«خدمت» گل‌واژه ای برای تمام سال

وقتی به تقویم نگاه می‌کنیم، روزهای تقویم تنها اعداد پشت سر هم نیستند؛ برخی روزها، عطری خاص دارند؛ عطر تلاش و ایثار. هفته ای که گذشت، یادآور نام‌هایی بود که واژه خدمت را نه در کتاب‌ها، بلکه در میدان عمل معنا کردند. شهیدان رجایی ، باهنر و رئیسی، برای نسل ما تنها دو نام در تاریخ نیستند؛ آن‌ها الگوهایی هستند که نشان دادند صندلی مدیریت، جایگاه استراحت نیست، بلکه سنگر خدمت‌گزاری است.

اما برای ما که در حال ساختن فردای این سرزمین هستیم، خدمت در دولت معنایی فراتر دارد. هفته دولت، فرصتی است تا از پنجره‌ای نو به مفهوم دولت نگاه کنیم. دولت در ذهن ما نوجوانان، تنها مجموعه‌ای از ادارات و ساختمان‌ها نیست؛ دولت یعنی مجموعه‌ای از دستان یاری‌گر که در هر گوشه از این خاک پهناور، از دورافتاده‌ترین روستاها تا قلب شهرهای بزرگ، در تلاش‌اند تا گرهی از کار مردم بگشایند.

ما هرگاه به دنبال سوژه‌ای برای روایت بوده‌ایم، در نهایت به یک نقطه مشترک رسیده‌ایم: «امید» امید، همان چیزی است که وقتی پروژه‌ای در محروم‌ترین مناطق افتتاح می‌شود، در چشمان کودکان آن دیار می‌درخشد. امید، همان چیزی است که با هر قدم مثبت، در دل مردم شهرمان، قم، جوانه می‌زند. هفته دولت، جشن این جوانه‌هاست.

این هفته را بهانه‌ای می کنیم برای قدردانی از تمام آن‌هایی که بی‌هیاهو، چراغ خدمت را نه در یک وعده خاص بلکه در تمام طول سال روشن نگه داشته‌اند.

هفته دولت، تنها برای مدیران و مسئولان نیست؛ برای ما نوجوانان نیز یک زنگ هشدار است. این روزها به ما یادآوری می‌کند که مدیریت، یک میراث است که فردا به دست ما خواهد رسید. اگر امروز می‌بینیم که برای آبادانی ایران تلاش می‌شود، این امانتی است که فردا باید با قدرت‌تر، هوشمندانه‌تر و با نگاهی خلاقانه، آن را به سرمنزل مقصود برسانیم.

همگی با هم عهد می بندیم که ما نیز خدمت‌گزاران کوچک این خاک باشیم؛ در مدرسه، در محله، در هر جایی که هستیم. هر قدمی که برای اعتلای نام ایران برمی‌داریم، قطره‌ای است که در دریای بزرگ خدمت به این ملت، به هم می‌پیوندد.

باشد که یاد شهیدان خدمت، همیشه در قلب‌هایمان زنده بماند و تلاش‌های بی‌وقفه برای ساختن ایرانی آبادتر، هرگز متوقف نشود. چرا که فردای روشن، نه با حرف، که با دستان من و تو ساخته می‌شود.