چکناواریان:

هنرمند باید از مردم الهام بگیرد/نگارش اپرای مولا را به پایان رساندم

لوریس چکناواریان با اشاره به پایان رساندن اپرای مولانا گفت: همیشه از مردم الهام می گیرم وهیچ گاه خودم را از اقلیت‌ها نمی‌دانم، نسل ما از کوروش کبیر است و ایران هم اسم یک ملت نیست اسم یک سرزمین است.

کد مطلب: ۳۰۳۰۵
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، لوریس چکناواریان پس از اکران فیلم پرتره «اکتبر ۱۹۳۷» به کارگردانی بکتاش آبتین گفت:صحبت کردن من مثل آهنگسازی است، خودم را می‌کشم تا یک اثر بنویسم و اکنون هم خودم را باید بکشم تا حرف بزنم.

وی با اشاره به تاریخ و جنگ هایی که در هر دوره احتمال دارد اتفاق بیفتد افزود: در طول تاریخ گاهی جنگ می‌شود و سرحدات مرزها تغییر می‌کند اما قرار نیست هویت ما از بین برود، ایران همیشه کشور من بوده است.آدم باید همیشه بخندد نباید خیلی هم خودش را جدی بگیرد به یاد داشته باشیم هر چه داریم از خداوند داریم. من در محله‌ام با مردم زندگی می‌کنم، چرا که هنرمند باید از مردم الهام بگیرد، اگر مردم نباشند که هنرمند ارزشی ندارد.

چکناواریان در ادامه با اشاره به این مطلب که خداوند هر چه را بخواهد به ما می‌دهد و اگر هم نخواهد هیچ‌گاه این اتفاق نمی‌افتد اظهار کرد: آنچه در زندگی یک هنرمند خیلی تاثیر دارد، داستان تکنیک است.اگر قرار باشد کسی پرتره من را بکشد به او می‌گویم مرا به دو قسمت تقسیم کند، نصف صورتم را خندان و نصف دیگری از صورتم را گریان بکشد، آخر، زندگی همین است.

وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به فیلم زندگی خود گفت: به من گفتند که مدیر موزه موسیقی می‌خواهد از من فیلم بسازد. من هم در اختیار آنها قرار گرفتم و هر چه می‌گفتند گوش می‌کردم. این فیلم مستند خلاصه‌ای از قطره زندگی من است اما زندگی یک قطره نیست، زندگی اقیانوس است و ما قطره‌ای از این اقیانوس هستیم.

بر اساس گزارش پانا، در بخش دیگری از این نشست، جلیل اکبری‌صحت منتقد درباره این مستند پرتره گفت: اگر جریان سینمای پرتره را با دو امدادی مقایسه کنیم، در ابتدا نفر اول چوب را به دست نفر دوم می‌رساند این یک مساله‌ای است که در سینمای داستانی نیز وجود دارد. درسینمای پرتره مساله اجتماعی تبدیل به مساله‌ی عمومی جامعه می‌شود این در حالی است که موسیقی مساله ملی ما نیست اما ذهن‌ها درگیر آن است.

وی خاطرنشان کرد: سینمای پرتره ایران در روند خود دچار نقاط ضعف بوده است، اگر قرار است درباره شخصی چون لوریس چکناواریان که یک زندگی حجیم در ابعاد مختلف داشته، مستند بسازیم باید یک نفر درباره نقاشی‌هایش، یک نفر در مورد موسیقی‌هایش و یک نفر دیگر درباره شعرهایش، مستند بسازد. در واقع هر کس باید یک نت را بنوازد تا به سینمای پرتره‌ای که مفهومش چکناواریان است برسیم.

در بخش دیگری از این نشست، بکتاش آبتین کارگردان مستند «اکتبر ۱۹۳۷» گفت: اگر می‌خواستم در یک فیلم ۷۰ دقیقه‌ای تمام وجوه زندگی چکناورایان را بیاورم در یک اثر نمی‌گنجید. خیلی کارها را کرده‌ام و البته نگران سانسور شدن آن هم نبوده‌ام. اما احساس کردم که فیلم از ریتم می‌افتد. بنده در مورد استاد فخرالدینی هم مستند ساختم و در آن مستند تمام این وجوه را در نظر گرفته‌ام.

وی اضافه کرد:چکناواریان آدم بسیار جسوری است اگر کسی به من بگوید که چکناواریان در مسابقات انتخابی تیم شنای بزرگسالان شرکت کرده است، من تعجب نمی‌کنم او حتی نقاشی هم کرده و آثارش را منتشر کرده است، او حتی می‌خواهد شعر هم بگوید و فیلم بسازد.

چکناواریان نیز یادآور شد: هیچ سوپی نیست که در آن مو نیفتاده باشد. هیچ چیز در دنیا به جز خداوند کامل نیست بنابراین وقتی چیزی را می‌بینید نباید خیلی در عمقش فرو روید چرا که هیچ چیز صد در صد نیست. در زندگی باید جسور بود شاید روزی موسیقی‌ای بنویسم که دارای یک صفحه سفید باشد. آن یک صفحه سفید به من الهام می‌دهد. اگر دنبال کارهای کامل هستید اصلا نباید جلو بروید، هنرمند باید تکنیک یاد بگیرد.

وی ادامه داد: اگر قرار باشد کسی راجع به زندگی من فیلم بسازد، باید صد فیلم بسازد که به درد کسی هم نمی‌خورد. اما خوشحالم که بکتاش آبتین وارد مسایل خصوصی زندگی من نشد. البته بعضی چیزها هستند که به مرور زمان و بعد از مرگ هر فرد مشخص می‌شوند. مشهور بودن در دوران زندگی هنرمند ارزشی ندارد آینده تشخیص می‌دهد که یک نفر باید در تاریخ بماند یا خیر. من برای امروز نیستم و هر کاری که می‌کنم برای نسل‌های آینده است بنابراین شاید امروز بازاری نداشته باشد.

این هنرمند در عین حال یادآور شد: همین دیروز صبح اپرای مولانا را تمام کردم که فکر می‌کنم در طول زندگی‌ام اجرا نخواهد شد، از طرفی دیگر موفقیت دیروز برای امروز فایده‌ای ندارد.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار