چگونه همواره به یاد خدا باشیم؟
خبرگزاری پانا:یكی از مهمترین راههای ایجاد مداومت در یاد خدا این است كه انسان فرصت هایی بین خود و خدایش ایجاد كند، چرا که اگر ما به زندگی پیامبران و اولیاء الهی مخصوصا پیامبر اسلام (ص) دقت كنیم می بینیم که آنان این فرصت ها را ایجاد كرده بودند.
به گزارش پانا، روایت شده که رسول اعظم (ص) از حضرت حق سوال می کند: بارالها! چگونه می شود همواره به یاد تو باشم تا به زهد واقعی دست پیدا كنم؟ خداوند متعال در جواب می فرماید: یكی از راههای مداومت در ذكر خدا این است كه انسان بین خود و خدا خلوت كند و و وقت و زمانی اختصاصی برای ارتباط با خالق هستی داشته باشد.
در برخی روایات داریم كه یكی از نعمت های بزرگ الهی كه شامل بعضی از بندگان خاص می شود این است كه فرصت های مغتنمی برای او پیش می آید كه در آن فرصت ها با خدا مانوس می شود و به همین خاطر خداوند را "انیس المومنین" می خوانند. مومنین عاشق این خلوت ها و فرصت ها هستند به خلاف كسانی كه اهل انس با خدا نیستند و خلوت با خدا برای آنها معنا ندارد، در تنهایی ها،خیلی زود احساس دلتنگی می كنند و لذا از هر راه ممكن این فراغت و فرصت را پر كرده و از دست می دهند. خداوند تبارك و تعالی به پیامبر (ص) سفارش می كند اگر می خواهی به یاد من باشی مقداری از وقتت را از مردم جدا كن و با خدا باش.
بسیاری از انسانها در آن حد نیستند كه در جمع به یاد خدا باشند، ولی در جایی كه با خدا تنها می شوند، آدم اهل حالی می شوند و اهل ذكر می گردند. اما انسانهایی هم هستند كه به آن حد اعلای معرفت رسیده اند كه ولو در جمع هم باشند دائم الذكر هستند و خدا را فراموش نمی كنند، یعنی در میان مردم هم با خدای خود خلوت می كنند.
به هر حال یكی از مهمترین راههای ایجاد مداومت در یاد خدا این است كه انسانی فرصت هایی بین خود و خدایش ایجاد كند و لذا اگر شما در زندگی پیامبران و اولیاء الهی مخصوصا پیامبر اسلام (ص) دقت كنید می بینید این فرصت ها را ایجاد كرده بودند."غار حرا" نمونه بسیار خوبی از این نوع ارتباط مقدس و نورانی است. پیامبر اكرم(ص) در آن دوران جاهلیت كه فسق و فساد و بی بندوباری و وحشی گری به اوج خود رسیده بود در گوشه غاری با معبود خود درددل می كرد.
یكی دیگر از لوازم ارتباط زیاد خداوند متعال دوری از شیرینی ها و ترشی ها است. یعنی ترك شكم چرانی و كنترل ذائقه است. هر انسانی ذائقه خاصی دارد بعضی به شیرینی و بعضی به ترشی علاقه وافری دارند. این علاقه زیاد خطر دارد و ممكن است انسان برای ارضای این ذائقه به هر سمت و سویی برود و از فكر حلال و حرام خارج گردد و شكم حاكم بر او شود و از طرفی اصلا نفس پرخوری و شكم چرانی چیزی است كه با عبادت و مناجات منافات دارد. با خالی بودن شكم می توان فرصت بیشتری برای ذكر و یاد و مناجات من پیدا کرد، ،زیرا پر بودن شكم روح را كسل و خواب آلود می كند، و تعلقات بیش از نیاز
خداوند متعال در قرآن مجید می فرماید ای كسانی كه ایمان آورده اید، مواظب باشید اموال و اولاد و مظاهر دیگر دنیوی از قبیل پست و مقام و كار و درس ... شما را از یاد خدا باز ندارد، زیرا هر كس كه چنین شود دچار خسران بزرگی شده است. معنای خسران از دست رفتن اصل سرمایه انسان است. روح الهی كه در انسان دمیده شده اصل سرمایه بشر است که با حب دنیا و دلبسته شدن به آن از دست می رود. البته ممكن است اشخاصی به قله های بلند معنویت و معرفت رسیده اند و در عین حال از نعمت مال و منال و ثروت هم برخوردار باشند. جمع بین این دو مقوله ممكن است اما مهم همان عدم دلبستگی است.
حضرت ابراهیم(ع) از نظر مال و ثروت وضعیت خوبی داشت، ولی زبان حال و قال او این بودكه "انی وجهت وجهی للذی فطر السموات و الارض حنیفا و ما انا من المشركین". تمام وجود ابراهیم متوجه خدا بود، لذا وقتی به او ندا می شود كه فرزندت را در راه خدا ذبح كن به راحتی تسلیم می شود.
بنابراین باید مراقب باشیم كه به اندازه ضرورت از دنیا استفاده كنیم در حدی كه زندگی ما بچرخد و محتاج دیگران نباشیم. از دنیا به خاطر رسیدن به سعادت اخروی بهره برداریم. اگر این تفكر در ما باشد دیگر مشكلات دنیوی ما را زمین گیر نمی كند و همواره در همه حال باید به یاد خدا باشیم و آخرت خود را به دنیا نفروشیم كه دچار خسران عظیمی خواهیم شد.
منبع: افکار نیوز
ارسال دیدگاه