/به مناسبت سالروز تولد کیمیای سینمای ایران/

آغازی با خط قرمز و پایانی با کاغذ بی خط/ماندگار شدن خانه‌ای با حضور سبز شکیبایی

خبرگزاری پانا: خسرو شکیبایی هفتم فروردین ۱۳۲۳ در یکی از محله های قدیمی مولوی دیده به جهان گشود و در نوجوانی مشاغلی چون کولرسازی و خیاطی را تجربه کرد؛ وی علاقه بسیار به بازیگری و هنر نمایش داشت و سرانجام در نوزده سالگی به روی صحنه رفت.

کد مطلب: ۶۷۷۹۴
لینک کوتاه کپی شد
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، علاقه خسرو شکیبایی به تئاتر و سینما به سال های نیمه دوم دهه ۱۳۳۰باز می گردد. در نمایش های مدرسه ای بازی می کرد و در عین حال به کشتی کج علاقه مند بود. در چند مسابقه آماتوری و حرفه ای حریف طلبید و پیروز شده بود و او را به دلیل استخوان بندی چهره اش «ریکی والدی» ایران خطاب می کردند.
ش کیبایی در سال ۱۳۴۳ به عضویت در گروه توسکا در آمد و در نمایش پنجه عدالت به ایفای نقش پرداخت. سال ۱۳۴۷ آغاز فعالیت او در عرصه گویندگی فیلم زیر نظر هوشنگ کاظمی در استودیو شهاب و دوبله فیلم های کم اهمیت هندی در نقش های دوم و سوم است.
او در این عرصه تا سال ۱۳۴۹ فعال بود.بازی در نمایش های صحنه ای و تلویزیونی مثل اجرای نمایش های زیرگذر لوطی صالح(هادی اسلامی۱۳۴۸)و سنگ و سرنا(بهزاد فراهانی ۱۳۵۱)از فعالیت های دیگر شکیبایی در این دوره است.در سال ۱۳۵۳ در مجموعه های تلویزیونی سمک عیارو لحظه و فیلم کوتاه کتیبه به ایفای نقش پرداخت و از سال ۱۳۵۸ به طور جدی تر در صحنه تئاتر حاضر شدکه حاصل آن نمایش های صیادان، با خشم به یاد آر،بازرس، همه پسران من و بیا تا گل برافشانیم.
سال ۱۳۶۱ موقع ایفای نقش در نمایش شب بیست و یکم مسعود کیمیایی او را انتخاب کرد تا در فیلم خط قرمز بازی کند. پس از ایفای نقش کم اهمیتی در فیلم دادشاه نخستین نقش نیمه بلند خود را در در فیلم صاعقه ضیاالدین دری بازی کرد.
فیلم های سینمایی شکیبایی تا سال ۱۳۶۸ هیچ یک اعتباری برای او به ارمغان نیاورد.ضعف فیلمنامه و کارگردانی دلایلی بود که مانع بروز استعدادهای شکیبایی شد.
شکیبایی در سال ۱۳۶۶ در مجموعه نمایشی مدرس به نقش سید حسن مدرس بازی کرد.بسیاری از بینندگان این نمایش و منتقدان از بازی روان شکیبایی شگفت زده شدند و تسلط خیره کننده او را در صحنه طولانی تک نفری و ایراد کردن سخن رانی مدرس در مجلس شورای ملی ستودند.آنچه در این فصل جلوه خیره کننده ای دارد به جز ایفای فوق العاده نقش استفاده از صدای خود او و صدابرداری سر صحنه بود.چرا که تا فیلم شکار ساخته مجید جوانمرد در سال ۱۳۶۶ منوچهر اسماعیلی به جای شکیبایی حرف می زد.
ایفای نقش در فیلم هامون داریوش مهرجویی(۱۳۶۸)شهرت و اعتبار زیادی برای شکیبایی به همراه آورد و در هشتمین جشنواره فیلم فجر جایزه بهترین بازیگر نقش نخست به او تعلق گرفت.

