/یادداشت به مناسبت روز شعر و ادب فارسی/
شهریار پاسدار سنت های ادبی است
خبرگزاری پانا: شهریار در كنار پاسداری از سنتهای ادبی، سرودههای عامهپسندی دارد و در این زمینه، اگر نگوئیم شاعر بینظیر، كمنظیر است.
روز بیست و هفتم شهریور ماه، سالروز درگذشت شهریار، شاعر ایرانی، با تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی، روز ملی شعر و ادب، نامیده شده است. می توان گفت بیتوجهی به شعر به عنوان یكی از مهم ترین وجوه هنر و حافظه تاریخی ملت ایران و معاصر بودن شهریار از علل نامگذاری این روز به نام شهریار است .
شهریار هم از نظر توانائی ادبی، در عرصه های مختلف شعر طبع آزمائی می كرد و هم، با مردم می زیست.
بیست و هفتم شهریور، روز شعر و ادب و روز بزرگداشت تمام ذهن ها و اندیشه هایی است که درخدمت آرمان های بزرگ بشری هستند.
محمد حسین شهریار فرزند آقا سید اسماعیل موسوی در سال ۱۳۲۵ هجری قمری در بازارچه میرزا نصراله تبریز واقع در چای كنار، چشم به جهان گشود .
در سال ۱۳۲۸ هجری قمری كه تبریز آبستن حوادث خونین وقایع مشروطیت بود، پدرش او را به روستای قیش قورشاق و خشكناب منتقل كرد و دوره كودكی استاد در آغوش طبیعت و روستا سپری شد كه منظومهی "حیدربابا" مولود آن خاطرات است.
در سال ۱۳۳۲ هجری قمری جهت تحصیل اصول جدید به مدرسه متحده وارد شد در همین سال، اولین شعر رسمی خود را سرود. سپس به آموختن زبان فرانسه و علوم دینی نیز پرداخت و از فراگیری خوشنویسی نیز دریغ نكرد كه بعدها كتابت قرآن ثمره همین تجربه شد .
در سیزده سالگی، اشعار شهریار، با تخلص "بهجت"، در مجله ادب به چاپ میرسد. وی در سال ۱۳۰۰ توسط لقمان الملك جراح، در دارالفنون به تحصیل میپردازد. شهریار در تهران تخلص به بهجت را نپسندیده و تخلص شهریار را پس از دو ركعت نماز و تفأل از حافظ میگیرد :
"غم غریبی و غربت چو بر نمی تابم روم به شهر خود و شهریار خود باشم "
شهریار به نواختن سه تار علاقه وافری داشت به همین منظور نزد استاد ابوالحسن صبا رفته و مشق ردیفهای سازی موسیقی ایرانی را از او فرا میگیرد.
شهریار پس از مرگ پدر و فارغ التحصیلی از دارالفنون از خراسان به تهران باز می گردد و از این زمان است که آوازه شهرت او از مرزها فراتر میرود .
شهریار شعر فارسی و تركی را با مهارت تمام میسراید و در سالهای ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۰ اثر جاودانه خود "حیدربابایه سلام" را خلق میكند و برای همیشه به یادگار میگذارد؛ منظومه حیدربابا تنها در جمهوریهای شوروی سابق به ۹۰ درصد زبانهای موجود ترجمه و منتشر شده است .
شهریار در حدود سالهای ۱۳۴۶ ، شروع به نوشتن قرآن به خط زیبای نسخ نمود كه یك ثلث آن را به اتمام رساند . در این زمان، دیوان اشعار فارسی استاد نیز چندین بار چاپ و بلافاصله نایاب شده است.
وی در سال ۱۳۵۰ ، مجدداً به تهران مسافرت میكند و تجلیلهای متعددی از شهریار به عمل میآید .
استاد شهریار، به لحاظ سرودن اشعار كم نظیر در مدح امیرمؤمنان و ائمهاطهار علیهالسلام، به "شاعر اهل بیت(ع)" شهرت یافته است .
شهریار پس از یك دوره بیماری، در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ ، دار فانی را وداع گفت و در مقبرةالشعرای تبریز به خاك سپرده شد .
یادداشت از زهرا خورشیدی
ارسال دیدگاه