/یادداشت به مناسبت شهادت مسلم بن عقیل(ع)/

مسلم بن عقیل(ع)سفیر کاروان کربلا

خبرگزاری پانا: آغاز غم نامه كربلا به مدت ها پیش باز می گردد آن زمان كه سفیر عشق مسلم بن عقیل را تشنه لب از بالای دارالاماره پرتاب كردند، اولین برگ از این غم نامه رقم خورد تا برای همیشه لكه ننگ میهمان كشی بر دامن كوفه و كوفیان بنشیند.

کد مطلب: ۱۴۰۶۲۸
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، مسلم فرزند عقیل بن ابی طالب برادر امام علی (ع) بود. عقیل به تربیت فرزندان خویش توجه خاصی داشت و آنان را بسیار مومن و پرهیزكار بار می آورد. در این میان، مسلم سرآمد همه این چهره های تابناك و از برجسته ترین نمونه های تربیتی اسلام بود. او بعد از بعثت پیامبر اكرم (ص) به دنیا آمد و در گلزار ایمان پرورش یافت.
مسلم پس از فاجعه محراب خونین كوفه و شهادت امیرمومنان و مصیبت جانسوز امام حسن (ع)، در سخت ترین شرایط تاریخ و در برابر مرموزترین توطئه و جنایتكارترین عنصر اموی یعنی یزید، روبه سوی امام حسین (ع) كرد و او را یاری داد .
زمانی كه ۱۲ هزار نامه با بیش از ۲۲ هزار امضا از طرف كوفیان به دست امام حسین (ع) رسید، آن حضرت تصمیم گرفت به نامه های ایشان پاسخ دهد. از این رو، نماینده ای از طرف خود برای بررسی اوضاع و سنجش روحیه مردم به كوفه فرستاد. به این منظور، نامه ای برای ایشان نوشت و مسلم بن عقیل، عموزاده و شوهرخواهر خویش را به عنوان سفیر و نماینده به كوفه فرستاد .

مسلم داراى اختیارات تام در امور دینى و دنیوى بود، با صلاحیتى گسترده و مسؤ لیتى چندگانه طبق اقتضاى شرایط این مرحله و ماجرا .
فرزانگى و حكمت امام و ریحانه رسول خدا- صلى الله علیه و آله - در این مرحله دشوار در این نكته تجلى پیدا كرد كه براى حل مشكلات این موقعیت ، خود شخصا به كوفه نرود و از پاسخ دادن نهایى به كوفیان اجتناب ورزد.بینش سیاسى امام ، او را به آرامش و بدون شتاب و تندروى در گام نهادن در این راه طولانى فرا خواند .
تصمیم امام بر آن قرار مى گیرد تا یكى از مردان خود را به عنوان نماینده براى تحقق مقدماتى اهداف و خواسته هاى مظلومین ، به سوى آنان روانه سازد .
اما این كه امام - علیه السلام - نماینده اى از خود كوفیان تعیین كند خلاف غرض و هدف مى باشد؛ زیرا این دو موقعیت و شخصیت ، با یكدیگر بسیار تفاوت خواهند داشت ؛ مخصوصا كه اهل كوفه رسولانى فضیلت دارد در جهاد و اعتماد و راست كردار فرستاده بودند و آنان نسبتا تصویر واضحى را از اهل كوفه و آمادگى آنان نشان مى دادند؛ جز آنكه نماینده شخص امام حسین - علیه السلام - اهلیت انجام كارهاى مهمى را دارد كه غیر او را یارى انجام آنها نیست ؛ مثلا برخى از كارهاى مربوط به جنبش و قیام ، تنها از یكى از افراد خاندان سبط رسول ساخته است مانند بیعت گرفتن از مردم براى امام و دیگر امور مربوط به نهضت كه نیازمند فردى است تحرك بخشنده ، با آگاهى كامل از مبانى و خواسته هاى امام - علیه السلام .
این نوع آگاهى نسبت به دید رهبر، كمتر در افرادى خارج از جو رهبر یا افراد غیر خواص تحقق پیدا مى كند؛ زیرا نزدیكان امام داراى ویژگیهایى هستند كه آنان را از افراد مخلص و مورد تاءیید دیگر نیز متمایز مى سازد .

مسلم در نیمه ماه رمضان از مكه به سمت مدینه حركت كرد و در مسجد پیامبر اكرم (ص) نماز خواند و با آشنایان خویش خداحافظی كرد و با پشت سرگذاشتن بیابان های حجاز و عراق به شهر كوفه رسید .
خبر ورود مسلم در شهر طنین انداز شد و شیعیان نزد او رفت و آمد و با امام (ع) بیعت می كردند. در تاریخ آمده كه دوازده، هجده و یا به نقل از ابن كثیر، چهل هزار نفر با مسلم بیعت كردند .
مسلم پس از چهل روز بررسی اوضاع كوفه، نامه ای به این مضمون به امام حسین (ع) نوشت: آنچه می گویم حقیقت است. اكثریت قریب به اتفاق مردم كوفه آماده پشتیبانی شما هستند؛ فورا به كوفه حركت كنید .
نامه مسلم به دستعابس بن حبیبكه از رهبران مورد اعتماد كوفه و از شهدای كربلاست، به امام حسین (ع) رسید. ایشان كه از احساسات عمیق كوفیان با خبر شده بود، تصمیم گرفت به سوی این شهر حركت كند .
پس از آنكه ابن زیاد بر كارها مسلط شد و تا حدودی خیالش از آرامش كوفه آسوده شد، به فكر افتاد تا مسلم را دستگیر كند؛ لذا غلام مخصوص خود معقل را طلبید و سه هزار درهم به او داد تا به بهانه كمك به مسلم، از جایگاهش آگاه شود .
با دستگیر شدن هانی و انتشار شایعه سپاه شام و پراكنده شدن مردم از اطراف مسلم دیگر نمی شد كاری كرد. محاصره قصر شكسته شد. از این لحظه بود كه مسلم بی وفایی كوفیان را به چشم دید. با غروب خورشید، نور امید نیز در وجود مسلم خاموش شد و درخت امید او خشكید .
با همان جمعیت به سوی مسجد روانه شد . نماز جماعت مغرب را فقط با سی نفر خواند و نزدیك درِ خروجی مسجد، بیش از ده نفر با او نبود و وقتی از مسجد وارد كوچه شد، آنان نیز از اطرافش پراكنده شدند. مسلم دیگر تنها شده بود .
سرانجام عبیدالله بن زیاد با ترفندهای متعدد توانست مسلم را دستگیر كرده و در حالی كه زبانش به استغفار و تسبیح مشغول بود، با شمشیر، سرش را جدا كرده، بدنش را نیز از بالای قصر بر زمین انداختند .

یادداشت از زهرا خورشیدی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار