˝تنهای تنهای تنها˝ فیلمی که نظر همه منتقدان را به خود جلب کرد
خبرگزاری پانا: عبدی پور در فیلم سینمایی تنهای تنهای تنها ثابت کرد که علی رقم تمام محدودیتها و با رعایت همه موازین جامعه ایران امروزی، میشود فیلم خوبی ساخت و تمرکز و توجه سلایق عرصههای مختلف را جلب کرد.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ "رنجرو" فیلمی است که گفتن از آن افتخار دارد چنانچه بسیاری از فیلمهای تاریخ سینما را به عنوان الگوی ساختار شناخته و تدریس میکنند، اگر برای مدرنیزه و کلاً "رشد" در سینما اعتباری قائل باشیم، جامعه سینمایی ایران باید چنین فیلمی را به عنوان الگوی ساختار جدید سینمایی بپذیرند و دست از سینمای سنتی، مرسوم و نود درصدی بردارند که به جز معدود استثنائاتی در عموم مواقع شاید حرفهای تلقی شود اما قطعاً تخصصی نیست و دور از استانداردهای سینمای روز دنیا!
فیلم با جنسی آشنا از فیلمهای بومی بخصوص آثار جنوبی آغاز میشود؛ فضای بندر، بچههای نه چندان متمول و حاشیه نشین دریا، لنج و ماهیگیری و لهجه محلی... و برای بیننده خاص، حضور نابازیگرانی بومی! همه اینها، انتظار یک فیلم نه چندان حرفهای را در تماشاگر به وجود میآورند که احتمالاً قصه تاپی هم نخواهد داشت؛ اما از همان چند دقیقه آغاز با قاب بندیهای خوب، تصویر برداری مناسب، تدوین استادانه و رد پای کارگردانی تخصصی متوجه میشویم که با فیلمی در عیار سینمایی بالا سر و کار خواهیم داشت.
ادبیات رنجرو (نوجوان نقش اصلی داستان) جذاب، شوخ، تخیلی، خاص و آمیخته با کمیک موقعیتی اساسی بوده که در پیرنگ داستان نقش تاری را ایفا میکند که پودِ آن مضمونی جدی و جهانی است. قصه از همان ابتدا دست به هنرنمایی زده و فیلم نیز طوری ریتم و ضرب آهنگ را به کنترل گرفته که تماشاگر ناخودآگاه مجذوب ماجرا و دخیل در آن میشود.
این همذات پنداری که حاصل از عوامل بسیار است (مثل تسلط نویسنده روی شخصیت سازی، دیالوگ نویسی، فضاشناسی ماجرا و ترکیب اجزاء کلی و جزئی فیلمنامه و به دنبال آن هنر تولید و اجرای نوشته به دست کارگردان و تصویر و تدوین و ... ) بیننده را به جبری خوش آیند در ماجرا سهیم میکند حتی اگر حرف کلی فیلم را قبول نداشته باشد! و این دقیقاً همان هنر پیشروئی است که اتفاقاً در وضعیت محدود و پر از ممیز و فشار و سانسور نمود و تجلی میکند. این فیلم از هر نقطه ضعفی به عنوان امتیاز استفاده کرده و تو فراموش میکنی که شاهد یک فیلم از سینمای ایران هستی بلکه هر آینه مضمون جهانی فیلم احساس و القا میشود.
جلوههای ویژه که بسیار کم ولی بسیار کافی از آن استفاده شده است و به خصوص در سکانس موجود فضایی (بر عکس بیشتر انیمیشنهای داخلی که لایتچسبک (دل نا نشین) ظاهر میشوند) کاملاً طبیعی و منطقی درآمده است؛ نوجوانی که اصلاً معلوم نیست راست میگوید یا توهم کرده (رنجرو)، رفاقتش با یک نوجوان روسی آن هم با واسطه مترجم (خاله)، در شرایطی که زبانِ هم را متوجه نمیشوند و پیشرفت این رفاقت تا سر حد عهد و پیمانی مردانه؛ همدلی غم انگیز دو نوجوان (با وجود ادراک المانتیک بودن این وجه قصه) که اشک تماشاگر را در سکانسی در میآورد؛
طعنههای زیرکانه نویسنده به شبه روشنفکران؛ شخصیت پردازی فوق العاده بخصوص در مورد رنجرو (بچهای که با طرز فکر عجیبش، آدم بزرگها را تسلیم میکند؛ در ظاهر کسی حرفهای او را باور ندارد ولی در باطن، این دنیای بزرگ اوست که هرکسی را به خود راه نمیدهد...) حتی در مورد شخصیتهایی بسیار فرعی؛ نشان دادن نگرش سیاسی ملت حتی در میان عوام جامعه؛ معجون اندیشههای رؤیایی (توی دنیا چه شغلیه که خوابهای خراب مردم رو درست کنه، کمونیست نشده ولی کمی سرش درد میکند،...) همه از شاخصه های مثبت فیلمنامه است.
از فیلم رنجرو واضح است که عبدی پور یک فلمساز است و نه صرفاً یک نویسنده خوب یا یک کارگردان و... او علاوه بر اینکه در بعضی بازهها با قربانی کردن طرح قصههایی دیگر که هرکدام مستقلاً میتوانند یک فیلمنامه را باعث شوند، توانایی و استعداد ویژه خود را در امر نویسندگی نشان میدهد با سبک ساخت این فیلم و تمهیداتی که به خرج داده استعداد کارگردانی اش را هم به تماشا گذاشته؛
مثلاً آکسان گزاریها و تنشها، باز و بسته شدن نماها در هماهنگی مضمون؛ تناسب رنگها و نورها به خصوص در سکانسهای تاریکتر، شوکی که از پلان جدید بر سر سکانس قبلی میکوبد و تناسب انتخاب این گونه اتفاقات در خط کلی فیلم و نهایتاً به عنوان مثالی بارزتر از همه، تیتراژ پایان فیلم که مُهر و نشانه مخصوص فیلمسازش را به تماشا میگذارد...
تنهای تنها... از نظر زمانی فیلمی نسبتاً طولانی است و همین که تماشاگر بعد از اتمام آن نه تنها خسته نشده بلکه نمیخواهد آن را ترک کند و در جریانات وقایع فیلم هم غوطه ور شده، حاکی از انجام عالی رسالت سینمایی این فیلم است. پ
ارسال دیدگاه