روایت شهدا برای ساختن فردای ایران

بعضی مکان‌ها آدم را وادار می‌کنند کمی بیشتر مکث کند. گلزار شهدا یکی از همان مکان‌هاست. وقتی میان مزارها قدم می‌زنم و نام شهدا را می‌خوانم، به این فکر می‌کنم که پشت هر نام، یک زندگی وجود داشته است؛ یک مادر، یک پدر، یک خانواده، آرزوهای بسیار و جوانی که برای آینده خود برنامه داشته است.

در گلزار شهدای امامزاده محمد، بیشتر از همیشه به «یک سال قبل» فکر کردم؛ به کسانی که همین روزها، سال گذشته، در کنار خانواده‌هایشان بودند، درس می‌خواندند، کار می‌کردند و برای آینده‌شان تلاش داشتند. شاید هیچ‌کدام تصور نمی‌کردند که روزی نامشان بر سنگی حک شود و ما برایشان فاتحه بخوانیم.

ایران عزیزمان یک سال است که روزهای سختی را پشت سر گذاشته و در این مسیر، جوانان زیادی را از دست داده‌ایم. ما جنگ را مقدس نمی‌دانیم، اما دفاع از خاک و سرزمینمان را مقدس می‌دانیم. در همین مسیر، جوانانی از این سرزمین جان خود را از دست دادند؛ جوانانی که هرکدام آرزوهایی برای فردا داشتند.

از شهدای ققنوس استان البرز؛ شهید مهدی شهبازی، شهید عرفان کشاورز کیا، شهید محمدرضا باجلان، شهید حمیدرضا خانی، شهید محمدجواد فاطمی‌نژاد، شهید امید نصیری سلوشی و همه شهدایی که نامشان در قلب این سرزمین ماندگار شد.

در میان این نام‌ها، شهدای دانش‌آموز خانواده تقی‌زاده جایگاه ویژه‌ای دارند؛ کودکانی که قرار بود این روزها دوباره کیف‌هایشان را بردارند، راهی مدرسه شوند، سر کلاس بنشینند، درس بخوانند و برای آینده خود رویا بسازند.

شهدای مدرسه میناب نیز دانش‌آموزانی بودند که هنوز در ابتدای مسیر زندگی قرار داشتند؛ دانش‌آموزانی که سال‌های زیادی برای درس خواندن، زندگی کردن و رسیدن به آرزوهایشان را پیش رو داشتند.

و چه تلخ است فکر کردن به رهبر شهید و نوه چهارده‌ماهه‌اش؛ کودکی که هنوز فرصت نکرد معنای زندگی را آن‌گونه که باید بشناسد، اما نامش برای همیشه در میان شهدای این سرزمین ماندگار شد.

همه آن‌ها زندگی داشتند، آرزو داشتند و برای فردایشان برنامه می‌ریختند. امروز ما مانده‌ایم و راهی که باید ادامه دهیم.

حالا که دوباره فصل مدرسه‌ها از راه رسیده است، شاید بهترین کاری که ما دانش‌آموزان می‌توانیم برای ادامه راه شهدا انجام دهیم، درس خواندن، تلاش کردن و ساختن آینده‌ای بهتر برای کشورمان باشد.

ما قرار نیست فقط از شهدا بگوییم؛ باید در زندگی خودمان نشان دهیم که یادشان برایمان ارزشمند است. شاید مسئولیت ما در این سن، دفاع از کشور با شیوه‌ای متفاوت باشد؛ با یادگیری، علم‌آموزی، تلاش و ساختن آینده‌ای که شایسته این سرزمین باشد.

هرکدام از ما می‌توانیم از همین نیمکت‌های مدرسه شروع کنیم؛ از یک کتاب، یک درس، یک هدف و تلاشی که شاید امروز، کوچک به نظر برسد، اما می‌تواند آینده ما و کشورمان را تغییر دهد.

شهدا رفتند تا ما بمانیم؛ پس ماندن ما باید معنا داشته باشد. باید علم بیاموزیم، قوی شویم، امیدمان را از دست ندهیم و برای پیشرفت ایران قدم برداریم.

به امید روزی که نسل ما بتواند با علم، تلاش و امید، این پرچم را برافراشته نگه دارد و آن را به دست مهدی موعود (عج) بسپارد.

تا آن روز، راه شهدا می‌تواند در کلاس‌های درس، میان صفحات کتاب‌ها، در تلاش‌های ما و در هر قدمی که برای ساختن آینده ایران برمی‌داریم، ادامه پیدا کند.

اللهم عجل لولیک الفرج