/یادداشت رامین جهان پور بر فیلم آرگو/
وقتی سیاست قاتی هنر میشود...
خبرگزاری پانا: فیلم آرگو اخیراً به عنوان بهترین فیلم جشنواره اسكار شناخته شد تا دولت آمریكا یك بار دیگر موضع خشم و دشمنی و كینه دیرینه اش را به ایرانی جماعت، نشان بدهد.
هر چند به لطف اوباما و همسرش این فیلم برنده جایزه شد، اما اگر از لحاظ فنی بخواهیم فیلم را بررسی كنیم آرگو را در حد یك فیلم متوسط سیاسی می بینیم كه گوشه ای از تاریخ روابط ایران و آمریكا را نشان می دهد و به جرأت می توان گفت كه فیلم های بسیار قوی تر از آرگو در این جشنواره بوده كه مثل تمام جشنواره های جهان گرفتار كج سلیقگی داوران شده اند و رتبه ای دریافت نكرده اند.
در هر صورت در شروع فیلم ما با پلان ها و سكانس های طولانی روبرو می شویم كه خیلی راحت می شد آنها را كوتاه تر كرد. خصوصاً حالا كه در سینمای مدرن هیچ كارگردانی از پلان ها و دیالوگ های طولانی استفاده نمی كند(در صحنه هایی كه كارگردان آمریكایی مأموریت پیدا می كند تا عازم ایران شود) نكته بعد نشان دادن ایرانی های خشمگین در فیلم است.
هر سیاست مدار و هنرمند باسوادی می داند كه سال ۱۳۵۸ سال شروع تنش ها و اتفاقات فیلم با حالا كه در آستانه سال ۱۳۹۲ به سر می بریم بسیار متفاوت است. در سال ۵۸ وقتی تازه انقللاب پیروز شده بود مردم ایران به خاطر شهدا و جوان هایی كه برای انقلاب از دست داده بودند از دست شاه كه دست نشانده(كارتر) رییس جمهور وقت آمریكا بود بسیار ناراحت بودند و این خشمگین بودن آنها كاملاً طبیعی بود. اما مردم حالای ایران با وجود تمام تحریم ها اگر یك آمریكایی را در وطنشان ببینند ناراحت نخواهند شد و نمونه مهمان نوازی ایرانیها نسبت به آمریكایی ها را ما چند روز قبل در جام جهانی كشتی(تهران) شاهد بودیم. با این حال هیچ مغازه داری نمی گوید كه ماست من ترش است! فقط به عنوان یك علاقه مند به سینما می خواهم سوالی از آقای اوباما و همسرش بپرسم و آن اینكه اگر در آینده فیلمسازی پیدا شد و از جنایات و خشونت سربازان آمریكایی در عراق و افغانستان فیلمی ساخت باز هم راضی می شوند تا به كارگردان آن فیلم اسكار بدهند؟!
*رامین جهان پور؛نویسنده کودک و نوجوان
ارسال دیدگاه