جمعی به انسانهای امروزی نیز منتقل شده است.
این مدرس دانشگاه خاطرنشان کرد: شاید به همین خاطر است که شاهد هستیم که هنوز هم در برخی کشورهای آفریقایی و حتی کشور خودمان مردم به جادوگری اعتقاد دارند و گمان میکنند افراد جادوگر یا رمال میتوانند در خوشبختی یا خوششانسی و یا بدبختی و بدشانسی آنها دخالت مستقیم داشته باشند. در برخی فرهنگها افراد اعداد خاصی را نماد شانس و یا نماد بدشانسی تصور میکنند. بسیاری از مردم برای به دست آوردن شماره تلفن، پلاک خودرو و یا خانه حاضرند در قبال دریافت اعداد خوشیمن هزینه بالایی بپردازند. همین طور بسیاری از افراد در سراسر دنیا سمبلهایی بهعنوان نشانه خوشبختی در نظر میگیرند. از این موارد میتوان به یافتن یک سکه که سر آن به طرف بالا باشد اشاره کرد. برخی نیز نعل اسب، شبدر چهارپر، پای خرگوش و یا پینهدوز را نشانی از سعادت و شانس میدانند. گروهی دیگر نیز معتقدند به همراه داشتن مجسمههای کوچکی از فیل به شرطی که خرطومش را بالا گرفته باشد برایشان شانس میآورد که همه اعتقادات خرافی میباشند.
وی اظهار کرد: با توجه به مطالب بالا اگر قبول کنیم مقصود از شانس تحقق پدیدهای بدون علت است، بیشک در فلسفه اسلامی و بر اساس دلایل قطعی این امر مردود است و هیچ پدیدهای نمیتواند بیعلت اتفاق بیفتد، اما اگر قبول کنیم خوش شانسی و بدشانسی انسانها ناشی از علتهای ناشناخته است که ما نسبت به آن آگاهی کمتری داریم، در آن صورت شاید بتوانیم در مورد آن بحث کنیم.
سلامت تصریح کرد: توجیه نخست شاید از منظر افکار تلقینی باشد. بدین صورت که خوششانسی و یا بدشانسی هر فرد میتواند دستاورد تفکر و اندیشه هر شخص درباره خویشتن باشد. کسی که به هر دلیل خود را بدشانس میداند، طبیعتا عملی متناسب با آن بروز میکند. به عبارت سادهتر از دیدگاه انرژی درمانی وقتی ما احساس كنیم خوششانس هستیم بر روی محیط و جهان هستی تاثیر مثبت میگذاریم بدین صورت که فكر ما، احساس ما و باورهای ما باعث میشود انرژیهایی در دنیا پخش شود كه ما را به سمت خوش شانسی هدایت كند لذا در زندگی واقعی نیز واقعاً به خوشبختی و شادکامی برسیم.
وی ادامه داد: به همین شکل اعتقاد به بدشانسی نیز تاثیر منفی خود را بر زندگی ما خواهد گذاشت. هر انسانی كه معتقد است بسیار بدشانس است همیشه بدشانسی میآورد چون انرژیهای بد را سوی خود میکشد، پس نتیجه می گیریم بهتر است از این به بعد فكر كنیم خوش شانسیم . به هر حال اگر هم هیچ تاثیری نداشته باشد حداقل این فایده را خواهد داشت كه روحیه بهتری برای زندگی خواهیم داشت و در خیلی از موقعیتها از اعتماد به نفس بهتری برخوردار خواهیم بود.
