معنا پیدا کردن ما در پیاده‌روی اربعین

هنوز وقتی به آن روزهای باشکوه فکر می‌کنم، گرمای خورشید آن مسیر بی‌پایان را بر صورتم حس می‌کنم؛ مسیری میان نجف تا کربلا که تعریف تازه‌ای از عظمت و اقتدار را در دلم حک کرد. هر بار که نگاهم به آن دریای خروشان از انسان‌ها می‌افتد، حیرت می‌کنم؛ آدم‌هایی از نقاط جهان با نژادهای گوناگون که همه تنها یک مقصد دارند، یک نام مقدس را زمزمه می‌کنند و به عشق او این راه بزرگ را می‌پیمایند.

تماشای این عشق، حیرت‌انگیز است. وقتی می‌بینم پیرمردی با پاهای تاول‌زده یا مادری که کودک خردسال خود را به آغوش کشیده، کیلومترها مسیر را با لبخندی از سر شوق طی می‌کند، می‌فهمم این همان اقتداری است که هر ساله جهان را در برابر شکوه یک حقیقت به زانو در می‌آورد.

در آن شلوغی، هیچ‌کس غریبه نیست. انگار تمام این جاده، خانه امن همگان است؛ همه هم‌سفرند، همه میزبان و همه مهمان. این همبستگی و این شکوهِ برخاسته از اخلاص، در هیچ‌کدام از تحلیل‌های سرد و سیاسی دنیای امروز نمی‌گنجد. اربعین، تنها جایی است که من معنای خود را از دست می‌دهد و در شکوهِ ما حل می‌شود؛ جایی که مرزها فرو می‌ریزند و تنها عشق است که معنا می‌یابد.