قهرمانان واقعی نه در آسمان سقوط می کنند و نه در زمین، آن ها در دل مردم جاودانه می شوند
چهاردانگه (پانا) -شهادت عباس بابایی پایان نبود، آغاز فهمی تازه بود از معنای فداکاری و در اوج قدرت.در اوج خطر، آرام بود، از جنس آدم هایی بود که حتی وقتی نیستند، باز هم جهان را امن تر و آسمان را نزدیک تر می کنند.
سالروز شهادت امیر سرلشکر خلبان عباس بابایی، روزیست که آسمان مکث میکند؛ انگار هنوز ردِ پروازهایش روی پهنهٔ آبیِ جهان مانده و باد، نامش را آهسته تکرار میکند. او مردی بود که پرواز را فقط با بالهای آهنی تجربه نکرد؛ با قلبی که برای مردمش میتپید، با روحی که از جنس آسمان بود. از برجستهترین فرماندهان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران و از چهرههای تأثیرگذار دوران دفاع مقدس بود. او ۱۴ آذر ۱۳۲۹ در قزوین به دنیا آمد بابایی در سال ۱۳۴۸ با وجود قبولی در رشته پزشکی، به دلیل علاقهٔ شدید به هوانوردی وارد دانشکده خلبانی نیروی هوایی شد و یک سال بعد برای تکمیل دورهٔ پیشرفتهٔ پرواز به آمریکا اعزام گردید.
بابایی از آن انسانهاییست که نبودنشان، بیشتر از بودنشان حضور دارد؛ چون یادشان مثل چراغیست که در دل تاریخ روشن مانده. هر بار که این روز میرسد، انگار آسمان دوباره داستان مردی را روایت میکند که شجاعتش آرام بود و فروتنیاش بلند. پس از بازگشت به ایران، بهعنوان یکی از تیزهوشترین خلبانان شکاری F-۵ شناخته شد و با ورود جنگندههای F-۱۴ به نیروی هوایی، برای پرواز با این هواپیما انتخاب و به پایگاه هشتم شکاری اصفهان منتقل شد.
در میان این همه خاطره، یک حقیقت مثل ستارهای روشن میدرخشد: «قهرمانان واقعی، نه در آسمان سقوط میکنند و نه در زمین؛ آنها در دل مردم جاودانه میشوند.» شهادت بابایی، پایان نبود؛ آغاز فهمی تازه بود از معنای فداکاری، از اینکه چگونه میشود در اوج قدرت، متواضع بود و در اوج خطر، آرام. امروز، هر نسیمی که از آسمان میگذرد، انگار سلامیست به روح او؛ مردی که پرواز را معنا کرد و آسمان را به احترامش ایستاده نگه داشت.
با آغاز جنگ تحمیلی، بابایی در عملیاتهای متعدد هوایی نقش کلیدی داشت و به دلیل مهارت، مدیریت و شجاعت مثالزدنی، به سرعت در ردههای فرماندهی ارتقا یافت. بابایی در ۱۵ مرداد ۱۳۶۶ مصادف با عید قربان، هنگام انجام مأموریت برونمرزی با جنگندهٔ F-۵ در منطقهٔ سردشت، پس از بازگشت از عملیات، بر اثر اصابت گلولههای ضدهوایی ۲۳ میلیمتری به شهادت رسید. او در لحظهٔ شهادت ۳۷ سال داشت و پیکرش در گلزار شهدای قزوین آرام گرفت.
سالروز شهادتش، یادآور این حقیقت است که بعضی آدمها، حتی وقتی نیستند، باز هم جهان را امنتر و آسمان را نزدیکتر میکنند.
ارسال دیدگاه