سالمندی «آخر خط» نیست

شکوفه سوری، در گفتگو با خبرگزاری پانا اظهار کرد: «این مرکز از سال ۱۳۸۱ فعالیت خود را آغاز کرده و مجوز پذیرش ۷۴ سالمند را دارد. ساختمان مرکز حدود هزار و ۸۰۰ مترمربع مساحت دارد که نزدیک به هزار مترمربع آن فضای سبز است و خدمات پزشکی، توانبخشی، فیزیوتراپی، کاردرمانی، روانشناسی، مددکاری، تغذیه و مراقبتی در آن ارائه می‌شود».

وی افزود: «برای جلوگیری از روزمرگی سالمندان، برنامه‌هایی مانند ورزش صبحگاهی، بازی‌درمانی، گروه‌درمانی، برگزاری مراسم‌های ملی و مذهبی و اردوهای یک‌روزه در نظر گرفته‌ایم و تلاش کرده‌ایم سالمندان را در فعالیت‌هایی مانند آشپزی، پخت شیرینی، تهیه سالاد و ترشی نیز مشارکت دهیم».

سوری ادامه داد: «مهم است سالمند احساس نکند چون دچار کهولت سن شده، دیگر توان انجام کاری را ندارد. تلاش ما این است که خودباوری و احساس اثرگذاری همچنان در آنها زنده بماند».

صاحب‌امتیاز آسایشگاه سالمندان طراوت یکی از ماندگارترین تجربه‌های خود را مربوط به نخستین سالمندی دانست که در سال ۱۳۸۱ در این مرکز پذیرش شد و گفت: «در ابتدا بسیاری از تابوهای ذهنی درباره سالمندان و اینکه چرا ممکن است فرزندان نتوانند از والدین خود مراقبت کنند، ذهنم را درگیر کرده بود؛ اما گفت‌وگو با همان سالمند نگاه من را تغییر داد».

وی افزود: «آن سالمند گفت در خانه ساعت‌ها تنها می‌مانده و منتظر می‌شده تا فرزندانش به خانه بیایند، اما در آسایشگاه افراد دیگری را در کنار خود دارد. آنجا فهمیدم مسئله فقط «خانه یا آسایشگاه» نیست، بلکه کیفیت زندگی سالمند اهمیت دارد».

سوری با تأکید بر اولویت خانواده در نگهداری از سالمند تصریح کرد: «اگر خانواده توانایی مراقبت مناسب را دارد، خانواده بهترین محیط برای سالمند است؛ اما اگر این توانایی وجود ندارد، نباید صرفاً به دلیل قضاوت مردم، سالمندی را در خانه‌ای نگه داشت که ساعت‌ها تنها بماند و از خدمات پزشکی و توانبخشی مورد نیاز محروم شود».

وی با اشاره به برخی موارد پذیرش سالمندان با شرایط جسمی نامناسب گفت: «سالمندانی به مرکز مراجعه کرده‌اند که به دلیل نبود زمان یا مهارت کافی برای مراقبت در منزل، با زخم بستر شدید، عفونت و شرایط جسمی نامناسب مواجه شده بودند».

صاحب‌امتیاز آسایشگاه سالمندان طراوت همچنین با اشاره به چالش مراکز سالمندان در شرایط بحرانی اظهار کرد: «در دوره کرونا و همچنین زمان درگیری کشور با جنگ، مراکز سالمندان در تأمین دارو، مواد غذایی، سوخت و سایر نیازهای ضروری با مشکلات جدی مواجه بوده‌اند و انتظار داریم در شرایط بحران، سازوکار مشخصی برای حمایت از این مراکز در نظر گرفته شود».

سوری یکی دیگر از مطالبات مهم خود را توجه به سختی کار کارکنان مراکز سالمندان عنوان کرد و گفت: «کار در آسایشگاه سالمندان از نظر جسمی و روحی فرسایشی است و کارکنانی که ۱۵ تا ۲۰ سال در این مراکز فعالیت می‌کنند، به حمایت و برخورداری از مزایای سختی کار نیاز دارند».

وی ادامه داد: «دشواری فرآیند دریافت سختی کار، هم کارکنان و هم کارفرمایان را با مشکل مواجه کرده است و انتظار داریم مسئولان مربوطه برای این موضوع راهکاری جدی پیدا کنند تا نیروهایی که سال‌های طولانی به سالمندان خدمت کرده‌اند، از حمایت متناسب با شرایط شغلی خود برخوردار شوند».

وی در پایان مطرح کرد:«سالمندی نباید «آخر خط» تلقی شود؛ می‌توان این مرحله از زندگی را با مراقبت، احترام، ارتباط و حفظ احساس ارزشمندی، به فصل تازه‌ای از زندگی تبدیل کرد».