صفر به پایان می‌رسد ولی روایت هنوز ادامه دارد

صفر که می‌آید، انگار دل‌ها هنوز از محرم فاصله نگرفته‌اند. پرچم‌های سیاه هنوز بر سر در خانه‌هاست، صدای روضه از حسینیه‌ها بلند است و نام‌هایی که قرن‌هاست با اشک بر زبان شیعیان جاری شده‌اند، دوباره در کوچه‌ها و خانه‌ها طنین می‌اندازند اما صفر فقط ماه گریستن نیست.

 

ماه یادآوری است؛ یادآوری پیامبری که رحمت را به انسان آموخت و اخلاق را پیش از هر چیز در زندگی معنا کرد. یادآوری امام حسن مجتبی(ع) که صبر را به یکی از دشوارترین شکل‌هایش معنا کرد و یادآوری امام رضا(ع)، امامی که در غربت خراسان، چراغ معرفت و حقیقت را روشن نگه داشت.

شاید ما گاهی در میان شلوغی مراسم‌ها، صدای مداحی‌ها و اندوه سوگواری، اصل ماجرا را فراموش کنیم؛ اینکه قرار نیست محرم و صفر فقط در تقویم بیایند و بروند بلکه قرار است چیزی در ما تغییر کند.

قرار است وقتی از مجلس عزاداری بیرون می‌آییم، کمی مهربان‌تر باشیم؛ وقتی از مصیبت اهل‌بیت(ع) می‌شنویم، کمی بیشتر مراقب حق دیگران باشیم؛ وقتی از صبر امام حسن(ع) می‌گوییم، در اولین سختی زندگی از پا نیفتیم و وقتی از غربت امام رضا(ع) می‌خوانیم، غربت آدم‌های اطرافمان را هم ببینیم و شاید معنای واقعی عزاداری همین باشد؛ اینکه اشک، فقط صورت را خیس نکند، بلکه دل را هم بشوید.

این روزها که صفر به آخرین نفس‌های خود رسیده است، شاید بهتر باشد به جای شمردن روزهای باقی‌مانده، ببینیم چه چیزی در وجودمان باقی مانده است.

آیا فقط لباس سیاه را از تن درمی‌آوریم و به زندگی عادی برمی‌گردیم؟ یا قرار است بخشی از آنچه در این دو ماه آموخته‌ایم، در رفتارمان باقی بماند؟

اهل‌بیت(ع) برای ما فقط نام‌هایی در کتاب‌های تاریخ نیستند. آنان روایت انسان بودن‌اند؛ روایت صبر، کرامت، گذشت، حقیقت‌طلبی و ایستادگی و شاید به همین دلیل است که هر سال، با وجود گذشت قرن‌ها، دوباره برایشان می‌گرییم؛ چون بعضی حقیقت‌ها قدیمی نمی‌شوند.

صفر می‌رود، اما سؤالش می‌ماند که از این همه سوگ، چه چیزی برای ساختن خودمان برداشته‌ایم؟ 

اگر پاسخمان چیزی فراتر از چند شب عزاداری، چند قطره اشک و چند پرچم سیاه باشد، شاید توانسته باشیم معنای این ماه را واقعاً فهمیده باشیم.صفر تمام می‌شود؛ اما راهی که به ما نشان داده، هنوز ادامه دارد.