/گزارش پانا از طرح یک روز برای فردا/
امروز همان فردایست که دیروز نگرانش بودیم + تصاویر
خبرگزاری پانا: طرح ˝یکروز برای فردا ˝عنوان برنامه ای بود که امروز در یکی از مدارس دخترانه شاهد ارومیه برگزار شد که هدف از اجرای آن اداره یکروزه مدرسه توسط خود دانش آموزان به منظور آموزش و تمرین مسئولیت پذیری برای آتیه بود.
بی شک مسئولیت و مسئولیت پذیری، در برابر حقوق معنی و مفهوم پیدا می کند. فرد با شناخت و آگاهی از حقوق فردی و اجتماعی خود می تواند در برابر مسئولیت های خود در برابر جامعه و جامعه در برابر خود، مسئولیت پذیر، پاسخ گو و پیش بینی پذیر باشد.
هر اندازه میزان مسئولیت پذیری، پاسخ گویی و پیش بینی پذیری افراد در یک جامعه بیشتر باشد، آن جامعه موفق تر و سربلندتر خواهد بود. همین مسئله موفقیت های آتی فرد و جامعه را در بلند مدت تضمین می کند و دانش آموزان به عنوان آینده سازان کشور باید از هم اکنون با این مقوله آشنا شوند.
آنچه در پی می آید گزارش خبرنگار خبرگزاری پانا از اجرای برنامه " یکروز برای فردا" از دبیرستان دخترانه شاهد نور الزهرا(س) ارومیه است که توجه شما خواننده گرامی را بدان جلب می نماییم.
ظهر یکروز بهاری در فروردین ۹۲ مدیر دانش آموزی استان خواست تا برای تهیه گزارش از طرحی با عنوان یکروز برای فردا به مدرسه نور الزاهرا(س) ارومیه عازم شوم.
قلم و کاغذ و دوربین را آماده و به طرف مدرسه حرکت کردم. در حین راه با توجه به اطلاعاتی که از طرح در حال اجرا در این مدرسه گرفته بودم و چون می دانستم این مدرسه امروز توسط خود دانش آموزان اداره خواهد شد،سوالاتی را برای تهیه گزارشم آماده کردم.
از درب ورودی مدرسه که وارد حیاط شدم ۲ نفر از دانش آموزان بمنظور راهنمایی به طرفم آمدند و پرسیدند که آیا از اولیا هستید؟ جواب دادم خیر از طرف خبرگزای پانا برای تهیه گزارش آمده ام.
دوان دوان و فریاد کشان جوری از من فاصله گرفتند و به طرف سالن مدرسه رفتند که گویی می خواهند خبر ورود آقای وزیر...!؟ را بدهند.
در حیاط مدرسه پرسان پرسان به طرف اتاق مدیر مدرسه یا همان دفتر خودمان در حال حرکت بودم که شنیدم دانش آموزان باهم پچ پچ می کنند که خبرنگاره ها! برای تهیه گزارش اومده.
اگر سن و سالش نشان نمی داد؛ چیزی از مدیر و معاون کم نداشت
در محوطه حیاط مدرسه و سالن ها شور و شوق خاصی حاکم بود، وارد یکی از سالن ها شدم و از یکی از بچه ها سراغ دفتر را گرفتم. گفت: سلام من معاون مدرسه هستم خواهش می کنم بفرمائید از این طرف، شما را به سمت دفتر مدیریت راهنمایی می کنم.
جالب بود! طرز برخورد دانش آموزان یا همان معاون؛ به گونه ای بود که اگر سن و سال و لباس هایش نشان نمی داد، چیزی از یک معاون مدرسه کم نداشت.
از بنده خواست در دفتر مدرسه منتظر خانم مدیر( واقعی) باشم.
وارد دفتر شدم، جمع معلمان و مدیر مدرسه که مشغول گپ و گفت با هم بودند جمع بود. خانم معاون معرفی را شروع کرد: مهسا درویشی مدیر مدرسه، فائزه مظفری که بنده باشم معاون مدرسه، ساحل اسمائیلی اقدم معلم زبان انگلیسی و... تا اینکه نوبت به من رسید.
روی صندلی کنار میز مدیر نشستم و درباره علت حضورم توضیح مختصری دادم و از خانم مدیر خواستم تا درارتباط با طرحی که امروز در مدرسه آنها برگزار می شود بیشتر صحبت کند!
