دل نوشته یک معلم بسیجی؛
فانی یک معلم بسیجی است که امتحانش را در جنگ تحمیلی پس داده است
خبرگزاری پانا: سید محمد محمدی یکی از دبیران آموزش و پرورش در یادداشتی به خاطره ای از سرپرست وزارت آموزش و پرورش از دوران دفاع مقدس پرداخت.
به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا؛ وی در این یادداشت آورده است؛
فضای غبارآلود شهر و التهاب آن که ناشی از بمباران دیروز بود هنوز در سطح شهر و بر دل های مردم مستولی بود. دشمن دین و ایمان مردم روز پیش با هواپیمای شکاری خود شهر بی دفاع و مظلوم سقز را بمباران کرده بود و ناجوانمردانه بیمارستان عمومی شهر را با انبوهی از بیماران و ملاقات کنندگان آن به خاک و خون کشیده بود.
من که در آغاز سن ۲۲ سالگی و به عشق خدمت به کشورم به این خطه انقلابی هجرت کرده بودم با خود می اندیشیدم که حتما با این جنایت هولناک شیرازه اداره شهر از دست مسئولین خارج می شود و مانند سه چهار سال پیش مجددا گروهکها به شهر نفوذ خواهند کرد.
بعد از ظهر با تعطیل شدن مدرسه به جمع و جور کردن وسایل کتابخانه و مرتب کردن کمد امور تربیتی که همیشه مملو از کاغذهای جور واجور و وسایل تبلیغاتی بود، پرداختم. سرم گرم شده بود که یه هو کاک عمر، سرایدار خوش اخلاق و زحمتکش مدرسه به من هشدار داد که دیر شده و هوا تاریک می شود.
من هم از ترس سرزنش های بچه های اطلاعات سپاه که مرتبا هشدار می دادند در تاریکی هوا و در مواقعی که تنها هستید در کوچه های تنگ و تاریک تردد نکنید، از مدرسه بیرون آمدم و به سمت خانه حرکت کردم. من به اتفاق تعدادی دیگر از مربیان پرورشی که در دوران یالقوزی (مجردی) به سرمی بردیم در خانه ای که توسط اداره پیش بینی شده بود زندگی می کردیم
وقتی به خانه رسیدم مثل معمول هر کسی در گوشه ای مشغول کاری بود. یکی کتابی می خواند و کسی یادداشتی را پاک نویس می کرد. دیگری رادیویی را در کنار گوشش گذاشته بود و به اخبار ساعت ۷ گوش می کرد. باز مثل هر شب بحث در مورد شام و مسئول آماده کرددن آن بالا گرفت. هر کسی به بهانه ای سعی می کرد از این کار طاقت فرسا! شانه خالی کند. در این اثنا زنگ خانه برای لحظه ای صداها را ساکت کرد که یکباره یکی از دوستان که به سراغ جواب دادن آیفون رفته بود داد زد: بابا ساکت مدیر کل آمده!!
نفهمیدم چطور شد که یکباره همه بچه ها به سرعت به مرتب کردن وسایل خانه مشغول شدند و چند دقیقه بعد میهمان تازه وارد با یک یا الله و با طمأنینه وارد خانه شد.
با تک تک بچه ها دست داد و روبوسی کرد. با بعضی ها که سابقه آشنایی بیشتری داشت از اوضاع و احوال شهر آنها و خانواده ها و پدر و مادر آنها نیز پرس و جو می کرد و در این خوش و بش آنقدر صمیمانه بود که تو گویی خانواده آنها از بستگان خود وی هستند.
آنقدر آرام و شمرده و متین صحبت می کرد که می توانستی با حوصله همه واژه های او را شمارش کنی هنگام صحبت کاملا به چشم های مخاطب خود نگاه می کرد و منتظر تمام شدن حرف های او بود. تحلیلی دقیق و عمیق از اوضاع کردستان داشت و در همه این تحلیل ها عامل فرهنگی به عنوان ریشه اصلی بحران کاملا در کلام او قابل درک بود. صحبت از جنایت دیروز دشمن یعنی بعثی به میان آمد که با آهی عمیق از ظلم به مردم ستمدیده کردستان که از یکطرف باید از گروهک های ملحد در رنج باشند و از طرف دیگر از این تهاجم های بی شرمانه دشمن عذاب بکشند یاد کرد.
وقتی از او سوال کردم چطور در این ساعت که هوا رو به تاریکی رفته است از محوری خطرناک (سنندج به سقز) آمده است بعد از تأملی گفت:
ما مأموران نظام جمهوری اسلامی و مهمتر آنکه یک معلم بسیجی هستیم هر چند امروز با دشمنانی ناجوانمردانه مواجه ایم ولی باید نشان دهیم اینجا ایران اسلامی است و ما در برابر مسئولیتی که قبول کرده ایم واهمه ای از این ددمنشی ها نداریم. حضور ما در این شرایط بحرانی در میان مردم غیور کرد و همدردی ما یک واجب شرعی و قانونی است.
این کلام را آنقدر محکم و با صلابت گفت که اصلا جرأت ادامه بحث را پیدا نکردم در دلم یکجور امید توام با غرور را احساس کردم و از افکاری که قبلا در سرم گذشته بود از خودم خجالت کشیدم. او کسی نبود جز: علی اصغر فانی معلم بسیجی که در زمان وزارت جناب آقای پرورش- که خدا انشاءا... لباس عافیت بر او بپوشاند- مسئولیت اداره کل آموزش و پرورش کردستان را پذیرفته بود.
سرکشی مداوم او و نگاه مهربانانه توام با لحن گرم او، آرامشی را در نیروهایی که هر کدام از گوشه ای از کشور به اینجا مهاجرت کرده بودند ایجاد می کرد. همیشه و همواره تأکید بر آن داشت که فقر فرهنگی و اقتصادی، دشمن اصلی ما است و باید به دانش آموزان کرد با نگاهی پدرانه بنگرید. برای خدا تلاش کنید که فقط کار با این نیت است که تأثیرگذار خواهد بود.
تجربه معلمی و سابقه مدیریتی در مدرسه، او را کاملا به یک راهنمای آموزشی حرفه ای تبدیل کرده بود که مانند پزشکی متبحر راهکارهای مناسب برای رفع مشکلات آموزشی و تربیتی را تجویز می کرد.شنیدن نام او به عنوان سرپرست وزارت آموزش و پرورش، بارقه امیدی را در دلم زنده کرد و از صمیم قلبم موفقیت این معلم بسیجی را در مأموریت جدید از خدای بزرگ تمنا کردم.
ارسال دیدگاه