این روانشناس یادآور شد: با توجه به گستردگی استفاده از واژه شانس و اشکال گوناگون توجیه آن، روانشناسان نیز به این مفهوم حساس گردیده و در خصوص آن به صورت علمی تحقق نمودهاند و به نتیجههایی نیز رسیدهاند و از منظر دیگر آن را توضیح میدهند. روانشناسان معتقد هستند انسانها میتوانند در زندگی دارای منبع کنترل درونی و یا بیرونی باشند. آنهایی که منبع کنترل درونی دارند، معتقدند که سازندگان اصلی زندگی خودشان هستند و خود اتفاقات گذشته و حال و را به وجود آوردهاند و اتفاقات آینده را نیز خودشان تعیین میکنند، اما کسانی که منبع کنترل بیرونی دارند، معتقدند آن چه بر سر آنها آمده و یا میآید محصول شانس، تصادف یا نتیجه اعمال دیگران است.
وی تاکید کرد: شخصی که منبع کنترل درونی دارد، به هنگام شکست در کاری، مسئولیت را به گردن میگیرد و نقش خود را در شکست انکار نمیکند، اما شخصی که منبع کنترل بیرونی دارد، معتقد است که دیگران برایش مشکل میآفرینند یا بدشانسی میآورد و شکست ناشی از عوامل خارج از کنترل وی میباشد. بر اساس اعتقاد روانشناسان کسی که منبع کنترل درونی دارد، بر رفتار خود بیشتر مسلط است، در حوزههای اجتماعی و سیاسی بیشتر فعالیت میکند؛ سعی میکند رفتار دیگران را تحت تاثیر قرار دهد و برای پیشرفت، شکوفایی و نیل به هدفهای خود انگیزه بالایی دارد.
این مدرس دانشگاه، عنوان کرد: کسی که منبع کنترل بیرونی دارد یعنی به شانس معتقد هستند، ترجیح میدهد زیر نظر افراد مقرراتی و مقتدر کار کند. این شخص به راحتی تحت تاثیر دیگران قرار میگیرد و دارای عزت نفس و خودپنداره پایین هستند و سلامت روانی آنها نیز پایین است.
وی افزود: فرد داراى منبع كنترل درونى، موفقیتهایش را نیز به تلاش و توانایىهاى خود نسبت مىدهد، چنین فردى با جدیت تلاش مىكند، ولى فرد داراى منبع كنترل بیرونى، عوامل دیگر همانند شانس، شرایط محیط و اعمال دیگران دلیل موفقیت خود مىداند. چنین فردى براى تلاش فاقد انگیزه كافى است. یكى از پیامدهاى عمده علتیابى از بُعد منابع بیرونى و درونى رابطهاى است كه این اِسنادها با عزّت نفس پیدا مىكند. به عبارت دیگر، اگر موفقیت فرد به عوامل درونى نسبت داده شود، در او احساس غرور، عزت نفس و جرأت به وجود مىآید و بر عكس، توجیه موفقیتى كه به عوامل بیرونى چون شرایط و اوضاع و احوال محیطى و احیاناً شانس و اقبال اِسناد داده شود و به كاهش عزّت نفس مىانجامد.
وی ادامه داد: در نتیجه این گروه بسیار زود خسته مى شوند. با انگیزه عمل نمىكنند و پشتكار كمترى در كارها از خود نشان مىدهند.
این روانشناس گفت: گاهی نیز در میان مردم، شانس نه به معنای تحقق پدیدهای بدون علت است، بلکه شانس به مقدرات الهی اطلاق میگردد. مثلاً به کسی که وضع مالی خوبی دارد و معمولاً در کارهای اقتصادی سود میکند، میگویند خوششانس است. برای تحلیل این مطلب باید با نگاهی گستردهتر به علل پدیدهها نگریست و علاوه بر فعالیتهای ظاهری شخص به شرایط روحی و معنوی فرد و حتی تأثیر نسلهای گذشته و تأثیر دعا و نفرین دیگران در زندگی فرد و دیگر عوامل آشکار و پنهان در همواری یا ناهمواری زندگی توجه نمود، اگر منظور از شانس این معنا باشد، ریشه در روایات و آیات دارد و دین اسلام نیز این مسئله را قبول دارد، که در آن صورت خارج از مباحث روانشناختی است.
ارسال دیدگاه