مهر که میرسد، شهر دوباره بوی مدرسه میگیرد
نهاوند (پانا) - بوی دفترهای نو، مدادهای تراشیده، کیفهایی که از شب قبل کنار در گذاشته شدهاند و لباسهایی که قرار است صبح زود، کودکان را راهی مدرسه کنند.
مهر یعنی دوباره صدای زنگ مدرسه در کوچهها بپیچد، یعنی حیاط مدرسه پر شود از خندههای کودکانه، از دویدنها، از سلامهای بلند و از چشمهایی که با شوق، به کلاس و معلمشان نگاه میکنند.
اما امسال، در میان این همه هیاهوی شیرین آغاز سال تحصیلی، جای بعضی صداها خالی است.
جای کودکانی که باید امروز کیفشان را بردارند، دست مادر و پدرشان را بگیرند و راهی مدرسه شوند؛ اما دیگر در میان صفهای صبحگاهی نیستند.
نام مدرسه شجره طیبه میناب، برای همیشه با خاطره کودکانی گره خورده است که قرار بود آینده را بسازند؛ کودکانی که صبح یک روز زمستانی، به مدرسه رفتند و دیگر به خانه بازنگشتند.
آن روز، برای خانوادههایی که چشمانتظار برگشتن فرزندشان بودند، زمان ایستاد.
مادری منتظر بود صدای کلید در را بشنود.
پدری منتظر بود کیف مدرسه را دوباره روی دوش فرزندش ببیند.
و حالا، در آغاز مهر، وقتی میلیونها دانشآموز دوباره وارد مدرسه میشوند، باید به یاد بیاوریم که مدرسه فقط یک ساختمان نیست.
مدرسه، جایی است که کودکی در آن رویا میبیند، جایی که اولین دوستها پیدا میشوند.
جایی که بعضیها برای نخستین بار روی تخته مینویسند.
و شجره طیبه میناب، یادآور این حقیقت تلخ است که پشت هر نیمکت، یک زندگی نشسته است. یک نام، یک خانواده، یک آرزو و یک آینده.
شاید بهترین ادای احترام به کودکان شجره طیبه این باشد که اجازه ندهیم رؤیای کودکی در این سرزمین فراموش شود.
و امسال، در نخستین روز مدرسه، یک جمله را بیشتر از همیشه به یاد داشته باشیم:
«هیچ کودکی نباید قربانی جنگ باشد.»
ارسال دیدگاه