مدرسهای که بوی بهشت گرفت
کبودراهنگ( پانا)_ درهای آموزشگاه زودتر از همیشه به روی دانشآموزان باز شد؛ اما این بار، مدرسه میزبان مهمانی بود که سالها پیش برای آرامش امروزِ نسل دانشآموز، از جانِ بیقیمت خود گذشته بود؛ مهمانی به نام شهید گمنام.
از همان لحظه ورود، فضای مدرسه غرق در عطر گلهای خوشبو و شور و هیجان دانشآموزان بود. حیاط، لباس جشن پوشیده بود؛ پرچمها برافراشته، بنرها با اسامی شهدا آراسته و چشمهای برقزده دانشآموزانی که با اشتیاق، آماده استقبال از پیکر مطهر شهید بودند.
وقتی پیکر مطهر شهید با تشریفات باشکوه وارد حیاط مدرسه شد، موسیقی مارش حماسی به صدا درآمد و قاب عکس شهید دستبهدست میان دانشآموزان چرخید؛ لحظهای که هیچیک از حاضران در مدرسه آن را فراموش نخواهد کرد.
رجزخوانی؛ زندهشدن رزمنامههای دفاع مقدس
یکی از پرشورترین بخشهای مراسم، رجزخوانی دانشآموزان بود. آنان با پوششهای حماسی و لحنی رزمندهوار وارد میدان شدند و صدای پرشورشان که رزمنامههای رزمندگان اسلام را در دوران دفاع مقدس زنده میکرد، چنان در فضای حیاط طنینانداز شد که گویی تمام مدرسه، لحظهای به خط مقدم جبهههای جنوب منتقل شده بود.
هر بیت رجز، پیامی از ایستادگی، استقامت و پایداری بود. دانشآموزان با تمام توان حماسه میخواندند و حاضران نیز با ذکر «اللهاکبر» و صلوات، آنان را همراهی میکردند؛ قلبها به تپی هماهنگ با ریتم قدمهای رزمندگان دیروز افتاده بود.
سرودی که اشک شوق را جاری کرد
در ادامه، نوبت به گروه سرود مدرسه رسید. پانزده دانشآموز با لباسهای یکدست و پرچمهایی سهلالتکان در دست، سرودهای حماسی را اجرا کردند. از میان اشعار آن، این ابیات که یاد و خاطره شهدا را زنده میکرد، در فضای حیاط پیچید:
ای شهیدِ راهِ حق، ای نشانِ افتخار
جان فدای راهت ای نگینِ روزگار
یاران در این عرصه، چه شیرین شهادت است
کشتن به کف، شهادت، آری چه زیبا است
همصدایی و همنوایی دانشآموزان، اشک شوق را بر چشمان بسیاری از معلمان و دانشآموزان نشاند و لحظهای تلخوشیرین و بهیادماندنی آفرید. با پایان سرود، سکوتی عمیق بر فضای مدرسه حاکم شد؛ سکوتی که از احساسی وصفناپذیر سخن میگفت.
ارسال دیدگاه