در میان اشک و اندوه دوستداران؛
پیکر آیتالله تهرانی در حرم حضرت عبدالعظیم(ع) آرام گرفت
خبرگزاری پانا: پیکر مطهر آیتالله آقامجتبی تهرانی پس از تشییع روی دست خیل دوستداران و میان اندوه عزاداران، بالای سر حضرت عبدالعظیم الحسنی(ع) آرام گرفت.
به گزارش خبرگزاری پانا، پیکر مطهر آیتالله تهرانی صبح امروز پس از اقامه نماز توسط رهبر معظم انقلاب، در مدرسه عالی شهید مطهری تشییع و به شهرری منتقل شد.
پس از قرائت تلقین توسط حجتالاسلام کاظم صدیقی، پیکر آیتالله تهرانی در حرم حضرت عبدالعظیم(ع)، کنار مادر و جد شهیدش آرام گرفت.
این استاد اخلاق در رواق اصلی و بالای سر حضرت عبدالعظیم(ع) خاکسپاری شد.
آیتالله آقا مجتبی تهرانی بامداد روز چهارشنبه در سن ۷۵ سالگی دارفانی را وداع گفت.
در مراسم تشییع پیکر آیت الله آقا مجتبی تهرانی، بسیاری از شخصیت های لشگری و کشوری، شخصیت های سیاسی و فرهنگی، علما، اساتید و طلاب حوزه های علمیه، شاگردان و علاقه مندان به وی و مردم تهران حضور یافته بودند.
حضرت آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب اسلامی روز گذشته با ارسال پیامی، وفات این عالم ربانی را ضایعه ای برای حوزه های علمیه، روحانیت و جامعه مذهبی تهران و به ویژه ارادتمندان و شاگردان ایشان و جوانانی دانستند که از مجالس پر فیض و درس های سازنده این معلم اخلاق بهره می بردند.
آیت الله "آقا مجتبی تهرانی" استاد اخلاق و مرجع تقلید که از اوایل ماه محرم به علت مشکلات جسمی جلسات عزای هر ساله خود را تعطیل کرده بود؛ بعد از مدتی بیماری بامداد دیروز- چهارشنبه- به ملکوت اعلی پیوست.
مرحوم آیت الله مجتبی تهرانی در سال ۱۳۱۲ ه . ش در خانوادهای از اهل علم ، معرفت و شهادت در تهران به دنیا آمد .
پدر ایشان مرحوم آیتالله میرزا عبدالعلی تهرانی از شاگردان مرحوم حاجشیخ عبدالکریم حائری یزدی ، فقیهی مجاهد و عارفی سترگ بود که در زمان تاریک حکومت پهلوی اوّل با همراهی و رفاقت مرحوم آیتالله شاهآبادی بزرگ به اقامة نماز جماعت در مسجد جامع بازار تهران مشغول بود و در تربیت نفوس مستعدّ و راهنمایی سالکان الی الله تعالی اهتمام ویژه داشت.
وی تحصیل در علوم دینی و اشتغال به علوم حوزوی را از دوران کودکی آغاز نمود و در تحصیل علوم ، جدّیت فوقالعادهای داشت.
ایشان با هدایت و ارشاد والد بزرگوار خود ، برای مدّت چهار سال به مشهد مقدّس مهاجرت کرد و در سایه الطاف حضرت علی بن موسی الرّضا(ع) دوره سطح را گذراند و از محضر استادان برجستهای چون ادیب نیشابوری بهره برد.
سپس به قم مهاجرت کرد تا در حوزه نوپای آن دیار حضور یابد و سطوح عالی دروس حوزوی را نیز به اتمام برساند.
این عالم وارسته با جدّیت و پشتکار بسیار ، دروس سطح را به سرعت تمام کرد و در سنین نوجوانی به محضر علمی بزرگانی چون امام خمینی ، مرحوم آیت الله العظمی بروجردی ، آیت الله العظمی گلپایگانی و مرحوم علّامه طباطبایی راه یافت.
در جدّیت و پشتکار آن عالم ربانی همین نکته کافی است که به فرمودة خودشان ، در زمانی که مشغول به دروس سطح بودند دو مرتبه تمام وسائلالشیعه را مطالعه کردند تا برای شرکت در درس خارج آماده شوند.
ایشان با نبوغ و پشتکاری که از خود نشان دادند در جوانی به درجة رفیع اجتهاد رسیدند و توانستند از نزدیکان و خصّیصین حضرت امام قرار گیرند.
مقبولیّت علمی ایشان نزد استاد خویش بهاندازهای بود که حضرت امام به طلبة خوش فکر و جوان خود اجازه داد تا تقریرات و نوشته های درس بیعشان را جمعآوری کند و به صورت یک اثر مستقل منتشر نماید.
ایشان در همین ایّام ، کتاب مکاسب محرّمة حضرت امام ، همچنین دوجلد رسائل اصولی ایشان را تنظیم و منتشر کردند.