ایفای نقش حمید هامون کار دشواری بود. سراسر فیلم در ذهن شخصیت اصلی آن می گذرد، آغاز، میان و پایان ماجرا مثل کابوس یا آنچه در ضمیر ناهوشیار می گذرد در هم تنیده و ددارای حرکتی دایره وار است و آنچه در ادبیات و سینما «لحظه های دراماتیک» خوانده می شود نه در رویه بیرونی ماجراها و کش مکش های میان اشخاص، بلکه در لایه ها و تعارض های درونی شخصیت هامون نهفته است.
هامون نقطه عطفی در کارنامه بازیگری شکیبایی بود.او قبل از این فیلم ۲۷ سال فعالیت هنری داشت، در حدود ۶۰ نمایش نامه و ۹ فیلم سینمایی بازی کرده بود که هیچ کدام به اندازه نیمی از ایفای این نقش برای او شهرت و اعتبار نیاورد.شاید به همین دلیل نقشی که در هامون بازی کرد هیچ گاه از ذهن او نرفت.
شکیبایی در یک بار برای همیشه
شکیبایی همانقدر که نقش حمید هامون را ماهرانه ایفا کرد، در فیلم های بعدی اش به ندرت موفق شد خود را از زیر بار سنگین این نقش برهاند.بازی در فیلم های سارا، یک بار برای همیشه، خواهران غریب، کیمیا و دو مجموعه تلویزیونی روزی روزگاری و خانه سبز جز تکرار همان ویژگی های شخصیتی هامون چیز زیادی نداشت شکیبایی خودش به این مسئله معتقد نیست، او گفته است که از حیث ظاهری نمی تواند چیزی را در خودش عوض کند زیرا نگاهش همواره یکی است، صدایش همین جور است، شانه هایش همین اندازه است و نشستن و برخاستن خندیدن و گریه کردنش یه جور است و به همین دلیل بسیاری از نقش هایی که بازی کرده شبیه هم از کار درآمده اند به این دلیل ساده که بازیگران آن نقش ها یکی بوده اند.
اگر در فیلم هایی مثل هامون، سارا، پری و کاغذ بی خط کارگردان هایی مثل مهرجویی و تقوایی در سر صحنه به شکیبایی اعتماد به نفس می دادند او در بسیاری از فیلم هایش کارگردان توانمندی نداشت تا یاری دهنده اش باشد برای همین حد اعلای تلاش او این بود که نقش اش را روان و صمیمی ایفا کند.
شکیبایی در نمایی از کاغذ بی خط
آنچه همواره شکیبایی را از بلاتکلیفی در مقابل دوربین نجات داد توانایی خیره کننده اش در بداهه سازی نقش است.
وی همچنین برای بازی در فیلم «كیمیا» (۱۳۷۴، درویش) بار دیگر برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول از سیزدهمین جشنواره فیلم فجر شد.
خسرو شکیبایی با نقش آفرینی مقابل دوربین پوراحمد برای اتوبوس شب بار دیگر توانایی اش کنار کارگردان های بزرگ را به تماشاگر ثابت کرد.
وی در سال های آخر عمرش در دومین جشن منتقدان سینمایی، جایزه یكی از برترین بازیگران سی سال سینمای پس از انقلاب را روی صحنه از دستان محمدباقر قالیباف، محمد خزاعی و محمدرضا جعفری‌جلوه گرفت.
پدر کیمیای ایران در اوج ناباوری همگان ۲۸ تیرسال ۱۳۸۷ در سن ۶۴ سالگی دار فانی را وداع گفت و یاد حمید هامون و رضا صباحی برای همیشه در ذهن مخاطب سبز بماند مانند خانه ای که شکیبایی ساخته بود.
و همه نوشتند: خسرو برای زنده ماندن شیکبایی نکرد.....

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار