/یادداشت به مناسبت روز بزرگداشت مولوی/
مولانا، نامی گم شده در ادبیات فارسی
خبرگزاری پانا: مولوی در این عصر تکنولوژی، در این بازی نور و تصویر، نامش و یادش در زادگاهش به فراموشی سپرده شده است تا دیگران به سادگی او را به نام خود مصادره کنند هر چند شاید هنوز هم مثنوی معنوی، فیه ما فیه را بشود در کنج قفسه های کتابخانه ها پیدا کرد اما افسوس که جوانان امروز ایران زمین او را از خاطر برده اند
به گزارش خبرگزاری پانا، جلالالدین محمد بلخی در ۶ ربیعالاول سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد.وی از مشهورترین شاعران فارسیزبان ایرانیتبار است. نام کامل وی " محمد ابن محمد ابن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی " بوده و در دوران حیات به القاب " جلالالدین " ، " خداوندگار " و " مولانا خداوندگار " نامیده شدهاست.
مولانا در ۳۷ سالگی عارف و دانشمند دوران خود بود و مریدان و مردم از وجودش بهرهمند بودند تا اینکه شمسالدین محمد بن ملک داد تبریزی روز شنبه ۲۶ جمادیالاخر ۶۴۲ نزد مولانا رفت و مولانا شیفته او شد. در این ملاقات کوتاه وی دوره پرشوری را آغاز کرد. در این ۳۰ سال مولانا آثاری برجای گذاشت که از عالیترین نتایج اندیشه بشری است.
سرانجام مولانا، پس از مدتها بیماری در پی تبی سوزان در غروب یکشنبه ۵ جمادی الآخر ۶۷۲ هجری قمری درگذشت .
با آنکه آثار مولوی به عموم جهانیان تعلق دارد، ولی ایرانیان و پارسی زبانان بهرهٔ خود را از او بیشتر میدانند، چرا که آثار او به زبان پارسی سروده شده، و از محیط فرهنگ ایرانی بیشترین تاثیر را پذیرفتهاست
داستانهای مثنوی عموما با فرهنگ ایران آن روزگار منطبق بودهاست. داستان کبودی زدن قزوینی نمونهای بارز از اینگونه تاثیر فرهنگی ایران بر مثنوی و مولوی است . غالب اشعار مولوی به زبان فارسی سروده شده است و بعد از فارسی قسمت اعظم اشعار وی را عربی تشکیل داده است و این بحثهای حاشیه ای که بگوییم وی شیعه یا سنی بوده است فقط یک نتیجه دارد و آن هم این است که افتخارات خود را از دست می دهیم .
مولانا به دنبال حقیقتی به نام خداوند و در پی رابطه انسان با معبود خویش بوده است که محبت، عشق، شعور و حقیقت اصلی وجود انسان در اشعارش موج می زند .
انواع برنامه های موسیقی و فرهنگی و هنری و ادبی به مناسبت سال ۲۰۰۷ برگزار شد تا فرهنگ و هنر مولانا که عمده اش ایرانی است به جهانیان معرفی شود اما بی تردید باید همه را مرهون لطف ترکیه و نامگذاری سال مولوی از سوی این کشور دانست . عرق ملی به مسئولان فرهنگی ایران باید تزریق شود
مولانا متولد بلخ بود. همان خراسان بزرگ، روزگاری که هنوز نامی از افغانستان نبود. اما در عصر جدید آیا تقسیمات جغرافیایی، عامل جدایی مولانا از ایران شده است و آیا ما یادمان رفته که بیشترین اشعار مولانا به فارسی است .
وجود آرامگاه مولانا در خارج از ایران و باز هم بحث شیرین جغرافیایی و کم توجهی مسئولان فرهنگی شاید مانع از یادآوری مولانا شده است .
یادداشت از زهرا خورشیدی
ارسال دیدگاه