نگاهی به فیلم بزرگمرد كوچك

بزرگمرد كوچك فیلمی برای پاسداشت دفاع مقدس

خبرگزاری پانا: با نگاهی به فیلم بزرگمرد کوچک به کارگردانی صادق دقیقی درمی یابیم که این با اینکه تمام تلاش خود را کرده است بتواند گوشه ای از زندگی و شهادت بهنام محمدی را به تصویر بکشد اما فیلم فاقد روح حرفه ای فیلم های جنگی است.

کد مطلب: ۵۱۶۹۰
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ در اولین سكانس‌های فیلم، مردمی بومی و خوش غیرت را می‌بینیم كه با تمام سرمایه روحی و مادی خود، در مقابل تهاجم به خرمشهر، پایدارند. زن و مرد و بزرگ و كوچك، با هم و انفرادی و به هر صورت، چنان ایستاده‌اند كه گویی هرگز نخواهند نشست...
خرمشهر اگرچه موضوع قابلی در ادبیات و هنر دفاع است ولی سال‌هاست كه با این مضمون آثار خوب و ضعیف بسیاری را در سینمای ایران تماشا كرده‌ایم. لذا برای هنرمندی كه با وقایع دفاع مقدس از نزدیك آشنایی داشته باشد، كم نیست ماجراها و داستان‌هایی كه به شكلی عالی حكایت كند از اعتلای انسانی، ارزش‌های دفاع، حماسه بزرگ مردم و در عین حال درامی محكم و جدید داشته باشد برای ساخت فیلم؛ به خصوص كه این داستان با محوریت نشان دادن رشادت و شجاعت مستند یك نوجوان می‌توانست در جغرافیایی غیر از خرمشهر اتفاق بیفتد! (بدون مكان)
فیلمنامه در كل، قصه قابل توجهی دارد ولی هرچه این داستان را بیشتر بپذیریم از تلاشی كه سال‌هاست در مورد فتح خرمشهر شنیده‌ایم كسر خواهد شد؛ یعنی هرچه (بهنام) نوجوان داستان به قهرمان نزدیك تر شود، بزرگسالان داستان یا همان مردم و نیروهایی كه باعث این واقعه تاریخی جنگ شده‌اند، نزول خواهند كرد!
ضمن اینكه خود قهرمان هم در كالبد "اسطوره" (داستان نویسی كلاسیك) نمی‌گنجد؛ او از ابتدا قهرمان است؛ او استادی ندارد؛ او آموزش پذیر نیست؛ او بیش از حد و اغراق آمیز می‌داند و می‌تواند؛ و دلایلی دیگر كه در اصول ایجاد شخصیت قهرمان فیلمنامه لازم است و در این فیلم به دلیل عدم رعایت این قواعد، شخصیت كودك (قهرمان) غلو آمیز لمس می‌شود.
از نقاط قوت "بزرگمرد كوچك" می‌شود به قسمت‌هایی در قصه اشاره داشت؛ مثل اقدامی كه جوانك برای جاسوسی دشمن می‌كند؛ نشان دادن تجاوز كه از كلیشه سینمای دفاع، بیرون آمده؛ حضور ویژه یك جاسوس منافق؛ نشان دادن تجهیزات نظامی محدود به خوبی؛ و عمده دیالوگ‌ها كه نسبتاً صمیمی و نزدیك نوشته شده‌اند.
دیگر وجوه مثبت كار طراحی صحنه است كه خیلی خوب و واقعی شهر جنگزده را نشان داده و گریم كه كاملاً باور پذیر انجام شده مثل چهره‌ای كه برای شهید جهان‌آرا می‌بینیم یا زخمی ‌هایی كه در بیمارستان حضور دارند.
فیلمنامه چند ضعف دیگر هم دارد؛ نوجوان داستان، قهرمان كشتی است كه هیچ ارتباطی به داستان ندارد؛ وقتی پویا امینی دستمالش را برای بستن زخم یك نوجوان بیرون می‌آورد، یاد همسرش می‌افتد كه اصلاً مناسبتی ندارد؛ سرباز ترك زبانی را می‌بینیم كه گویی فقط قصد تمسخر ترك‌ها را داشته و اصلاً هم كامل بازی نمی‌كند؛ اهالی به راحتی عربی صحبت می‌كنند ولی در آغاز فیلم زنی بومی كه به شهادت هم می‌رسد، عربی بلد نیست؛ و نكاتی دیگر كه با كمی تأمل فیلمساز قطعاً درست می‌شدند.
و اما كارگردانی كه بیشترین معایب را در كار وی می‌بینیم حتی قسمت‌هایی كه فیلمنامه جذاب است یا بازی ویژه‌ای در تصویر می‌بینیم تلاش كارگردان به شدت به كار ضربه زده!
با وجود تصاویر جذاب و تدوین مناسب، ابتدایی بودن كارگردانی این فیلم از كلیت فیلم و عمده بازی‌ها مشخص است. لهجه‌ها معلوم نیست كه گویش كجا را نشان داده و چهره‌ها به هیچ وجه مناسب انتخاب نشده‌اند. بی توجهی به جزئیات پلان‌ها (مثل تخریب حاصل از انفجار نارنجك)، جنس كلی بازی‌ها (مثل لحظات انفجار)، نحوه غیر واقعی استفاده از آلات جنگی (آرپی‌جی زدن امینی)، و بسیاری نكات دیگر باعث شده كه این فیلم هیچگونه ارزش هنری نداشته باشد.

پ/حسینی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار