پرده‌ای به وسعت رویا

سینما، این ماشین زمان بی‌نقص، تنها اختراع بشری است که بدون مصرف سوخت، ما را کیلومترها جابه‌جا می‌کند. سینما همیشه یک تجربه عمیق فلسفی نیست. گاهی سینما، نشستن کنار کسی است که با سر و صدای زیادی در حال جویدن خوراکی است یا کسی که دقیقاً در حساس‌ترین لحظه فیلم، یادش می‌افتد گوشی موبایلش را چک کند و نور صفحه گوشی‌اش، چشم ردیف پشتی را خیره کند. حتی همین‌جا هم، قدرت سینما شکست‌ناپذیر است؛ وقتی داستان شروع می‌شود، وقتی موسیقی اوج می‌گیرد و وقتی قهرمان با تمام وجودش به سمت هدفش می‌دود، هر چیز دیگری محو می‌شود.

در زندگی واقعی، وقتی شکست می‌خوریم، شاید نتوانیم به عقب برگردیم و سکانس‌ها را دوباره فیلم‌برداری کنیم اما در سینما، قهرمان قصه بارها و بارها زمین می‌خورد، بازنده می‌شود و در نهایت، جایی که فکرش را هم نمی‌کنیم، برمی‌خیزد. این، همان درسی است که سینما به ما می‌دهد؛ زندگی، برخلاف فیلم‌ها، تدوین‌گر ندارد، موسیقی‌اش با حال‌وهوای ما هماهنگ نیست و پایان‌بندی‌اش هم همیشه در اوج نیست؛ اما می‌شود در همین دنیای به‌هم‌ریخته و بی‌نظم، با نگاه یک کارگردان قدم زد.

شاید روز سینما، بهانه‌ای برای قدردانی از تمام آن‌هایی باشد که پشت دوربین، در گرما و سرما، سختی کشیدند تا حقیقتی کوچک را برای ما به تصویر درآورند. کسانی که یاد دادند چطور با یک نگاه، یک سکوت یا یک دیالوگ کوتاه، دنیایی از حرف را بر زبان بیاوریم.

امروز، روز مرور همه آن لحظه‌هایی است که در سالن سینما، دست‌مان را مشت کردیم تا قهرمان فیلم زمین نخورد یا لحظه‌هایی که همراه با موسیقی، ضربان قلب‌مان تندتر شد. امروز روز ستایش دنیای رویا است؛ دنیایی که در آن، قانون جاذبه همیشه کار نمی‌کند، دشمن همیشه پیروز نمی‌شود و حتی اگر شود، لااقل در تیتراژ پایانی، نام همه به نیکی ثبت می‌شود.

بگذاریم سینما، همچنان جایگاه امن ما برای فرار از دنیای واقعی باقی بماند. گاهی برای اینکه دوباره به زندگی برگردیم و با قدرت بیشتری ادامه دهیم، لازم است چند ساعتی در تاریکی بنشینیم، به رویاهای بزرگ‌تر از خودمان خیره شویم و باور کنیم که اگر در پرده نقره‌ای ممکن است، پس شاید در زندگی خودمان هم، هیچ‌چیز غیرممکن نباشد.