چطور کودک را مسئولیتپذیر بار بیاورم؟!
خبرگزاری پانا:آنها در كارهای خود نظم و انضباط را به كار می برند و از این طریق، سطح عزت نفس خود را افزایش می دهند.
به گزارش پانا، برای اینكه كودكان نسبت به رفتارهایی كه در پیش می گیرند مسئول باشند، باید بیاموزند كه تمام رفتارهایشان اعم از خوب یا بد، نه فقط برای خود آنها، بلكه برای دیگران نیز پیامدهایی به دنبال دارد. درك این مطلب آغازی برای رشد آگاهی آنان است. زمانی كه فرزندان می دانند باید توقع چه چیزهایی را داشه باشند، برمبنای پیامدها و عواقب كارهای خود تصمیم می گیرند، چون از توانایی خود در انتخاب نوع رفتارشان آگاهی دارند. آنها می آموزند كه خودشان مسئول اعمال و شادی هایشان هستند. آنها در كارهای خود نظم و انضباط را به كار می برند و از این طریق، سطح عزت نفس خود را افزایش می دهند.
چطور باید عمل كنید
۱. برای فرزندتان شرایطی به وجود بیاورید كه با پیامدهای طبیعی رفتارش روبرو شود. او باید تجربه كند كه وقتی در هوای سرد لباس گرم نمی پوشد، سرما می خورد و وقتی وسایلش را روی زمین پخش می كند، زیر پا می شكند یا خراب می شود. او باید درك كند كه اگر تكالیفش را ننویسد و درس نخواند، نمره خوبی نخواهد گرفت و یا اگر بداخلاقی و بدرفتاری كند دوستانش را از دست می دهد.
۲. وقتی فرزندتان رفتارهای خوبی در پیش می گیرد، با مهربانی و محبت به او واكنش نشان دهید؛ بدین طریق او می آموزد كه كار خوب چه پیامدهایی دارد.
۳. در فرایند تربیتی خود، باثبات و جدی باشید، اما هرگز او را تهدید نكنید و روشی مهربانانه در پیش بگیرید؛ سعی كنید هیچ وقت موعظه نكنید (مگر به تو نگفته بودم آن كار را نكنی؟)، همچنین از عملش نتیجه اخلاقی نگیرید (این عمل به تو یاد می دهد كه...) و تحكم نكنید (نباید این كار را این گونه انجام می دادی).
۴. وقتی فرزندتان كاری انجام داد كه مورد تایید شما نبود، سعی كنید پیامد كارش را به او گوشزد كنید و از به كار بردن جمله هایی مثل «فقط صبر كن تا پدرت برگردد!» یا «هفته بعد از پول تو جیبی خبری نیست!» خودداری كنید؛ این حرف ها به هیچ وجه نمی تواند روی فرزندتان تاثیری مثبت داشته باشد.
۵. در زمان حال زندگی كنید و هرگز به اشتباهات گذشته بر نگردید؛ برای مثال نگویید: «باز هم این كار را انجام دادی؟»، «به تو گفته بودم كه...»، «كی می خواهی بیاموزی كه...»، «مگر قبلاً به تو نگفته ام كه...».
۶. به رفتارهای خوبی كه از فرزندتان توقع دارید، توجه نشان دهید و سعی كنید آنها را از طریق تشویق، تقویت كنید. مراقب باشید در زمانی كه گریه می كند، جیغ می كشد و یا به طرز نادرستی حرف می زند، به او توجه نكنید؛ اما وقتی به طرز خوب و قابل قبولی صحبت كرد، دوباره به او توجه نشان دهید.
۷. تاثیر رفتار و عمل، همیشه از كلمات بیشتر است؛ از این رو، مطمئن باشید كه فرزندتان با قوانین وضع شده و حد و حدودهای خود آشناست. به یاد داشته باشید كه در هنگام واكنش به نادیده گرفتن قوانین، رفتارهای مثبت او را نیز در نظر بگیرید.
۸. در ارتباط با فرزند خود و در بیان پیامدهای رفتاریش، مثبت و با آرامش صحبت كنید: «بازی یا تماشای تلویزیون، باشد برای بعد از انجام تكالیف درسی»، «زمانی كه اتاقت را مرتب كردی، می توانی بیرون بروی»، «اول شام می خوریم و بعد می توانی شكلات بخوری» و «اگر لباس هایت را آویزان كنی، تمیز و مرتب می مانند».
۹. به فرزندتان كمك كنید كه پیامدهای رفتارش را پیش بینی كند. برای مثال:
«حدس بزن حالا چه اتفاقی رخ می دهد!» «آیا می توانی پیش بینی كنی كه اگر این كار را انجام دهی، دوستت چه واكنشی نشان خواهد داد؟» «به نظر تو چه اتفاقی می افتد اگر...؟» «من حدس می زنم كه...، تو چه حدسی می زنی؟»
۱۰. اجازه دهید فرزندتان رفتاری را كه دوست دارد انتخاب كند و پیامد انتخابش را بپذیرید. به او بگویید: «تو می توانی نوع رفتاری را كه دوست داری انتخاب كنی، اما باید پیامد آن رفتار را نیز بپذیری.»
۱۱. به فرزندتان فرصت دهید رفتارش را تغییر دهد. بچه ها در مسیر رشد توانایی خودشان را ارزیابی می كنند. او باید بداند كه شما به انتخابش احترام می گذارید و به او اطمینان دهید كه می تواند در هنگام انتخاب و تصمیم گیری، با شما مشورت كند، اما خودش باید تصمیم نهایی را بگیرد.
۱۲. سعی كنید شیوه رفتارتان با او محكم و باثبات باشد. اگر پیامد رفتارش این است كه نباید تلویزیون تماشا كند، مردد نشوید و روی تصمیم تان مصمم باشید. بچه ها همیشه والدین و حرف هایشان را مورد آزمون قرار می دهند.
۱۳. به یاد داشته باشید كه فرزندتان، خودش باید با پیامدهای رفتارش روبرو شود، لذا بیش از اندازه از او حمایت نكنید یا مسئولیت هایش را نپذیرید؛ او باید از اشتباهات خود و پیامد آنها، تجربه كسب كند.
۱۴. اجازه دهید فرزندتان پیامدهای تصمیم گیری در شرایط زیر را تجربه كند: توجه به راهنمایی ها یا بی توجهی به آنها، انجام به موقع تكالیف درسی یا به تعویق انداختن انجام آن، بیدار شدن سر وقت یا دیر بیدار شدن، جمع آوری وسایل یا اسباب بازی ها و یا پخش كردن آنها روی كف اتاق، شستن دست ها قبل از غذا و یا نشستن آنها، بردن ناهار به مدرسه یا فراموش كردن آن.
منبع:افکار نیوز
ارسال دیدگاه