'اصلح شناس' اصلح کیست؟
خبرگزاری پانا: فصل انتخابات که می شود، گفتنی ها زیاد می شوند از بس که مواضع عجیب و حرفهای غریب می شنوی و از بس که راست و دروغ و دوغ و دوشاب قاطی می شوند و مع الاسف کسی هم نیست که یقه ناراستان را بگیرد و جلوی معرکه گیری هنرپیشگان سیاسی را سد کند.
به گزارش پانا، این نوشته می افزاید؛ یکی عاشق لباسهای محلی اقوام مختلف میشود و با لباس آنها ژست و عکس می گیرد، یکی حس فرماندهی اش گل می کند و عرصه انتخابات را میدان جنگ میبیند و اسم رمز یا ابالفضل می گوید، و آن دیگری که خودش اصلا پرونده سازی بلد نیست! آرزو می کند که ای کاش مردم بتوانند در فضایی خالی از پرونده سازان نفس بکشند! خب راستش ما را با این جماعت سیاسی کاری نیست. از قدیم هم در باب سیاست حرفهای بدی می زدند و نسب و سبب سیاست را زیر سوال می بردند!
روی سخن من در این نوشته باز هم با علمای ربانی و مرزبانان اقلیم توحید و حماسه های جاودان تشیع است، و بهانه سخنم جلسه یکشنبه یکی از احزاب سیاسی است که در آن یکی از علمای بزرگ، نامزد اصلح را معرفی فرموده اند. در این زمینه در دو سطح تئوری و تجربی، فرآیند انتخاب نامزد اصلح توسط علما عظام را مورد بررسی قرار می دهم.
الف) در سطح نظر:
واقعیت این است که انتخاب رییس جمهور از انتخاب نامزدهای مجلس خبرگان جداست. این خود علما و روحانیت معظم بوده اند که همیشه اصل تقلید را برای ما توضیح داده اند و فرموده اند که تقلید جاهل از عالم عین عقل و عین علم است- که سخن درست و حقی نیز هست. وقتی عرصه انتخاب خبرگان و مجتهدان زمان شناس است، لاجرم باید سراغ اهل علم و بزرگان فقه و حدیث رفت و از آنان پرسید که شما فقها و بزرگان، چه کسانی را صالح تر برای ورود به این مجمع عالی و مجلس محترم می دانید. اما وقتی میدان، میدان انتخاب عالی ترین مقام اجرایی کشور است که متکفل امر سیاست خارجی، اقتصاد، فرهنگ، جامعه و هزاران موضوع خرد و کلان دیگر است، منطق رجوع به عالمان دینی و مراجع برای انتخاب اصلح چیست؟ در واقع بر اساس چه معیاری این بزرگان در این حوزه باید تقلید شوند؟ آیا فقیهی که سالها فقه و اصول درس داده و یا مدرس فلسفه و عرفان و منطق و کلام بوده است و عمر شریف خود را صرف توغل در معارف اسلامی نموده است، برای انتخاب عالی ترین مقام "اجرایی" کشور "اصلح" است؟ ممکن است گفته شود که این بزرگان نیز به قدر شناختشان از جامعه و حکومت و سیاست و اوضاع جهان شناختی دارند،- که البته
دارند- اما آیا این حد از شناخت آنان را به "صالح ترین" افراد برای معرفی نامزد اصلح ریاست جمهوری تبدیل میکند؟ عالم بزرگواری که در جلسه روز یکشنبه سخنرانی فرموده اند در بخشی از بیاناتشان فرموده اند: "البته اگر کسی فرد دیگری را بهتر از خودش میداند و اصلح میداند، اگر کاندیدا شود خیانت کرده است ولو اینکه همه مردم از او بخواهند کاندیدا شود." این سخن حق و حکیمانه و صحیحی است. اینک سوال این است که این حکم در مورد اصلح شناسان چگونه است؟ آیا اگر کسی فرد دیگری را در انتخاب اصلح، اصلح از خود بداند و باز با این وجود اصرار بر معرفی اصلح از جانب خود داشته باشد، حکمش چیست؟ ولو اینکه همه مردم از او بخواهند نامزد اصلح را معرفی کند؟ پرسش من این است که در انتخاب فردی که متکفل اصلی اوضاع اقتصادی ۷۰ میلیون نفر انسان خواهد بود، اقتصاددانان صالح ترند یا فقیهان و فیلسوفان؟ آیا در انتخاب فردی که مرد اول سیاست خارجی ایران خواهد بود، دیپلماتها و مردان میدان دیده سیاست خارجی ارجحند یا مدرسان اصول و متکلمین؟ منطق اصل تقلید که همیشه از سوی بزرگان و مراجع دینی به ما آموخته شده حکم میکند که در تشخیص اصلح برای مسند ریاست جمهوری، باید به
سراغ اقتصاددانان، جامعه شناسان، سیاست مردان و کارشناسان خبره حکومت داری رفت و از آنان پرسید که چه کسی مرد این میدان است. به گمانم، این استدلال خط کاملا روشن و بینی دارد. اصل قرانی "و لا تقف ما لیس لک به علم" نیز موید همین معنا است که بزرگان تسلیم تقاضاها و درخواستهای عوامانه نشوند و امر خطیر معرفی نامزد اصلح برای مسند عالی ترین مقام اجرایی کشور را به افراد واجد صلاحیت واگذار نمایند.
ب) در سطح عمل:
واقعیت این است که سوابق گذشته معرفی نامزدهای اصلح از سوی علما و روحانیت، سوابق موفق و روشنی نبوده است. بخاطر بیاوریم که همین عالم بزرگوار که در جلسه روز یکشنبه نامزد اصلح را معرفی فرمودند، و آقا زاده مکرم ایشان نیز در تکریم و تایید او مصاحبه ای داشتند، هم در انتخابات چهار سال پیش و هم در انتخابات هشت سال پیش از نامزدی حمایت کرده و در دفاع از او پای همه مقدسات از خدا و قران و امام زمان (عج) و نذورات مردم و خون سید الشهدا (ع ) را به میان آوردند، که چندی قبل خطر یاران نزدیک او را مهم ترین خطر برای اسلام از آغاز تاکنون دانستند و در جلسه چندی قبل دانشگاه شریف نیز دانشجویان را از رای دادن به فردی مانند او که بجای اسلام دایم دم از ایران می زند نهی فرمودند. برای هرکس که میخواهد نظر ایشان را حجت شرعی رای خویش بسازد، منطقا این سوال مطرح است که چرا نامزد اصلح قبلی شما از کنارش بزرگترین خطر برای اسلام از آغاز تاکنون متولد شد؟ کجای کار می لنگیده است؟ آیا این مساله نباید به همه ما توجه دهد که انتخاب اصلح برای ریاست جمهوری مستلزم مهارتها و دانش هایی است که لزوما در ما جمع نیست؟ تازه توجه کنید که هنوز موعد ثبت نام از
نامزدها فرا نرسیده است و بنا بر قاعده احتیاط که مشی همیشگی عالمان مهذب و اخلاقی ما بوده است، تشخیص صالح ترین، زمانی میسر است که همه نامزدها معرفی شده و پرونده آنها برای فرد اصلح شناس روشن گردیده باشد. در شرایطی که هنوز همه نامزدها مشخص نشده اند و هر روز دو نفر علم نامزدی را بلند می کنند، چگونه صالح ترین فرد برای این بزرگان احراز می گردند، والله اعلم.
بهرحال نقد من متوجه سنتها و قواعد بعضا نادرستی است که به شکل تاریخی بنا نهاده ایم و اینک آرام آرام مشخص میشود که چندان حکمتی بر آنها مترتب نیست. بهترین و صالح ترین افراد برای انتخاب نامزدهای اصلح ریاست جمهوری، لایق ترین و عالم ترین دانشمندان اقتصاد، سیاست و مدیریت از یکسو و مجرب ترین و باسابقه ترین افراد در امر حکومت داری هستند. ای کاش پیشنهاد مذکور در مجلس رای می آورد و هر نامزدی مجبور می شد از ۵۰ نفر متخصص و کارشناس ارشد و باسابقه کشور تاییدیه بیاورد تا معلوم شود کدامیک از آنان شایسته و لایق قرار گرفتن در معرض رای و نظر مردم هستند. هنوز هم دیر نشده است. من از همه دانشمندان و " استادان تمام" رشته های اقتصاد، علوم سیاسی، مدیریت و جامعه شناسی و نیز همه مدیران با سابقه و مجرب کشور که تجربه تلخ و شیرین ایام حکومت را داشته اند، دعوت میکنم در امر معرفی نامزد اصلح فعالانه مشارکت نمایند. به گمانم همه مومنان صادق و همه دلسوران عاقل کشور، رای و نظر آنان را قابل احتجاج عندالله می دانند و می توانند با دریافت نظر آنان با آرامش و توکل بر خدا رای خود را در صندوق ها بیندازند.
منبع: خبرآنلاین
ارسال دیدگاه