/نگاهی به فیلم سینمایی ˝حوض نقاشی˝/

پلشتی زندگی و دنیای زیبای حوض نقاشی

خبرگزاری پانا: ˝حوض نقاشی˝ آخرین ساخته مازیار میری است که با کنار هم نشاندن ضرب‌آهنگ شاد و غمگین، لطایف الحیل مصور و کلام صمیمی، نزدیک، ساده و مؤثر، به پای حوض نقاشی، اشک را با لبخند از مخاطب می‌گیرد.

کد مطلب: ۷۸۰۸۴
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، در نگاهی کارشناسی به ساخته مازیار میری، با مجموعه‌ای از عناصر و تمهیدات زیبایی شناسانه سینمایی روبرو هستیم که با کارگردانی و ریتمی معلوم به یک فیلم مقبول تبدیل شده و البته دارای نقاط ضعفی نیز هست که به تفکیک بیان می‌شود.

از محاسن این فیلم که به محض شروع شاهد آن هستیم، معرفی کامل و خوبی از دو کاراکتر اصلی (شهاب حسینی و نگار جواهریان) و قصه پیش رو دارد که به خوبی در یک دقیقه طلایی مطرح و باعث جذب تماشاگر می‌شود.

جلوتر هم، عالم جذاب این دو نقش اصلی که بیشتر از مضمون و محتوا، با دیالوگ‌ها و شخصیت پردازی، رنگ و لعاب گرفته مخاطب را به دنبال فیلم می‌کشاند که اگر چه در مورد بازی‌ها شاهد ابداعی خلاقانه هستیم اما به نظر می‌رسد آنچه در مورد کاراکتر دو معلول مطلوب است به طور کامل در نیامده؛ مِنهای بیان خوب هر دو، جواهریان از همان ابتدا، تیپی را بازی می‌کند که در تئاتر و سینما، کلیشه شده اما حسینی بهتر هنرنمایی کرده و با جزئیاتی در حرکات بدن (مثل حالت انگشتان پا، راه رفتن و نگاه‌ها) نسبتاً بهتر از ایفای نقش برآمده است.

فیلمنامه مؤلف بوده و به صورتی خوب در هر سکانس حتی اگر کوتاه و در حد دوسه دقیقه باشد حرفی دارد و قصه را پیش می‌برد؛ این در مورد دیالوگ‌ها هم صدق می‌کند؛ گفته‌ها بار معنایی دارند، اطلاعات می‌دهند و مهم هستند؛ حتی از زبان کودکان. همچنین در مورد نماهای جذاب باید گفت که تکراری به چشم نمی‌خورد و قاب‌های مستقل از کلیت فیلم هر کدام واقعاً یک تصویر کامل بوده و گویای بار معنائیست.

عناصر زیبایی شناسی در این فیلم درست به کار گرفته شده؛ پلشتی زندگی که آدم‌های سالم را هم درگیر می‌کند، به کاراکترهای قصه نیز رحم نمی‌کند. کاراکترهایی شاد و غمگین؛ شاد از معلول بودن و غمگین از عادی بودن... طرز نگاهی هرچند استثنائی ولی انسانی و لطیف. کُمیکی ویژه که گذر زمان فیلم را تسهیل کرده؛ مثل لحظه‌ای که جواهریان غذای گربه را فوت می‌کند تا حیوان نسوزد یا در دیالوگش که می‌گوید "هرهفته فردا میومدی، چرا این هفته امروز اومدی؟" یا شهاب حسینی که می‌گوید " ببخشید که بابات شدم سهیل"

مرده‌ای در این گور نیست ولی ما گریه می‌کنیم. با زن و مرد بیچاره قصه همذات پنداری کرده و برایشان غصه می‌خوریم. هنر فیلم است که مخاطب را وادار به این سؤال کند که " واقعاً چه خواهد شد؟ " هر فیلم تخیلی "جنگ ستارگان" نمی‌شود ولی به هر حال تخیل، تخیل است و سینما، سینما... حوض نقاشی آدم را به وجد می‌آورد با اینکه می‌دانیم چنین ماجرایی محال یا نهایتاً بسیار نادر است!

صرف نظر از وجوه مثبت دیگر مثل تصویربرداری خوب، بازی‌های موثر حتی در نقش‌های کوتاهی چون خانم ناظم و همسرش، فضاسازی رئال و قابل درک فیلم، نقد اجتماعی، سیاسی و اقتصادی سازنده‌ که در چند نمونه هر چند در حاشیه و خام اما موزون با ماجرا پرداخته شده، استفاده شاهکار از محدودیت سینمای ایران (ممیزی) و دیگر امتیازات این فیلم، آنچه بیشتر از همه قابل بحث و چالش است، سوژه و محتوای حوض نقاشی است.

داستان که در کل یک گره است، بنیانی تقریباً محال دارد. این دو معلول یا صاحب بلوغی در خور کشمکش قصه هستند یا خیر؛ اگر چنان بلوغی داشته‌اند که با هم آشنا شده، ازدواج کنند، بچه دار شوند و این طفل را به نوجوانی برسانند (چنانچه قصه از این نقطه آغاز می‌شود) مسائلی که در فیلم دارند کوچکتر از آن است که مانعشان شود و اگر چنین بلوغی ندارند که این مسائل را حل و فصل کنند، چگونه به این نقطه (آغاز قصه) رسیده‌اند؟!

این موضوع بیشتر می‌تواند درمورد زوجی باشد که مثلاً در اتفاقی به این روز دچار شده‌اند؛ البته آنهم باورپذیر نیست. انتقاد دیگر اینکه افراد (به عنوان مثال، خواهر مرد) که امروز از مشکلات عدیده زوج معلول ناراحتند وقتی این دو بنده خدا قصد ازدواج داشته‌اند کجا بوده‌اند؟ احتمالاً نویسنده آنها را به دنیایی دیگر فرستاده بوده تا بتواند دغدغه‌ای برای قصه‌اش و قصه‌ای برای فیلمنامه‌اش بنا کند!

سهیل که بازی فوق‌العاده‌ای از او می‌بینیم به لحاظ شخصیت پردازی فیلمنامه ناقص شکل گرفته؛ این بچه دقیقاً از لحاظ روانی نقش والدین پدر و مادرش را ایفا می‌کند یعنی از دیدگاه روانشناسی شخصیتی در سطحی است که می‌تواند آنها را ساپورت روانی کند اما به یکباره شاهد اُفتی شدید در پذیرش او و عکس‌العمل وی به جریان قصه‌ایم و خودش مانع اصلی ماجرا می‌شود که توجیه منطقی ندارد.

انتقادی دیگر به سلسله پیشامدهای فیلم است به عنوان مثال همین کاراکتر سهیل از جایی در قصه از دست می‌رود، فراموش می‌شود و دوباره در جایی دیگر پیدایش می‌شود. در حالی که خودش بزرگترین مشکل زوج داستان بوده؛ یا همسر خانم ناظم که ابتدا فکر می‌کنیم از حضور دائم سهیل در خانه، دمغ است اما قرار است جلوتر انتقادی ویژه به وضعیت امنیت شغلی جامعه داشته باشد...

ضمن اینگونه انتقادات اساسی که به فیلمنامه معطوف است، باید امتیاز کلی کارگردانی را نادیده نگرفت. تلاشی که همه این نقاط ضعف را محکوم غلبه هنری خود کرده، پوشش داده و باعث شده حوض نقاشی در قالب یک فیلم سینمایی خوشایند جلوه کند. ح حسینی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار