امسال در روز دانش‌آموز، دیگر دیدار با سید علی نیست

امسال به مناسبت روز دانش‌آموز، دیگر آن چهره‌  آشنا را نمی‌بینیم. دیگر دیدار با سید علی نداریم. درهای بیت، که همیشه با گرمای حضور ایشان باز می‌شد، امسال به روی ما بسته است. خبری از آن لحظه‌ باشکوه نیست که پرده‌ها کنار می‌رفت و با دست‌هایی مهربان و نگاهی که تمام دنیا را در خود داشت، به ما می‌گفت: «خوش آمدید». دیگر آن «سید علی» نیست که با حضور پررنگش، اضطراب ما را بگیرد و با کلام نافذش، افق‌های روشن را پیش رویمان بگشاید و به ما یادآوری کند که ما، تنها یک دانش‌آموز نیستیم، بلکه آینده‌  این سرزمین هستیم.

در میان این همه سکوت، در میان این جای خالی بزرگ، تنها چیزی که در گوش جان ما طنین‌انداز است و از خاموشی خیابان‌ها، صدای بلندتری دارد، آخرین کلام ایشان در آخرین دیدار است. کلامی که همچون نوری در تاریکی این فقدان، مسیر را برای ما روشن نگه داشته است. ایشان در آن آخرین دیدار، تنها به ما درس کتاب‌ها و علم را نداد، بلکه راه رستگاری و اصالت را به ما آموخت و با لحنی که هنوز در حافظه‌ ما زنده است، گفت: با خدا ارتباطتان را قوی کنید؛ با نماز، با قرآن، با اُنس با حقایق دینی، کمک الهی را جلب کنید و ان‌شاءالله فردای بهتری را برای خودتان و برای ملّت به وجود بیاورید. والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.

این کلمات، حالا برای ما نه تنها یک توصیه، بلکه یک میراث گران‌بها و یک وظیفه‌  مقدس است. اگرچه امسال دیگر خبری از دیدار نیست و نمی‌توانیم دوباره آن کلمات را با آن گرمای خاص، از زبان ایشان بشنویم، اما ما می‌دانیم که راه رسیدن به آن «فردای بهتر»، دقیقاً در همین کلمات نهفته است. 

ما دانش‌آموزان، با دل‌هایی که از نبود ایشان پر از غصه است، اما با اراده‌ای که از صحبت‌های ایشان جان گرفته، به مسیر یادگیری و ساختن ادامه می‌دهیم. ما می‌دانیم که باید یاد بگیریم تا بتوانیم بسازیم؛ باید با همان پیوند با حق، خودمان را آماده کنیم. ما ثابت خواهیم کرد که اگرچه امسال ایشان را در میان ما نمی‌بینیم، اما نگاه ایشان، همچون نوری ماندگار، بر تار و پود زندگی و تلاش‌های ما جاری است. درست است که امسال سید علی نیست، اما ما دانش‌آموزانی هستیم که هر کدام، با تکیه بر همان کلمات، می‌خواهیم به یک «سید علی» در مسیر خودمان تبدیل شویم.