مادر شهید حسین سرسنگی:
روایت واقعی زندگی شهدا، الگویی برای نسل نوجوان است
یزد (پانا) _ مادر شهید حسین سرسنگی با تأکید بر ضرورت بازنمایی صادقانه و بدون اغراق از زندگی شهدا گفت:« آشنایی نوجوانان با ابعاد واقعی زندگی شهدا میتواند نشان دهد که آنان در متن جامعه حضور داشتند و با انتخابها و مراقبتهای فردی خود به مسیر ایثار و شهادت رسیدند.»
سعیده غفاری، در گفتوگو با پانا، با اشاره به کتابهای منتشرشده درباره زندگی فرزند شهیدش اظهار کرد:« حسینآقا متولد دوم اردیبهشت ۱۳۸۱ بود و شانزدهم فروردین ۱۴۰۳ در منطقه راست به شهادت رسید. کتابی درباره زندگی ایشان با تلاش مجموعه حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس به نگارش درآمده و آثار دیگری نیز درباره زندگی و شخصیت ایشان منتشر شده است.»
مادر شهید سرسنگی با تأکید بر ضرورت روایت دقیق و واقعی از زندگی شهدا افزود:« همیشه به نویسندگانی که درباره زندگی حسینآقا قلم میزنند، تأکید کردهام که واقعیتهای زندگی ایشان را با زبانی ساده و همانگونه که اتفاق افتاده، روایت کنند و از بزرگنمایی ویژگیهای شخصیتی شهید پرهیز داشته باشند. اگر اشتباه یا اتفاقی در زندگی ایشان وجود داشته، باید همانطور که بوده در کتاب بیان شود.»
غفاری ادامه داد: «گاهی مخاطبان تصور میکنند شهدا جدا از جامعه و در شرایطی متفاوت از مردم زندگی میکردند؛ در حالی که شهدا در میان ما بودند و زندگی عادی داشتند. حسینآقا عکاس و ورزشکار بود، در جامعه حضور داشت و با دوستانش به شوخطبعی شناخته میشد؛ اما در کنار این زندگی اجتماعی، مراقبتهای شخصی و معنوی ویژهای نیز داشت.»
مادر شهید سرسنگی با اشاره به ابعاد کمتر شناختهشده شخصیت فرزندش بیان کرد: «ایشان در خلوت خود با خدا راز و نیاز میکرد و بسیاری از کارهای معنویاش را حتی از خانواده نیز پنهان نگه میداشت. توجه به دیگران و دستگیری از نیازمندان نیز از ویژگیهای رفتاری او بود. بعدها و از طریق دلنوشتهها و یادداشتهایی که از ایشان باقی مانده بود، بیشتر با حالوهوای معنوی و تلاشهایش برای رسیدن به آرزوی شهادت آشنا شدیم.»
وی با بیان اینکه یکی از برجستهترین ویژگیهای اخلاقی فرزندش را بیریایی میداند، گفت: «اگر بخواهم یکی از ویژگیهای حسینآقا را نام ببرم، بیریایی اوست. نمازهای روزانه، نماز شب، دعاها و خلوتهای معنویاش را در برابر دیگران به نمایش نمیگذاشت. حتی بسیاری از اطرافیان از عمق این روحیه و علاقه او به شهادت اطلاع نداشتند و پس از شهادتش، با خواندن نوشتههای باقیمانده از او، به بخشهایی از این زندگی پنهان پی بردیم.»
غفاری در تشریح آخرین ارتباط خود با فرزندش خاطرنشان کرد: «آخرین تماس تلفنی ما یک روز پیش از شهادتش و پس از افطار در ماه رمضان بود. گفتوگوی کوتاهی داشتیم و احوال یکدیگر را پرسیدیم. در روزهای پایانی نیز با وجود اینکه به گفته دوستانش بیمار بود، تلاش میکرد من متوجه بیماریاش نشوم و بیشتر از طریق پیام با یکدیگر در ارتباط بودیم.»
ارسال دیدگاه