۱۶۸ ؛ عددی که با آمدن ماه مهر مجدد در ذهن مردم ایران زنده شد

شهادت دانش آموزان مدرسه شجره طیبه میناب که یکی از بزرگترین جنایات جنگی آمریکا علیه ایران در جنگ رمضان است یکی از سخت ترین داغ ها را هم بر دل ایرانیان ایجاد کرده است. 

وقتی به این حادثه فکر می کنم چند سوال برایم ایجاد می شود که هیچکدام پاسخ درست درمانی ندارند . مانند اینکه: مگه دانش آموزان هم موشک به آمریکا می زدند ؟ آن دانش آموزان توان نظامی داشتند ؟ دانش آموزان چه گناهی مرتکب شدند که باید کشته می شدند ؟! 

البته کشته شدن کلمه شایسته ای نیست زیرا آنان توسط آدم هایی کشته شدند که از بدترین آدم ها در زمین بودند و این مرگ جز شهادت توصیف شایسته ای ندارد . 

وقتی کلیپ ها و تصاویری از شهدای میناب می بینم ناخود آگاه بهم می ریزم و سریع کلیپ را قطع می کنم زیرا هنوز آنقدر توان ندارم که بتوانم آنها را ببینم و سوالاتی که در ذهنم است دوباره زنده شوند و تنها جوابی که می توانم بدهم این باشد که « هیچ دلیل قانع کننده ای جز کینه داشتن از ایرانی در این حادثه وجود ندارد » 

البته از آدم هایی که در پرونده هایشان نشانه هایی از آدم خواری و کودک آزاری است کشتن ۱۶۸ کودک چیز عجیبی نیست !!! 

اما سوال مهمتری که ذهنم را درگیر کرده است این است که چگونه جهان دارد این واقعه را می بیند و سکوت می کند ! 

چگونه می توان این خبر ها را شنید و بی تفاوت رد شد ! 

نمی دانم ، نمی دانم ، نمی دانم... 

این همه نوشتم اما داغ دل مادران و پدران این کودکان را چه کسی پاسخ می دهند ؟! 

 پدر و مادران شهدای دانش آموز مینابی؛ من به عنوان یک دهه هشتادی از طرف تمام ایرانیان می گویم که از خون کودکان شما نخواهیم گذشت و به شما تبریک و تسلیت مجدد می گویم ؛ تبریک برای اینکه کودکانی تربیت کردید که به فیض شهادت نائل شدند و باعث بیداری افراد مختلف در سراسر جهان و کشور شدند و تسلیت میگم برای اینکه دیگر آن کودکان در کنار شما نیستند با اینکه می دانیم شهدا زنده اند و امیدواریم خداوند به شما صبر دهد و خود این دانش آموزان شهید ما را کمک کنند تا آنان و شهدا به خصوص رهبر شهیدمان که همزمان با این شهدا مورد حمله دشمنان ایران قرار گرفتند را شرمنده نکنیم .