اتحاد مقتدرانه؛ ۲۰۰ شب حضور در میدان دفاع از کیان وطن

دویست شب است که میدان‌های شهر، نه تنها محل گذر، بلکه سنگر استمرار اراده‌‌ ملتی شده‌اند که برای دفاع از وطن، خونخواهی رهبر شهید و فرماندهان دلاور  خود و پاسداشت  آرمان  شهدای میناب و دفاع مقدس، صف‌آرایی کرده‌اند.

‌در روزهای ملتهب منطقه که سایه‌‌ شوم  تهدید و جنگ بر آسمان ایران گسترده بود، کلام مقتدرانه‌‌ رهبر معظم انقلاب اسلامی، معادلات را تغییر داد. آن پیش‌بینی تاریخی که رژیم صهیونیستی را «بیچاره» خواندند، تنها یک سخنرانی نبود؛ «اطمینان‌بخشی استراتژیک» به بدنه ملت بود. این پیام، پیوندی ناگسستنی میان «هوشیاری رهبری» و «اقتدار نظامی» ایجاد کرد که به مردم اجازه داد در میانه‌‌ طوفان، با اطمینان به قوای مومن و زیرک، زندگی عادی را با ایستادگی گره بزنند.

‌دشمنان این سرزمین، هنوز درگیر محاسباتِ کلاسیک سیاسی‌اند. آن‌ها نمی‌دانند ایران تنها یک «تجمع جمعیت» نیست؛ ما یک «ملت» با ریشه‌های ‌هزاران ساله هستیم. هویتی که در طول قرن‌ها، در کوره‌‌ سخت‌ترین آزمون‌ها صیقل یافته است. جامعه‌ای که برخلاف جوامع بی‌ریشه، در برابر فشار روانی و نظامی فرو نمی‌ریزد، بلکه در میانه‌‌ بحران، منسجم‌تر می‌شود. ۲۰۰ شب حضور مستمر در خیابان‌ها، گواهی بر همین استقامت ژنتیکی تاریخی است.

‌شکست محاسبات واشنگتن

تغییر لحن ‌آمریکایی‌ها از «‌مداخله» به «پرسش از علت پایداری ملت ایران»، شکست بزرگ واشنگتن را فریاد می‌زند. دشمن تلاش داشت با ایجادِ فشار روانی، تهدید و جنگ شکافی میان ایرانیان ایجاد کند، اما نتیجه‌ای معکوس گرفت. این جنگ، نه تنها نتایج مطلوب ترامپ را محقق نکرد، بلکه قدرت ایران بر «تنگه‌‌ هرمز» را به یک اهرم فشار دائمی و ملموس تبدیل کرد؛ مزیتی راهبردی که حتی پس از فروکش کردن تنش‌ها، در اختیار ایران باقی خواهد ماند.

‌‌در حالی که ایران با مدیریت هوشمندانه، هزینه‌‌ بحران را به شبکه‌های نظامی و اقتصادی دشمن منتقل کرده، دنیای غرب درگیر بحران‌های درونی است. گزارش‌ها‌ ‌از بازگشت جلیقه‌زردها در فرانسه و تظاهرات‌های ناشی از بحران انرژی در اروپا، نشان می‌دهد که فشارها به شکلی معکوس، بی‌ثباتی را به قلب کشورهای حامی دشمن منتقل کرده است. ایران در حال «مدیریت فشار» است؛ دشمن اما در حال «مدیریت فروپاشی».

‌دویست شب حضور، فقط آمار نیست. این پیامی است به دشمن؛ که «ملت» در ایران، پای کار خون شهیدان خود، از فرماندهان بزرگ تا بچه‌های میناب، ایستاده است. این استمرار، ضامن بقای امنیت و اقتداری است که هیچ قدرتی توان مقابله با آن را ندارد. ایران، همچنان مقتدر می‌ماند.