انجمن مخفی به بازارامد
خبرگزاری بانا:رمان «انجمن مخفی» عنوان اثری از احمد شاكری است كه پیش از این توسط مركز اسناد انقلاب به چاپ رسیده بود. این اثر كه در رابطه با مشروطه نوشته شده، اینبار با چاپ جدیدی از سوره مهر روانه بازار كتاب شده است
به گزارش سرویس فرهنگی پانا؛ «انجمن مخفی» عنوان رمانی از احمد شاكری است كه پیش ازاین یكبار توسط مركز اسناد انقلاب اسلامی به چاپ رسیده بود. داستان این كتاب در دوره پس از مشروطه اتفاق میافتد و نویسنده تلاش دارد تا در آن نقش انجمنهای مخفیای كه در این دوره فعالیت میكردند را با زبان داستانی و در فضایی برساخته از ذهنش به تصویر بكشد.
وی پیش از این در خصوص این كتابش گفته بود: این رمان از سه داستان تشكیل شده كه به صورت موازی روایت میشوند. در این رمان علاوه بر داستانپردازی، به تاریخ، سیاست و مذهب پرداخته و حوادث مهمی چون جریان مشروطه، تحریم تنباكو و انجمنهای مخفی را مورد توجه داشتم. در رمان سه نوع روایت گنجانده شده است كه روایت اول درباره «سلطنت احمد شاه»، روایت دوم «مقتل خوانی واقعه عاشورا» و روایت سوم درباره «دوران مشروطه و ماجراهای شهادت شیخ فضل الله نوری» است.
شاكری ادامه داده بود: عهد مشروطه دارای ظرفیتهای بالایی است كه میتوان از آن به عنوان دستمایههای داستانی استفاده كرد. در «انجمن مخفی» شخصیتها كاملاً داستانی هستند و جز مكان و زمان، نویسنده به دست كاری شخصیتهای تاریخی پرداخته است؛ به طوری كه حتی حوادث اتفاق افتاده نیز زائیده تخیلات نویسندهاند.
در بخشهایی از این رمان میخوانیم: «صدایش لحن پرهیزگارانهای به خود میگیرد. چشم باز میكنم. میگوید: فیالواقع، انجمن از همین طرق بود كه جناب كمال را تا تبعید میرزا با خود همراه كرد. آخرین باری كه به مدرسه خان آمد شب طوفانی تیرهای بود. خبر حمله قزاقها به خانه میرزا را به مدرسه آورده بود. شبی از مرگ شیخ گذشته بود. شبنامههایی كه بر دیوار خیابانها و سردر دكاكان و میادین تهران نصب میشد پُر از ناسزا و سب به شیخ و میرزا بود.
بعد از شیخ و ماجرای اعدامش در توپخانه، مدارس تهران قدرت باور آن را نداشتند. سیدین گفتند هیچوقت به قتل میرزا راضی نبودهاند. كسانی كه درس شیخ را درك كرده بودند آن واقعه عظما را تصور نمیكردند. حتی جمعی از محصلان مدرسه، كه قیام شیخ را در مخالفت با قانون مشروطه بر نتافته بودند، از نبود شیخ دریغ میخوردند. میدانستیم كه بعد از شیخ برای احدی از علما امنیت نخواهد بود و قاتلان و مسببان مرگ شیخ، به كمتر بهانهای مخالفان را از دم تیغ میگذرانند.
همان ایام عدهای در شبنامهها تهدید میكردند كه میرزا را همانند شیخ مهدورالدم میدانند. آن شب، جناب كمال با خبر مهاجرت میرزا به مدرسه خان آمد. محصلانی كه تا دو روز پیش پای اعلانهای انجمن را امضا كرده بودند از او میگریختند. همایون كمال نمیدانست چه شده كه محصلان مدرسه خان صبح شیخ و میرزا را تكفیر میكنند و شبهنگام از آنچه اتفاق افتاده است میگریزند. كسی جوابی برای این سؤال نداشت. هركس انگشت اتهام را به سوی دیگری نشانه میرفت. برخیها كمال را مسبب این واقعه میدانستند. چند نفری دست از جان شسته بودند و از شاه گرفته تا سیاسیون و مشروطهخواهان، همه را به باد ناسزا گرفته بودند. كار به جایی رسید كه اگر كمال ساعتی دیگر در مدرسه مانده بود به حكم ارتداد جانش را میگرفتند. كمال خودش را باخته بود. تا به آن زمان چنین ضعف نفسی از او رؤیت نشده بود.
چند ماه بعد، در گفتههایش در صحافخانه فهمیدم میرزا را به هیئتی از خانه خارج كرده بودند و به لواسانات فرستادند كه او هم تاب دیدن آن را نیاورده بود. از هراس محصلان مدرسه او را در پستوی یكی از حجرات پناه دادیم. میلرزید. مانند اتفال گریه میكرد. ترسیده بود. اما نه از محصلانی كه بیرون حجره انتظارش را میكشیدند. چهره برهنه واقعه او را به مدرسه كشانده بود تا خودش را التیام دهد. میگفت در آن شب بارانی به مدرسه آمده تا شاید صحبت كسانی از اهل علم كه با او همراهی كرده بودند آرامش كند. اما پرخاش محصلانی كه به او تاخته بودند آخرین پناه او را هم نابود كرده بود. قلیانی برایش چاق كردم. گفتم اگر میدانسته حق با میرزاست، چرا در این امر با مشروطهخواهان همراهی كرده تا میرزا را انگشتنما كنند و با آبرویش بازی كنند؟ هنوز هم اصرار داشت میرزا حامی استبداد است
ارسال دیدگاه