با آنکه هنوز مدّت زیادی از استفاضة این طلبه فاضل و جوان از محضر زعیم عالم تشیّع حضرت آیتالله العظمی بروجردی نگذشته بود، این مرجع کمنظیر رحلت کرد و بار هدایت امّت را به دوش خلف صالح خویش چون حضرت امام خمینی (ره) نهاد. وقتی امر خطیر مرجعیّت متوجّه حضرت امام شد ، ایشان شاگرد فاضل خود یعنی مرحوم حاجآقا مجتبی تهرانی را مأمور به جمعآوری فتاوا و تنظیم اوّلین نسخه از رسالة عملیه و مناسک حجّ خویش گردانید که در همان ایّام به چاپ رسید و در دسترس مقّلدان قرار گرفت.
آیت الله تهرانی برای انجام این امر مهم ، ضمن بهره گیری از دستنوشتههای متعدّد استاد خویش ، با ایشان همبحث شد و رسالهای دقیق و علمی آماده کرد که بعدها جزو دقیقترین رسالههای منسوب به امام خمینی مطرح گردید.
همة این امور در زمانی اتّفاق افتاد که هنوز کمتر از بیست و پنج سال از عمر شریف حضرت استاد میگذشت.
ایشان علاوه بر یادگیری فقه و اصول در محضر استاد بیبدیل خود ، چندین سال نیز از مشرب اخلاقی و عرفانی آن عارف کامل و عالم ربّانی سیراب گردید و با دیدگاههای اجتماعی و سیاسی امام امّت بهخوبی آشنا شد.
کسب فیض آیت الله تهرانی از خورشید حیاتبخش امام و دیگر اولیای الهی ادامه داشت تا آنکه جرقّههای بیداری اسلامیِ ملّت ایران زده شد و امام خمینی از کشور تبعید شد.
بعد از این واقعه ، حضرت آیتالله تهرانی نیز سه سال بعد به نجف رفت تا سیر معنوی خود را در سایة فیوضات امیرالمؤمنین(ع) و دیگر ائمة هدی تکمیل کند و هم از تربیت استاد خویش بیبهره نماند. امّا این معیّت زیاد طول نکشید و حضرت امام به ایشان فرمودند که به ایران برگردند و در تهران حضور داشته باشند.
آیت الله تهرانی در سال ۱۳۴۹ به زادگاه خود بازگشت و به کارهای مهم و بر زمین مانده مشغول گردید.
فعالیت های پیش از انقلاب
مرحوم آیت الله مجتبی تهرانی از زمان بازگشت به تهران تا پیروزی انقلاب شکوهمند امامت و ولایت در ایران ، ضمن اقامة نماز جماعت در مسجد جامع بازار ، تدریس سطوح عالی خود را در مدارس علمیة تهران آغاز کردند و تربیت و هدایت جوانان انقلابی را بهدست گرفتند.
از جلسات بسیار محرمانه با برخی انقلابیون فعّال گرفته تا جلسات عمومی اخلاق که در برخی مقاطع زمانی به دلیل ممانعت حکومت جور ، تعطیل میشد.
همچنین حضور در بازار تهران و هدایت و رهبری مردم کوچه و بازار، از اهمّ فعّالیتهای ایشان پیش از انقلاب بود.
حضور عادّی آیت الله تهرانی در تهران و فعالیّتهای مخفی ایشان در راهنمایی و رهبری مجاهدان انقلابی، آنقدر مفید و مؤثّر بود که هنوز هم برکات آن در میان اهالی تهران، باقی و جاری است و بعد از مدّتها سرّ تأکیدهای حضرت امام مبنی بر مراجعت ایشان به تهران را روشن ساخت.
عنایت ویژة حضرت امام به تهران موجب گردید که آن مرحوم تا امروز در عاصمة جهان تشیّع بماند و نعمتی بیبدیل برای اهل این دیار باشد.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و با آغاز ولایت و زعامت حضرت روح الله، همچنین با توجّه به سوابق درخشان و مراودات حضرت استاد با امام امّت، انتظار میرفت که ایشان یکی از مسؤولان نظام اسلامی شده و گوشهای از بار این انقلاب را به دوش بکشند.
امّا بنا به فرمودة خودشان ، ایشان با دعا به درگاه خدای متعال و توسّل به حضرات معصومین ، خود را از قبول مسوولیتهای آشکار کنار کشیدند و با حضور در صحنة نیروسازی برای انقلاب ، همچنان بهصورت گمنام و مؤثّر به تربیت نیروهای جوان و کارآمد برای انقلاب اسلامی پرداختند.
کرسی درس خارج و جلسات عمومی اخلاق استاد
جلسات درس خارج ایشان مملوّ از طلّاب سطوح عالی بود که برای انجام وظیفه به تهران آمده بودند و از محیط علمی قم فاصله داشتند.
این جلسات آنقدر مفید و کمنظیر بود که بسیاری از فضلا را به خود جذب کرد و حسرت دوری از محیط علمی قم را به رضایت و شکرگزاری شرکت در این جلسات علمی تبدیل کرد.
از طرفی دیگر ، جلسات عمومی اخلاق و معارف اسلامی که قبل از انقلاب نیز برپا بود و از سال ۱۳۵۶ بهطور منظّم و هفتگی دائر میگردید، مأمن بینظیری برای بسیجیان مخلص حضرت روحالله و سکّوی پرشی برای دلدادگان و حیاتیافتگان انقلاب اسلامی بود.
ارسال دیدگاه