خانم درویشی دانش آموز کلاس سوم انسانی یا همان مدیر امروز خودمان با لحنی جالب گفت: مسئولیت پذیری!؟
همچنان منتظر ادامه حرف های خانم مدیر بودم اما گویی جواب قاطع ایشان در پاسخ سوالم فقط یک کلمه بود. مسئولیت پذیری!؟
خواستم سکوتی که چند ثانیه پس از جواب خانم مدیر حاکم بود را بشکنم که ناگهان معلم فارسی که دانش آموز کلاس سوم انسانی بود با شیطنت دوران دانش آموزی که نمونه های آن در خودم هم کم نبود،گفت:خانم مدیر! لطفا در این باره بیشتر توضیح بدهید؟!
خنده بازار در دفتر مدرسه!
همین جمله کافی بود تا خنده بازاری در دفتر شروع شود، گفت و گوهای چند نفره معلمان در مورد مسئولیت پذیری غوغایی در دفتر مدرسه به راه انداخته بود، مثل غوغای زمان حضور غیاب کلاس درس هندسه در دوران محصلی خودم! یادش بخیر.
سروصدا ها همچنان ادامه داشت تا اینکه یکدفعه درباز شد. خانم سرایدار بود با چای و شیرینی، او که شروع کرد به پذیرایی داغ و شیرین خودش من هم از فرصت استفاده کردم و سوالم را از خانم مدیر مجدد تکرار کردم؟ و اینبار جواب اینگونه بود: مسئولیت پذیری، وظیفه شناسی، خودباوری، اعتماد به نفس، روانشناسی، ایجاد ارتباط موثر، آموزش رفتارهای اجتماعی و جمعی و خیلی چیزهای دیگر که امروز با دوستان دانش آموزم مشغول تمرین آنها هستیم.
خانم درویشی ادامه داد: حدود ۴۰ تا ۵۰ نفر از دانش آموزان از کلاس اولی تا چهارمی در طرح امروز مشارکت دارند و اعتقاد داشت که همگی آنها از معلم، معاون، مشاور، معاون و سرایدار گرفته تا خود دانش آموزان با مشارکت بی نظیر خود از عهده مسئولیتی که امروز بر دوش داشتند بخوبی برآمده اند.
دشوار ترین مسئولیت در مدرسه!؟
پرسیدم ،بنظر شما در برنامه امروز دشوار ترین مسئولیت در بین وظایفی که بر عهده داشتید،برای چه کسی بود؟ که ناگهان خانم معاون بلند شد و ایستاد و بی هیچ مقدمه ای گفت: صد درصد من.
و باز همین جمله کافی بود تا دوباره فضای دفتر متشنج شود. معلم ریاضی می گفت من، معلم فارسی می گفت: نخیرم من، صبر کنید! صبر کنید! خودتونم می دونید که کار تدریس زبان انگلیسی واقعا سخته! آقا بنویسید معلم زبان.
اظهار نظرها درباره سخت ترین وظیفه در یک مدرسه همچنان ادامه داشت که یکدفعه خانم سرایدار که بعدا فهمیدم خودش داوطلب این مسئولیت شده، گفت:لطفا همگی ساکت! پرسید: از صبح تا حالا چند تا چای خوردید؟ سالن مدرسه رو دیدی؟ حیاط چی؟ سالن ورزشی تمیز بود؟ و گفت و گفت تا اینکه به سمت من برگشت و گفت: با تمام احترام به همه دوستانم بنظر من سخت ترین کار در هر مدرسه به عهده ۲ نفره یکی که خودمم و دیگری معاون مدرسه.
سریع از فرصت استفاده کردم و گفتم: درسته کار همه شما در وظیفه ای که امروز عهده دار شدید سخته اما جواب دسته جمعی و البته منصفانه ای به سوالم بدهید؟
بگو مگو های همراه با شوخی و شیطنت شروع شد و در آخر نظر خانم سرایدار با اکثریت آرا تصویب شد.
بعد از پایان رای گیری، اجازه خواستم از دفتر عکس بگیرم به همین دلیل درخواست کردم تا فضای دفتر را همانطور که هست، نگه دارند. پذیرایی با چای و شیرینی، گفت و گو با همدیگر و... .
۲۵ درصد افزایش حقوق کارمندان !؟
مشغول عکس برداری بودم که سوال یکی از معلمان در فضای کاملا جدی دفتر به نظرم خیلی جالب آمد. خانم مدیر ۲۵درصد افزایش حقوق چی شد؟ مصوب شد؟ این ماه واریز می شه؟و...
در بین سوال و جواب ها، باز خانم معاون بلند شد و نیم نگاهی به ساعت کرد و با جدیت گفت: خانم ها زنگ خورده، بچه ها رفتن کلاس، بحث حقوق باشه برا بزرگترها!
حالا که با مدیر و معاون تنها بودیم از خانم معاون درباره وظایفی که امروز بر عهده داشت پرسیدم که خانم مظفری گفت: برگزاری مراسم صبحگاه، حضور غیاب و هماهنگی با اتاق فن آوری، ارتباط با اولیاء، حفظ آرامش در فضای مدرسه، جواب دهی به تلفن ها، ارتباط با دانش آموزان، و مشاوران و مربیان مدرسه و خیلی دیگر از مسئولیت ها که امروز تقریبا همشون را انجام دادم، اما واقعا هم جسمی و هم روانی خسته شدم.
در همین صحبت ها بودیم که خانم سرایدار وارد دفتر شد و گفت: خانم مدیر منتظر شما هستند لطفا تشریف بیاورید. خانم درویشی و مظفری مدیر و معاون دانش آموز، البته کاملا جدی، من را تا اتاق خانم مدیر همراهی کردند و بعد از کلی تقدیر و تشکر خداحافظی کردن و به دفتر خودشون رفتند.
مسئولیت پذیری و اعتماد به نفس دانش آموزان عالی بود
خانم شهناز رضایی مدیر دبیرستان دخترانه شاهد نور الزهرا(س) بعد از سلام و احوال پرسی علت تاخیر خود راحضور در مراسم تفسیر قرآن عنوان کرد و گفت: با توجه به اینکه امروز مدرسه توسط دانش آموزان اداره می شد مدیریت دبیرستان از فرصت بدست آمده استفاده کرد و با دعوت از کارشناسان قرآنی مراسم تفسیر قرآن برای همکاران مدرسه برگزار کرد.
از خانم درویشی درباره اهداف برنامه " یکروز برای فردا" پرسیدم که ایشان با بیان اینکه مسئولیت پذیری دانش آموزان امروز عالی بود گفت:اصلی ترین هدف از اجرای برنامه امروز تمرین مسئولیت پذیری بود.
وی افزایش اعتماد به نفس، حس مشارکت و خودباوری و آموزش مدیریت را از دیگر اهداف برنامه برشمرد و گفت: به دانش آموزان خودم افتخار می کنم، امروز آنها گل کاشتند.
خانم مدیر با اشاره به اینکه دانش آموزان امروز مدیران و مربیان جوان آینده خواهند بود، ادامه داد: برای سومین بار است که دبیرستان ما شاهد اجرای برنامه اداره مدرسه توسط دانش آموزان است که طبق گفته معاونان، دبیران، اولیای دانش آموزان و... برنامه امروز موفق تر از برنامه های قبلی است.
خانم رضایی که جواب سوالات بنده را با صبر و حوصله خاصی پاسخ می دهند ادامه داد: نسل آینده کشور ما، جوانانی توانمند هستند که در صورت فراهم شدن بستر ها و زیر ساخت های لازم با نمرات عالی از عهده وظایفشان بر خواهند آمد.
خانم مدیر با تقدیر و تشکر از سازمان دانش آموزی و خبرگزاری پانا،گفت: امروز مهم ترین و حساس ترین محیطی که باید توجه ویژه ای نسبت به آن داشته باشیم، محیط مدارس و فضای آموزش و پرورش است چراکه دانش آموزان امروز، مدیران و مسئولان و آینده سازان کشور خواهند بود.
پس از پایان گفت و گو با خانم مدیر از ایشان اجازه خواستم تا از فضای کلاس ها و محوطه مدرسه عکس برداری کنم که ایشان با گشاده رویی درخواست من را پذیرفت و خانم معاون را با بنده همراه کرد تا ضمن عکس برداری از حواشی این برنامه نیز بازدید داشته باشم.
پس از عکس برداری و خداحافظی با مدیران و معلمان امروز و فردا؛ مدرسه با حالتی که هنوز هم وصف ناپذیر است ترک کردم.
راستی امروز سالروز شهادت امیر سپهبد علی صیاد شیرازی و سید مرتضی آوینی است.
راستی در باغ شهادت همچنان باز، باز است.
راستی ...
گزارش و عکس از میثم صفری سرا
ارسال دیدگاه