khamenei.ir منتشر کرد؛
رهبر معظم انقلاب: مسئولان باید از شهوات حلال هم بگذرند
خبرگزاری پانا: مقام معظم رهبری در توصیه ای به منظور ساده زیستی مسئولان بیان فرمودهاند:˝در این راه، از خیلى چیزها باید گذشت. نه فقط از شهوات حرام، از شهوات حلال نیز باید گذشت. نمىگویم مثل پیامبر باشیم، نمىگویم مثل امیرالمؤمنین - كه شاگرد پیامبر بود - باشیم؛ كه انسان آن مطالب را كه مىخواند، تنش مىلرزد˝.
به گزارش خبرگزاری پانا، پایگاه اطلاعرسانی KHAMENEI.IR در ایام ماه مبارك رمضان، به صورت روزانه توصیههای كاربردی رهبر انقلاب درباره نماز، نهجالبلاغه و قرآن كه در بیاناتشان به آن پرداختهاند را به ترتیب در سه دهه ایام ماه مبارك رمضان منتشر میکند.
*** شما چگونه مىخواهید محبت و اطمینان مردم را جلب كنید؟ مردم باید به من و شما اعتماد داشته باشند. اگر ما دنبال مسایل خودمان رفتیم، به فكر زندگى شخصى خودمان افتادیم، دنبال تجملات و تشریفاتمان رفتیم، در خرج كردن بیتالمال هیچ حدى براى خودمان قایل نشدیم - مگر حدى كه دردسر قضایى درست بكند! - و هرچه توانستیم خرج كردیم، مگر اعتماد مردم باقى مىماند؟ مگر مردم كورند؟ ایرانیان همیشه جزو هوشیارترین ملتها بودهاند؛ امروز هم به بركت انقلاب از هوشیارترینهایند؛ از هوشیارها هم هوشیارترند. آقایان! مگر مردم نمىبینند كه ما چگونه زندگى مىكنیم؟
آن وقتى كه جوان حزباللهى ما به جهاد یا به سپاه یا به فلان وزارتخانه مىرفت و به او مىگفتند كه چهقدر حقوق مىخواهى، مىگفت این حرفها چیست، مگر من براى حقوق آمدهام؟ اصرار مىكردند كه بالاخره زندگى خودت و زن و بچهات باید بگردد؛ یك چیزى بگیر. به نظر شما اینها افسانه است؟ به نظرم اگر شما بروید در دنیا این را نقل كنید، چنانچه كسى وضع چند سال قبل ما را ندیده باشد، خواهد گفت كه افسانه است؛ ولى این واقعیت است. این رویداد، در همین ایران و در همین تهران و در همین وزارتخانههاى ما اتفاق افتاد؛ یكى، دو مورد هم نبود. نمایندهى مجلس وقتى اول بار به او حقوق دادند، خجالت كشید حقوق را بگیرد! بعضى از دوستان ما در دورهى اول نمایندگى مجلس، شرمشان آمد و ننگشان كرد كه حقوق بگیرند! گفتند ما حقوق بگیریم؟!
برادران! من و شما داریم از آن ذخیره مىخوریم؛ فراموش نكنید، آن را مردم دیدند. نمىشود ما در زندگى مادّى مثل حیوان بچریم و بغلتیم و بخواهیم مردم به ما به شكل یك اسوه نگاه كنند؛ مردمى كه خیلیشان از اولیات زندگى محرومند.
در این راه، از خیلى چیزها باید گذشت. نه فقط از شهوات حرام، از شهوات حلال نیز باید گذشت. نمىگویم مثل پیامبر باشیم، نمىگویم مثل امیرالمؤمنین - كه شاگرد پیامبر بود - باشیم؛ كه انسان آن مطالب را كه مىخواند، تنش مىلرزد. امیرالمؤمنینى كه زهدش در زندگى و دنیا مَثَل سایر است و مسلمان و غیرمسلمان آن را مىدانند، دربارهى پیامبر مىگوید: «قد حقّر الدّنیا و صغّرها و اهون بها و هوّنها»(۱)؛ دنیا را تحقیر كرد - یعنى همین لذایذ و بهرهمندیها و برخورداریهاى دنیا را كوچك كرد - به آنها توهین كرد و سبكشان نمود.
در قُبا براى پیامبر آب آوردند و چیزى هم مثل عسل قاطى آن كردند. پیامبر فرمود: من این را حرام نمىكنم، اما نمىخورم. این دو، دو چیز است؛ یا آب یا عسل. آن را از ما نخواستهاند. اگر از من و شما بخواهند، پدرمان درآمده است! مگر ما مىتوانیم آنطور زندگى بكنیم؟ پیداست كه آن نفس قدسى ملكوتى، یك چیز دیگر است.
امیرالمؤمنین در همین جمله مىفرماید كه خداى متعال به پیامبر فهماند كه اگر من دنیا را به اختیار از تو مىگیرم، براى این است كه چیز شیرینترى به تو بدهم. آن چیز شیرینتر را اولیاى خدا مىدیدند. من و شما آن را حس نمىكنیم؛ اما در آن راه باید برویم، در آن راه باید قدم برداریم، كمتر خرج كنیم، كمتر بذل و بخشش بیجا كنیم، كمتر به زندگى شخصى خودمان بپردازیم.
من و شما همان طلبه یا معلم پیش از انقلابیم. یكى از شماها معلم بود، یكى دانشجو بود، یكى طلبه بود، یكى منبرى بود، همهمان اینطور بودیم؛ اما حالا مثل عروسى اشراف عروسى بگیریم، مثل خانهى اشراف خانه درست كنیم، مثل حركت اشراف در خیابانها حركت كنیم! اشراف مگر چگونه بودند؟ چون آنها فقط ریششان تراشیده بود، ولى ما ریشمان را گذاشتهایم، همین كافى است؟! نه، ما هم مترفین مىشویم. واللَّه در جامعهى اسلامى هم ممكن است مترف به وجود بیاید. از آیهى شریفهى «واذا اردنا ان نهلك قریة امرنا مترفیها ففسقوا فیها» بترسیم. تُرف، فسق هم دنبال خودش مىآورد. ۱۳۷۰/۰۵/۲۳
ارسال دیدگاه