/یادداشت به بهانه روز جانباز/

سکوت منعکس از سال های دور خروش

خبرگزاری پانا: وارد خانه که می شوی اولین چیزی که به چشم می خورد دیوار های نم زده و بی رنگ و رویی است که به رویت دهن کجی می کنند؛ پله های بلند و قدیمی آن هم در خانه ای اجاره ای در جنوب شهر ..

کد مطلب: ۹۴۹۶۵
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، خانه ای خالی، فرشی پوسیده و مندرس و تختی خالی در گوشه اتاق؛ و در گوشه ای دیگر قاب عکسی با لبخندی خاک خورده و نگاهی معصوم که بر دل چنگ می زند.


همسرت هم شبیه توست، صبور و دوست داشتنی؛ شیرزنی مهربان که تلخی ها و ناجوانمردی های روزگار وجودش را در هم شکسته و چین و چروک های پیشانی اش گواه لحظه های سختی ست که بر او گذشته است. او که خروش طوفان برپاشده در چشمانش، حسرتی است خلاصه شده در سرفه های گاه و بی گاه شبانه ات...سرفه هایی که هر نفس درد بود و هر ثانیه زهر...


حال سال هاست که رفته ای و چیزی از تو نمانده جز تختی خالی و خانه ای که هر روز از صدای سکوت نبودنت پر می شود؛ هیچ صدایی نیست، نه سرفه ای، نه خس خس گلویی و نه حتی آواز حباب های کپسول اکسیژنی که زندگی بخش تو بود.


بغض روی ثانیه هایم راه می رود... درک می کنم ... درک می کنم، وقتی که تمامی بزرگی و غرور و جوانمردی ات در میان پارچه ای سفید پیچیده و در دل خاک جمع می شود. من مفهوم بی عدالتی دنیا را درک می کنم ... درک می کنم جای خالی دست هایت را به روی شانه هایی که سال هاست انتظار با تو بودن را می کشند.


سال هاست که رفته ای و باد به خاکریزهای جوانمردی ات چنگ می زند تا مسیر چشمانت را با دست نشان دهد....اما چه اندک اند رهگذرانی که به خانه تنهایی ات سری بزنند. از تو گفتن آسان نیست هر چند گفتنی های بسیاری از تو گفته شده...عده ای لاف برادری ات را می زنند و بعضی هم کباده هم رزمی ات را می کشند....اما تو کجا و آن ها کجا...تو سال ها بود که بر تختی کهنه با مرگ هم بستر می شدی و آنان...


هوا کم کم تاریک می شود و عقربه های ساعت گذر زمان را به من گوشزد می کنند. وقت رفتن، خوب همه جا را نگاه می کنم. رد پایت که در خیابان های شلوغ شهر محو شده و نام سرخت که بر دیوارها نگهبان شرف و حیثیت و ناموس کوچه هاست...


دلم می خواهد شاد باشم...خوشبین باشم....اما شادی را پیکر بی جان و ترکش خورده ای که محکوم به ناتوانی است، به اسارت کشیده است....نمی شود..نمی شود وسعت فداکاری هایت را در میان واژه ها جای داد ...اما مردم این کوچه، این خیابان و این تاریخ می دانند ..هر چند هم که باور هایشان در کنج وجودشان لگد مال شود، اما باز هم می دانند که هویتشان را مدیون اندیشه والای تواند...


یادداشت از لیلا قدرتی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار